Op sjiek met mijn tafelheer…

Het is maandag 11 juni, ik verlaat Rocamadour. Een plaats waar de Pelgrims geschiedenis extra voelbaar en zichtbaar is. Bijzonder ook om te merken hoe in deze moderne tijd de pelgrimage op plaatsen langs de route leeft. De Pelgrims onderkomens die goed verzorgd en onderhouden worden, vaak door vrijwilligers en het respect dat je geniet bij veel mensen als Pelgrim. Je bent niet zomaar een reiziger. Van tevoren heb ik daar niet zo bij stilgestaan, het voelt alsof je een bijzondere bescherming geniet met het pelgrims paspoort op zak waarin de ‘ tampons’ getuigen van de weg die je hebt afgelegd. Het scheelde ècht niet veel of ik had mijn Pelgrims paspoort afgegeven toen men op de camping om mijn paspoort vroeg …
Het dagje extra in Rocamadour maakte dat ik meerdere keren de ‘Grand Escalier’ betrad. Een trap van 216 stenen treden. Gladgesleten van alle pelgrims ( en toeristen ; ) die hier in de loop van de eeuwen over naar boven gelopen zijn om het heiligdom te betreden. Er waren gelovigen die dit op blote knieën deden als finale boetedoening. En nog steeds schijnt dit plaats te vinden! Ik overweeg nog even om écht boete te doen maar zie wat op tegen alle bekijks die dit zal opleveren. Ik laat mijn fantasie dan maar de vrije loop en die is rijk! Ik kan nog nèt de neiging onderdrukken maar vast een afspraak met mijn fysiotherapeut te maken …
Okè je leest het al wel tussen de regels door, het kost mij enige moeite om Rocamadour los te laten. Maar toch, ik wil ook verder… Uitgezwaaid door een meneer van deze fijne Pelgrimsgite en Felix, een Nederlands sprekende Fransman (Nederlandse moeder). Met Felix de avond tevoren fijn zitten praten over onze ervaringen onderweg op de Camino en onderweg in het leven en hoe dit als het ware in elkaar overvloeit.
Okè, op weg dus weer … Na 100 meter voel ik echter een hele sterke drang rechtsomkeer te maken, wat ik ook doe … m’n fietsschoenen staan nog op de schoenenplank! Na ja … de heren lol ; )

Vandaag wordt ik getrakteerd op een paar heerlijke lange afdalingen. Kilometers maken zonder er ìets voor te hoeven doen zeg maar. Mn lunch nuttig ik rustig op t fietsje terwijl ik doorrol! Een fietsende tegenligger kijkt mij grijnzend aan.
Ik pak een route variant om St. Cirq Lapopie aan te kunnen doen. Mij getipt door enkele kenners uit Hoorn. St Cirq is zèker mooi … alleen geniet ik stiekempjes nog het meest van de route er naar toe. Deze route voert door het kronkeldal van de Sagne. Mooi, stil, betoverend…

Er is vèèl water gevallen en dat is onder andere zichtbaar aan de extra waterstromen in dit dalwaar normaal geen water stroomt. Het geeft een bijzondere dynamiek en frisheid.
Dit zijdal komt uit in het dal van de Vele, wat weer een zijrivier is van de Lot. Een prachtige omgeving met steile rotspartijen.
Na precies 100 kilometer zet ik mijn fiets voor de receptie van de camping bij Cahors.

Een gezellige boel hier met meerdere fietsers waaronder een hele groep fietsende Belgen, een van hen komt met een olijke blik op gezette tijden even langs voor een praatje.
In de nacht regen en onweer, als ik s ochtends wakker wordt, regen. Medefietsers checken buien radar, kijken bezorgd overleggen … Ik heb al aan het begin van deze vakantie besloten om daar niet aan mee te doen. Ik fiets en besluit in het moment wat te doen. Èn ik besluit regen geen spelbreker te laten zijn. Nou we gaan eens even ervaren of dit in de praktijk ook zo werkt of alleen maar stoere voornemens. By the way, nú de kans om mn, jawel, waterdichte sokken uit te proberen! Met deze Sealskinz sokken houdt je droge (dus warmere) voeten. Èn? Het werkt!

En hoe leuk, ik kom bij de Pont Valentré waarover Pelgrims van oudsher uitgeleide werden gedaan, fietsster Elga tegen … jáwel … ook met Sealskinz sokken, dat schept een band ; ) Dus we fietsen een deel van de route samen op. Elga met electrieke ondersteuning, ik erachteraan! Ik moet oppassen dat ik niet mijn best ga doen mij af te stemmen op haar bereik, dan ben ik binnen 20km leeg! Het is leuk, mooi en waardevol om een stuk samen te fietsen en ervaringen uit te wisselen. En ook merk ik dat ik het daarna heel fijn vindt en waardeer weer alleen te fietsen. We hebben aan een half woord genoeg voor een plas, kledingwissel of koffiestop. En bij de koffiestop schuiven mijn buurtjes van de laatste camping aan, ook op weg naar Santiago. Vervolgens rijden Elga en ik nog een stuk samen op waarna zij af slaat voor een alternatieve lus om bekenden op te zoeken. Ik rijd door naar Auvillar en gok op de Pelgrims gite aldaar. Goede gok! Wat een prachtig plaatsje is dit. Oud en prachtig onderhouden. De pelgrimsgite idem. Een jongedame van de Tourist info loopt met mij mee en maakt mij wegwijs. Wow, een kamer voor mijzelf op een sfeervolle mooi verzorgde plek met een tuin met een 3 sterren uitzicht. Voor 15 euro mag ik hier als Pelgrim overnachten, wat een luxe!

Ik maak op mijn gemak een rondje in dit mooie plaatsje en zit een tijdje in het kerkje. Lang niet alle kerkjes en kerken waar ik langs kom en vaak toch even binnen stap voelen prettig. Dit kerkje wel, het is licht en straalt rust uit. Ik zit zò rustig dat ik na verloop van tijd opschrik omdat ik weggedommeld ben! Als ik opkijk kijkt St Josef liefdevol op mij neer ; )
Dinsdag 12 juni heb ik Montesquiou in de planning staan, een traject van zo’n 100 km. Nog steeds lekker op dreef. straks vanaf de Pyreneeën heb ik zo mooi wat extra speling voor af en toe een fietsloos of kort fietsdagje. Vandaag zie ik opvallend veel Pelgrims langs de weg. Bij een Patiserie schuif ik met n bakkie koffie en een delicieus gebakje even aan bij twee Australische dames die een deel van de Jacobsroute lopen. Zij vertellen dat door de extreme regenval de voetpaden zo extreem nat en modderig zijn dat wandelaars genoodzaakt zijn de asfaltweg te nemen! De wateroverlast is inderdaad overal zichtbaar. Laaggelegen akkers met jonge maisplanten die veranderd zijn in meertjes, ontwortelde bomen en waterstromen dwars over de weg. Ik haal mijn drinkwater niet meer bij bewoners maar koop het in de fles omdat leidingwater is niet betrouwbaar is momenteel. De waterzuiveringsinstallatie’s zijn overbelast door de grote watertoevoer.
Na een pittige fietsdag land ik pas om half 7 bij Kasteel Hague vlak voorbij Montesquiou. Maar wel in een gespreid bedje! Een half uur later kan ik zo aanschuiven voor het diner. Er is een groep waarvoor wordt gekookt, wij fietspelgrims kunnen dan voor het Pelgrims tarief ook mee eten. Ook hier weer een heerlijk drie gangen menu! Tent blijft ingepakt want ik kan intrek nemen in een blokhutje dat ik deel ik met Willy een gepensioneerde en enthousiaste Santiago fietser. En onze buren? Het ‘electrieke’ stel (shame, naam vergeten!) Dit keer delen we dus zelfs de tafel tijdens het diner. Met Willy als mijn tafelheer!