Op een heerlijk plekje boven op de rotsen in de buurt van Borce probeer ik een verslagje te schrijven van de afgelopen dagen. Ik ben in de Pyreneeën. Vanmiddag ben ik hier via een prachtig steil voetpad, uitgehouwen in de rotswand, omhoog gewandeld. Chemin de Mature… Vroeger werden hier lange boomstammen van de hout kap naar beneden gesleept.
Hier in de Pyreneeën de wandelschoenen dus maar eens aangetrokken. Sandalen dan, de sportschoenen heb ik gister samen met tentje, kookspullen en nog wat overbodig spul naar huis gestuurd. Bijna 5 kilo lichter nu. Tsja, soms hoef je er niet hèèl veel voor te doen om verlicht te raken op de Camino … ; ) Er zijn vanaf hier zòveel Pelgrims onderkomens dat het tentje wat onzinnig wordt om mee te slepen. En de gezelligheid in de gite’s kan ik ook wel waarderen!
Het zonnetje, het geluid van de rivier diep onder mij en de rozigheid van het fietsen en wandelen van vandaag maken dat ik hier zit te knikkebollen. Twee hagedisjes komen poolshoogte nemen. Knal groen met geel en blauw gekleurd, prachtig zijn ze! Voor ik ze op de foto kan zetten zijn ze weer verdwenen. Later kom ik er èèn tegen die meer geduld met me heeft.
Er liggen weer bijzondere dagen achter mij. Na mijn vertrek woensdag bij Kasteel Hague met een warm afscheid van Willy mijn tafelheer en onze buren Marijke en Hans (eindelijk heb ik hun namen opgeslagen!) beland ik na een dag die veelbelovend zonnig begint maar koud en met flinke buien eindigt in een Pelgrims onderkomen bij een (verlaten) camping municipal. Helaas, geen hond ; ) te bekennen. Een sober en eenzaam onderkomen zonder medereizigers. Het donkere koude weer doet er een schepje bovenop. Spijt nu dat ik de gite een kilometer of 10 terug niet heb gepakt in een rustig dorpje. Hier heerste meer Pelgrimsgezelligheid. Gelukkig een supermarkt direct naast de camping zodat ik wat troostvoer in kan slaan inclusief overheerlijk biertje en met een gigantische blower zit ik er ook nog eens warmpjes bij.
Voor de regen losbarstte deze woensdag was het overigens best zonnig fietsen. Als ik voorbij Marciac even stil sta om mij te orienteren verschijnt plots Elga in beeld. Bijzonder weer! En ook weer niet, zo gaat dat gewoon, op de Camino. We fietsen een stukje samen op om bij te praten. Elga heeft een val gemaakt met de fiets en heeft wat flinke beurse plekken èn er loop het een en ander aan. Zij moet gaat op zoek naar een fietsen maker. Ondertussen worden wij door tegemoetkomend verkeer steeds vaker geseind en geven ze aan dat we terug moeten omdat de route geblokkeerd is door wateroverlast. We doen een schietgebedje en gokken erop dat wij met de fiets er misschien toch door kunnen. Omrijden wordt vast al gauw minstens een halve dag werk. Op de plek des onheils stroomt over een afstand van zo’n paar honderd meter de rivier òver de weg. Omrijden of wat avontuur. Sandalen aan en dwars erdoorheen lijkt een aantrekkelijker optie dan een hele flinke rit om. Halverwege kunnen we een piepklein klein drama voorkomen. Een ieniminie muisje komt langsgestroomt en kan ternauwernood het vege lijf redden door op een randje te klauteren! Een wondertje hoe het in die stroom boven water heeft kunnen blijven! Verdwaasd en bibberend zit het beestje daar omringd door stromend water. Bij t staartje gepakt en verderop waar het zich verder zelf kan redden weer neergezet. Een hilarisch gezicht, want lijkt alsof het aan het droogzwemmen is terwijl het zo in de lucht hangt, niet begrijpende wat hem nù weer overkomt! De tweede helft van de oversteek is spannender, de stroming is hier goed voelbaar èn zichtbaar en even twijfel ik of dit wel zo’n goed idee is geweest. Maar dan is de druk eraf en staan we veilig en wel aan de overkant.
Na dit avontuur scheiden onze wegen zich weer, Elga maakt vaart op zoek naar de dichtsbijzijnde fietsenmaker. Ik zal de volgende dag in Oloron op zoek gaan want mn voorrem werkt niet goed. Lucht in de oliekabel. Iets wat ik niet zelf kan fixen. Vanaf Oloron beginnen de Pyreneeën, wel fijn als ik daar onbezorgd van de afdalingen kan genieten ; )
De volgende dag bij de fietsenmaker in Oloron is de rem overigens snel gefixt, ook remblokjes worden vervangen. Ik heb de afgelopen 3 weken maar liefst een setje versleten dat er vòòr de fietsreis nieuw in gegaan is! De fiets krijg ik schoon en met geoliede ketting weer terug. Wauw ik bedank de fietsen man met een brede smile want mn karretje was behòòrlijk smerig na het rivieren avontuur en alle smurrie op de weg. Twee Belgen die mij vòòr zijn hebben minder geluk. Samen op fietsreis naar Portugal met electrische fietsen zijn ook zij door de rivier gegaan. Van een van de fietsen is nu de motor stuk. De reis van in ieder geval een van beiden zal hier nu stoppen. Ik kan mij zo ontzettend goed voorstellen hoe teleurgesteld zij nu zijn!
En weer lopen Elga en ik elkaar tegen het lijf, nu in Oloron waar we beiden willen overnachten. We vinden een plekje in een fijne Pelgrimsherberg en gaan lekker uit eten om nu eens even op ons gemak bij te kletsen alsof we elkaar al jaren kennen ; ) Maar niet voor Elga een behandeling heeft gekregen van de vriendelijke patrón van de herberg voor haar beurse been, hij geeft een energie behandeling, een soort Reiki neem ik aan. Ik schuif vervolgens dan ook maar even aan voor mn knie, die het met de klimmetjes flink te verduren heeft. Je weet maar nooit. Het kan allemaal op de Camino…
En zo neem ik jullie aan het eind van dit verhaal weer mee terug naar waar ik nu ben, de Pyreneeën. Op mn gemak naar Borce gefietst, de tijd nemend om de omgeving op mij in te laten werken. Intrek genomen in de gite en s middags deze prachtige wandeling gemaakt. Morgen de pas over richting Jaca. Spanje!!!
Zo dankbaar dat ik dit kan doen!
Piekfijnopweg 