En plots is daar Santiago …
Mixed feelings deze dagen waarin ik al fietsende de resterende kilometers in rap tempo zie slinken. Om de paar kilometer wordt ik met mijn neus op de feiten gedrukt … het doel is in zicht …
Hoe kan ik dat gevoel het beste omschrijven? Weemoed met een vleug van gespannen verwachting … of andersom? Ik weet het niet maar verwarrend is het wel! Al mijmerend presteer ik het de laatste dag etappe vòòr Santiago tot twee keer toe een afslag te missen! In een afdaling wel teverstaan (dat zijn namelijk de beste mijmer momenten). Waar ik vervolgens pas een kilometer of twee èn ettelijke hoogtemeters lager achter kom. Èèn van die keren wordt ik in het gehuchtje waar ik even afstap om, te laat, mn navigatie te checken fijntjes door een dorpelinge op mijn fout gewezen. “Santiago?” Checkt ze nog even voor de zekerheid. Uit haar reactie maak ik op dat mucho Pelegrino’s hier belanden. Gelukkig, ik ben dus niet de enige! Al met al wel een adequate manier om de reis nog even wat te rekken ; )
Op de èèn of andere manier lijk ik het Spaans overigens vaak beter te verstaan dan het Frans. Mijn theorie is dat Spanjaarden vindingrijker zijn of meer hun best doen om over te komen met het gebruik van gebaren en expressie. Vooral de vrouwen zijn hierin niet terughoudend is mijn ervaring. Het is trouwens een genot om in een tentje aan de bar te zitten en te zien hoe de boel gerund wordt door diezelfde vrouwen! In Cebreiro waar ik lekker rustig de dag op startte zat ik laat in de ochtend aan de bar met koffie en een flink stuk home made cake (had ik gelùkkig nog gekozen voor ’n klein stuk). De bazin trof voorbereidingen om de nodige gasten ’s avonds weer van een goede maaltijd te kunnen voorzien. Een genot om te zien hoe ze zich energiek bewoog tussen bedrijvigheid aan de bar en de gigantische kookpannen, pruttelend op een flink fornuis. Powervrouwen die Spaansen!
Goed, ik dwaal weer volledig af, terug naar mijn doel, Santiago …
Uiteindelijk was daar, na toch nog aardig wat gemene klimmetjes, dan toch de aankomst in Santiago! Slechte timing, na zòveel zonnige dagen rol ik de stad in met regen en onweer! Ook hier raak ik weer even van het padje … wáár is nu die beroemde Cathedral en het plein waar alle pelgrims aankomen??? Eindelijk bij de Cathedral aangekomen mis ik het plaatje van aankomende en net aangekomen pelgrims. Ik sta daar wat verloren en vertwijfeld rond te kijken. Een ‘rondje om de kerk’, nog best ingewikkeld met al die trappen, leert mij dat dit bewuste plein zich aan de andere kant bevind. En daar sta ik dan uiteindelijk samen met andere net aangekomen pelgrims. Wat verdwaast, schuilend voor de regen die nu echt hard gaat.
Na de onmisbare foto van dit triomfantelijke moment ga ik op zoek naar het pelgrimsbureau waar ik op vertoon van mijn pelgrims paspoort vol stempels mijn Compostolaat kan aanvragen. Er staat een aardige rij maar ik begrijp dat deze nog veel langer kan zijn! Net als bij het stadhuis van een middelgrote stad een genummerde balie met medewerkers die de voorschriften stipt opvolgen. Als je aan de beurt bent kun je je melden bij het nummer dat op op de display staat. Als ik het goed begrijp worden hier dagelijks gemiddeld zo’n 1500 aanvragen verwerkt van net gearriveerde Pelgrims! Het afgeven van mijn Compostelaat staat niet ter discussie. Mijn zorg bij aanvang van de Camino over het vergaren van de tampons was natuurlijk zinloos. Mn paspoort puilt inmiddels uit van de stempels.
Nu nog een slaapplek … Zoals gewoonlijk wordt er voor mij gezorgd op de Camino. Van twee Belgische dames die ik tegen kom in de rij begrijp ik dat ik er wijs aan gedaan had een plekje in een albergue te reserveren. Alles zit vol, er zijn dit weekend festiviteiten. Maar opeens bedenkt èèn van hen dat ze door twee vriendelijke dames is aangesproken die een appartement aanboden voor 25 euro, vlak bij de Cathedral. Ik krijg het kaartje in mn handen gedrukt en het advies meteen maar even te bellen. Ja hoor de kamer is nog vrij. Met Compostolaat in the pocket ga ik op zoek naar het adres. En inderdaad vlakbij de Cathedraal wordt ik warm welkom geheten door een lieve grijze dame. De deuren gaan meteen wijd open als ze mijn fiets ziet. Hup, nat en wel in het halletje. De dame laat mij binnen in een prachtig sfeervol appartement. Wow werkelijk een paleisje na alle slaapzalen en zaaltjes met stapelbedden!!! Ik bedank haar hartelijk.
Een snelle douche en opgefrist weer richting Cathedral voor de Pelgrims mis. Ik spot ook Elga hier en samen beleven we de mis. Al wordt het wierookvat niet gezwaaid het is toch een bijzonder moment. Vooral de Engelstalige bespiegeling van een van de gast priesters komt binnen. Hij trekt een vergelijking tussen het pelgrimeren op de Camino en de pelgrimage van het leven, hoe dit zich als het ware voortzet.
De Camino van het leven…
Na afloop van de mis delen Elga en ik nog wat tapas, drinken een wijntje en ’n Sangria … en nog een ; ) Laat wordt t niet, ik duik mn riante paradijsje in en zodra ik het kussen voel slaap ik.
De volgende dag slaap ik ernstig lang uit tot n uurtje of 8 ; ) en slenter na veel geteut als toerist door Santiago. Daar hoort ook een ingetogen bezoekje aan Sint Jacob bij in de crypte van de Cathedral. Met hem is het tenslotte allemaal begonnen…
En tùùrlijk stapt, als ik in een cafè’tje aan n laat ontbijtje zit, daar stralend mijn tafelheer Willy binnen … en drinken we als vanzelfsprekend .. hij n biert, ik n sapje ; )
Morgen vroeg uit de veren voor de kers op de taart … Finisterre en Muxia!
Samos-Palas de Rei
Palas de Rei-Santiago
Piekfijnopweg 