Granon zal altijd een bijzonder plekje innemen in mijn herinnering aan deze Camino. Symbool voor waar het om gaat op de Camino (en in het leven) verbinding… Ik overnachtte eergisteren in de kerk van Granon. De Albergue is namelijk gevestigd boven in de kerk van dit rustige vriendelijke dorpje. Deze eeuwenoude entourage op zich is al bijzonder maar de sfeer bij binnenkomst is ook uniek … zò hartelijk en open. De hostaleria (degenen die de herberg runnen) beiden jonge mensen ( vrijwilligers volgens mij), zijn vriendelijk en behulpzaam en spelen het tegelijkertijd klaar om een groep van zo’n man\vrouw of 25 van verschillende nationaliteiten ‘aan te sturen’. Om 6 uur staat namelijk ieder klaar om een steentje bij te dragen aan het bereiden van een gezamenlijke maaltijd èn wordt de ruimte in gereedheid gebracht om met zijn allen aan tafel te kunnen. Na de gezellige en bedrijvige maaltijd is met een gestroomlijnde organisatie (er staan dan al fikse afwasteilen gevuld met sop klaar) de afwas in no time weer aan kant!
Na de maaltijd is ieder die dit wil uitgenodigd voor een moment van samenzijn en reflectie in een ruimte boven in de kerk. Via de eeuwenoude deur in de slaapzaal belanden we boven in de kerk zelf waar in ieder plaats neemt. Wat volgt is moeilijk te omschrijven maar duidelijk is dat ieder van ons geraakt is. Geflankeerd door kaarsjes zitten we daar. Gitaarspel en zang en een korte uitleg hoe deze Albergue is ontstaan.
Jaren geleden was er een pelgrim die hier aanklopte en onderdak vond. Hij is teruggekomen en heeft hier met hulp van de gemeenschap een pelgrims herberg gerealiseerd. Nog steeds wordt deze herberg gerund in de geest van deze pelgrim. Na deze uitleg gaat er een kaars rond en wordt ieder uitgenodigd iets te delen in zijn\haar moedertaal. Zonder de woorden van ieder te kunnen verstaan komt de intentie diep binnen … In dit moment met al die verschillende mensen van verschillende nationaliteiten is zo voelbaar hoe verbonden wij zijn met z’n allen. Een dierbaar moment dat mij diep ontroert en altijd bij zal blijven … Wat ben ik Monique en Andrè dankbaar voor de tip die zij mij gaven hier naartoe te gaan. Twee jaar terug waren zij hier ook. En wat bijzonder dat wij nu deze ervaring ook met elkaar kunnen delen!
Na het samenzijn is de sfeer ingetogen en lijkt ieder de mooie energie van dat moment voorzichtig met zich mee te dragen.
Ik loop nog even naar buiten om mijn was binnen te halen en zie tussen de huizen door dat in het avondlicht de contouren van de Pyreneeën een prachtige skyline vormen. Ik schiet nog even snel een paar foto’s en besef dat dit bijzondere uitzicht voor de dorpsbewoners heel normaal is.
Het is een zwoele avond en op het kleine dorpsplein zitten wat oudere dames bij elkaar. Voor hen de dagelijkse sfeer, ik absorbeer ook deze ervaring en geniet stilletjes. Een prachtig plaatje maar mn camera komt niet tevoorschijn … Nu even niet … Ik ga de trappen weer op en kruip in mijn slaapzak. We liggen ‘mannetje aan mannetje’ op matjes op de vloer.
De nacht hiervoor sliep ik in Logrono. Niet in de kerk, wel er vlak naast. Ook daar een gezamenlijke maaltijd. Deze werd vooraf gegaan door een korte mis in de kerk en wij Pelgrims kregen indien gewenst de zegen van de geestelijke. Deze was ook aanwezig bij de maaltijd na de mis en deed een woordje … en nog een woordje … en nog een ; ). Ik vond het wel vermakelijk maar bij een Nederlandse medepelgrim gingen de nekharen overeind van zoveel autoriteit. Toen wij dan ook werden uitgenodigd om de beurt ieder in de eigen taal te proosten en ieder dit dan nadeed sprak hij opstandig iets van; ‘Laten we nu maar ophouden met deze ongelofelijke onzin en gauw gaan eten’ waarop het hele boeltje in koor heel erg zijn best deed dit na te zeggen en hij nog drie keer werd gevraagd dit te herhalen omdat het best een ingewikkelde toost was ; ) ; ) ; ) Ik geloof echt dat ik de enige was die de lol van dit hele gebeuren in zag. De aanstichter zelf leek er niet echt de humor van in te zien.
Toen ik gisterochtend vroeg wegfietste uit Granon en mijn medepelgrims daar zag lopen in een sprookjesachtige heiige ochtend bedacht ik mij dat beide opeenvolgende ervaringen voor mij in de kern wel wat symbool staan voor oud en nieuw … In Logrono de traditionele religieuze benadering met de geestelijke als het ware aan het hoofd van de tafel en in Granon de verbinding die men met elkaar tot stand kan brengen zonder dat hier enig dogma of aan te pas komt.
Een relaxed fiets dagje deze dag. Weinig kilometers, de klimmetjes goed te overzien het windje in de rug en de hitte valt vandaag ook mee. Deels door het prachtige groene Montes de oca. Er staat veel in bloei langs de kant van de weg en naast rode papavers die weer terug zijn kom ik hele velden met lila papavers tegen! Prachtig! In de Montes de Oca fiets ik een paar uur volkomen alleen en het landschap doet iets met me. Alle ruis die er normaal is valt hier even helemaal weg en er is een veel directer lijntje met alles wat er is in dat moment … ook van binnen. Er komt het een en ander aan emotie los en hoe mooi is het om hier in alle rust ruimte aan te kunnen geven en de tranen de vrije loop te laten. Het voelt als ontladen. De ervaringen van gisteren zullen ongetwijfeld ook nog doorwerken. Als ik weer opgeruimd en wel op de fiets stap en net over het hoogste pint van een heuveltje fiets schiet er plots een heel mooi hertje met gewei de weg over en kan ik hem zo door het korenveld zien gaan met grote sierlijke sprongen. Uit het gewei steekt aan èèn kant een tak met groene blaadjes die het het in zijn vlucht mee moet hebben getrokken. Oeffff … wondertjes …
Ach en dan heb ik jullie nog niet eens verteld over de prachtige kloof van Hoz de lumbier waar je via een (deels pikdonker) tunneltje door de rotsen door een door de rivier uitgesleten kloof in de rotsen fietst. Er zweven hier vele vale gieren rond die hier nestelen in de rotswanden. Een prachtig gezicht!
En mijn tafelheer Willy die ik weer tegen het lijf loop in een dorpskroegje, fietser Lex die nog een biertje van mij tegoed heeft omdat ik op tijd moest zijn voor de mis … en nog zoveel meer!!! … Maar ik stap nu weer op de fiets … want daar kwam ik hier voor ; )
En nog zoveel meer!!! … Maar ik stap nu weer op de fiets … want daar kwam ik hier voor ; )
Piekfijnopweg 