De dagen rijgen zich aanèèn, samen met de ervaringen. Als een bonte kralenketting … steeds volgt er weer een nieuwe unieke ervaring om mee te rijgen …Een heel bijzondere wil ik graag met jullie delen … Eergister vertrok ik vanuit de gezellige herberg in Hontanas. Ik had aardig wat kilometertjes voor de boeg naar Sahagun … dacht ik. Na een kilometer of 5 passeerde ik de restanten van een oud klooster dat volgens mijn route gidsje inderdaad langs de route te vinden was. Ik dacht eerlijk gezegd deze gister een aantal kilometers terug op de een of andere manier te hebben gemist. Maar hier overspanden de beloofde ranke bogen, restanten van een vroegere abdij, de weg. Ik stopte even om een foto te maken. Er stond een bordje met pijl en nieuwsgierig liep ik nog even om. Wat bleek … de kleine Pelgrims herberg waar ik eigenlijk gister naar had gezocht lag daar letterlijk ingebouwd in de restanten van de vroegere abdij. Wat een magische plek! Ik ben er gaan zitten en de tijd verstreek. Niet handig want er stond mij nog een flinke dagtocht te wachten. Op een gegeven moment ontdekte ik in èèn van de nissen iets dat leek op een flinke uil maar zò onbeweeglijk dat ik dacht dat men daar voor het idee een opgezet exemplaar had neergezet. Navraag leerde dat het een echte was èn hij was ook niet alleen. Er zaten drie jonge uit de kluiten gewassen uilen. Na verloop van tijd stapte ik weer op de fiets. Om vervolgens in het plaatsje wat kilometers verder na de nodige innerlijke tweestrijd over planning, logica etcetera tot de conclusie te komen dat ik toch ècht op deze bijzondere plek wilde overnachten! Ik ben weer op de fiets gestapt en teruggereden. De hospitalera keek mij met een ‘ you’re back!’ verbaast aan en ik legde uit dat het mij maar niet lukte aan deze plek voorbij te gaan en dus graag n nachtje wilde blijven slapen. ‘That’s the real Camino feeling’ was haar reactie ; ) Ik kon mn boeltje neerzetten. Zij gingen nog even naar het stadje en ook ik zou daar dan in de tussentijd nog even rond gaan kijken en weer terug komen. Even verderop langs de weg dronk ik nog even wat en stuurde Elga (die een dagje rijden achter mij zat) een berichtje om haar te laten weten dat ik hier zou blijven op de plek die ik haar een uurtje eerder via de ap al tipte. Ik wist dat zij een klein dagje fietsen achter mij zat. Zou natuurlijk leuk zij elkaar hier weer te treffen. Op de ap echter al weer een eerder berichtje van haar dat ze vlakbij deze plaats was en misschien toch verder zou rijden. Natuurlijk haar telefoon niet de hele tijd on line dus dikke kans dat ze al voorbij gefietst is. Maar nèt op het moment dat ik mijn fiets pak om naar het stadje te fietsen komt Elga nietsvermoedend aanfietsen, natuurlijk besluit ze hier dan ook te overnachten! Hier hebben we beiden geen spijt van … De plek is zo bijzonder! Samen met een derde pelgrim genieten we s avonds van een fijne maaltijd bereid door de Poolse Hospitalera Nela, zij is hier de hele zomer. Een heel innemende vrouw die een bijzonder verhaal verteld over hoe zij met de Camino in aanraking kwam, wat deze haar gebracht heeft en hoe zij hierdoor veranderd is. Van verhalen als deze wordt je stil …
De dag eindigt ongelofelijk bijzonder. Als de schemer zijn intrede doet … worden de jonge uilen actiever. Eerst zitten ze ineens op een andere plek. Op een gegeven moment kunnen we vol verwondering en bewondering observeren hoe ze zich tussen de muren van de ruïne, hun habitat, verplaatsen. Het is prachtig om deze jonge maar al grote vogels vliegend te zien. Op een gegeven moment ontstaat er consternatie en lijkt het of ze naar elkaar roepen. Even later blijkt dat moeder uil (of vader) uil de komst aan heeft gekondigd. Een groter en donkerder exemplaar komt aangevlogen in de schemer en landt bij de jongen, het lijkt erop dat deze prooi aflevert bij de jonge uilen En weg is ze weer. Met open mond sta ik daar, wát een ervaring!
Als we de volgende dag wegfietsen worden we hartelijk uitgezwaaid door Lena. Ik neem enkele hartjes mee die zij zelf haakt en aanbiedt voor donatievo (vrijwillige gave). ‘I sent the hearts on the Camino’ zoals zij zelf zegt. Nou, ik wil ze wel verspreiden hoor!
Deze twee dagen fietsen Elga en ik voor de verandering samen op. Waren in België de vele steile klimmetjes de uitdaging, in Frankrijk de regen en natuurlijk de Somportpas pas. Hier in Spanje is het de hitte! Zo rond het middaguur stijgt de temperatuur tot boven de 40 graden! We fietsen deze dagen vrij vlak en het landschap biedt niet zo heel veel afleiding. Wel hebben we het druk met groeten van de wandelaars ‘buen Camino!’ We proberen ons ook voor te stellen hoe de hitte is als je de Camino loopt! Op de fiets maak je nog wat rijwind! Ondanks al die uitdagingen wordt de kriebel om de Camino ook een keer te lopen bij mij groter en groter.
Omdat ik een dag niet heb gefietst kom ik in de loop van de dag langs de weg of ergens op een terrasje de meeste van de pelgrims die ik in Hontanas ontmoette tegen, zelfs een van mijn ‘slapies’ uit Granon tref ik nog! Ook dat is zo een bijzondere ervaring! Al heb je elkaar maar zo kort gesproken er is een band en het voelt alsof je elkaar al veel langer kent! Erg leuk!
Zo treffen ik ook zoonlief die de Camino loopt vanaf Jean Pied de Port en zijn vader die een paar dagen met hem meeloopt. We maken gekkigheid over het feit dat de rollen nu omgedraaid zijn tussen vader en zoon. Maar ook zonder die gekkigheid verkneukel ik mij stiekempjes … Zoon die nu het heft in handen heeft en vader mee op sleeptouw neemt. De rollen draaien om en het is zò voelbaar dat dit hen beiden en hen samen iets moois te bieden heeft!
Elga en ik fietsen deze twee dagen een pittige dagtocht van rond de 90 kilometer en trotseren de hitte. Vanochtend zaten we wel al wel om 7 uur op de fiets. S ochtends is het namelijk nog lekker fris. In elk dorp zijn èèn of meerdere ooievaarsnesten met ooievaars te bewonderen, meestal ook enkele jongen. De nesten zitten steevast boven op de kerk. Wat een bouwsels!
Als we aankomen op onze plaats van bestemming volgt steevast de routine van inschrijven, fiets afladen, bed klaarmaken, douchen, meestal kloffie meteen mee onder de douche om te wassen. Wat chillen eten, ontmoeten of nog even het stadje bekijken … Om 10 uur echter ligt bijna iedereen plat. Morgen is het weer vroeg dag!
Santiago komt al dichterbij … het gekke is dat in al die tijd het doel, Santiago, een heel andere lading heeft gekregen. Ik kan er niet echt goed de vinger op krijgen maar het doel; Santiago, lijkt als t ware mee te bewegen met al mijn ervaringen op deze Camino…
21/6 Granon-Agès
22/6 Agès-Hontanas
23/6 Hontanas-st Anton
24/6 St Anton-Sahagun
25/6 Sahagun-Villar Mazarife
Piekfijnopweg 