Zondag 17 juni
Vanochtend vertrok ik met goede zin en verkwikt en wel na een luxe verblijf bij een Hosteleria in Santa Cruz de la Serós. Dacht ik … m’n hoofd wilde wel, mn lijf niet. Na de tocht van gisteren was er blijkbaar toch iets meer nodig dan heet bad, goede maaltijd, koud biertje en een heerlijk bed…
Niet raar want het was een lange dag met flink wat hoogtemeters, die ook nog eens een heel stuk langer uitpakte dan ik tevoren had bedacht. Maar vòòr al een dag met zo enorm veel mooie en adembenemende indrukken dat hij omvloog en ik op vleugels ging!!!
Ik las laatst ergens dat het aantoonbaar een positief effect op de gezondheid heeft als mensen zich regelmatig verwonderen. Ik heb een hele flinke dosering verwondering tot mij genomen deze zaterdag.
Vanuit de herberg in Borcé op 600 meter hoogte vertrek ik zaterdagochtend voor de ‘beklimming’ van de Somportpas naar 1640 meter hoogte. De naam van deze pas is een verbastering van het Latijnse ‘summus portus’ wat ‘ hoogste doorgang’ betekent. Aan de Franse kant valt veel meer regen dan aan de Spaanse kant, dat is ook goed te zien in het landschap. Maar al zitten we nog aan de Franse kant, het is droog vanochtend, de temperatuur is wel fris op dit vroege tijdstip van de dag maar goed te doen. Ik klik in voor de klim. Ik ben niet alleen op de weg. Naast wat autoverkeer suist er vanaf Spaanse kant om de haverklap een zwerm wielrenners naar beneden. Laten we zeggen dat er mooie fietsjes voorbij komen … ; ) Ik krijg de nodige aanmoedigingen, die ik niet versta maar het klimmen gaat wel bijna vanzelf zo!
Hoe hoger kom rij ik meer en meer in de bewolking. Het geeft een bijzondere en intieme sfeer in het landschap. Ik vrees alleen wel dat er van prachtige vergezichten straks weinig terecht zal komen. Boven aan gekomen zit ik nog nèt niet met mijn hoofd in de wolken, is het koud en is er bar weinig te zien.
Wel tref ik een Italiaans echtpaar dat ik in Borcé en in Oloron ook al in de herberg trof. Meneer probeert mij voor de zoveelste keer omstandig maar voor mij onverstaanbaar iets uit te leggen waaruit ik inmiddels heb kunnen samenvatten hoe slecht de Camino paden zijn, hoe zwaar het wandelen zo is en hoe het wandelen op de wegen ze opbreekt. Ik suggereer een stukje de bus te nemen met daarop de reactie no no no, hij wijst naar hem en zijn vrouw … ‘Fundamentalisti’ weer een heel verhaal en compleet toneelstuk. Ik maak eruit op dat dit voor hen not done is op de Camino. Ondertussen heb ik mij wel al vaker afgevraagd hoe zij het toch voor elkaar krijgen van die grote afstanden af te leggen en hoe zij al die spullen die ze mee hebben mee krijgen. Dat antwoord krijg ik als ik later opgewarmt het restaurantje weer verlaat. Beiden staan bij hun auto de voeten te verzorgen! Eh…hoezo fundamentalisti en hoezo taalbarrière?! Ik snap m niet meer.
Ik duik dus het restaurantje in dat tevens als hostel dient en warm op met een paar flinke koppen koffie. De baas komt wat stuurs over en er ontstaat spraakverwarring als hij wil weten of ik mijn broodje met kaas, met ham of met ham & kaas wil. Het is hillarisch maar hij kan hier ècht de lol niet van inzien. Ik merk dat ik nerveus wordt van de goede man en houdt me maar even op de vlakte.
Weer wat warmer stap ik naar buiten waar ik een jonge Italiaanse fietsster tref onderweg naar Portugal. De eerste keer dat ze zoiets doet. Met een fietsje van de Decathlon staat ze vol bewondering naar mijn seconden hand Trekje te kijken en vraagt of ze er een foto van mag nemen ; ) Weer valt het me op hoe prettig ongedwongen en open de jongeren die ik onderweg tegen kom in de wereld staan. In Oloron liepen we een Japanse jongen met flink volgeladen fiets tegen het lijf, hij blijkt al 6 jaar op wereldreis. In z’n kielzog een stel dat al 3 jaar met backpack onderweg is!
Ondertussen lijkt het aan de Spaanse kant wat open te trekken … òf houden de bergen werkelijk de wolken tegen en is het aan de Spaanse kant gewoon zonnig? Ja dus! Ik daal vervolgens af in een landschap dat zich voor mij opent met prachtige uitzichten waar ik ook maar kijk. Heel langzaam daal ik en stop ik regelmatig om een foto te maken of gewoon even stil om mij heen te kijken en te genieten …
zo gaat het eigenlijk bijna de hele dag door. Want eenmaal door de Pyreneeën heen kom ik nog door andere gebieden die dan niet zo bergachtig meer zijn maar minstens even indrukwekkend door de weidsheid en de ruigte! De Peurto de Oroel met prachtige vergezichten en in de verte uitzicht op de Pyreneeën maakt veel indruk op mij. Ik overweeg serieus hier mn matje neer te leggen in een ondiepe grot en hier te overnachten. Wat zal het prachtig zijn om hier s ochtends vroeg wakker te worden. Mijn lege bidons en stekende insecten weerhouden mij.
Dat betekent wèl dat er nog de nodige kilometers en klimmetjes op mij wachten want vanaf Jaca waar ik al enthousiast voorbij gepeddeld ben zit er niets tot Santa Cruz de la Serros. Maar wat daarna nog komt is deze kilometers en klimmetjes dubbel en dwars waard! Wat een landschap, wauw! Ik geniet weer van elke meter!!! Het laatste stuk afdalen levert enorm mooie vergezichten op de Pyreneeën, de laagstaande zon maakt het extra mooi. Ook de steile heuvelwanden waar ik langs fiets zijn bijzonder gevormd. Op een gegeven moment kom ik langs het verborgen klooster San Juan de la Pena, dat half in de bergwand is gebouwd. Bij elk uitzichtspunt stap ik opnieuw even af. Ik schat dat ik pas tegen achten in het hostellaria zal zijn maar het is allemaal te mooi en indrukwekkend om zo maar langs te sjezen.
Uiteindelijk beland ik bij het mooie kerkje van Santa Cruz de la Serós. Het Hostellaria blijkt hier vlak tegenover te liggen. ‘Ah Annèke’ … ik wordt al verwacht. Wat een heerlijk plekje om te landen na zo’n intense dag. Een gezellige ruime kamer met badkamer èn ligbad!!! Ik laat het bad vollopen en met een diepe zucht zakt het moede lijf in een warm babybadschuimbad. Wát een heerlijkheid!!! Uitgebadderd kan ik zò aanschuiven voor een heerlijke maaltijd met koud biertje.
Dat was gister … vandaag beet ik de tanden stuk op heel wat minder hoogte èn kilometers. Grotendeels door de vallei Rio Aragon en langs het stuwmeer. Had ik te maken met een flink straf windje met het laatste stuk zelfs rukwindje van opzij die mij bijna van mn fiets afbliezen! En heb ik een plekje in de pelgrims herberg in Sanguesa á 5 euro… En ja voor het eerst mèt geboer en gerochel van mede pelgrims…
Morgen richting Estella.
Piekfijnopweg 