Na Santiago is de reis nog niet ten einde. Wil ik het echte eindpunt van de Camino bereiken dan wacht daar Cabo Finisterre, de kers op de taart. Als toefje slagroom fiets ik dan de laatste dag nog naar Muxia. En dan pas is de reis ècht ten einde. Hoewel het schijnt dat deze pas dan werkelijk begint…
De naam Finisterre is afgeleid van het Latijnse Finis Terrae, daar waar de wereld ophoudt. Volgens overlevering kreeg de kaap deze naam toebedeeld door de Romeinen. Die dachten indertijd dat de westelijke wereld tot hier reikte. Ging je hier voorbij dan verdween je zo de eeuwigheid in.
In deze streek worden toeristen overigens uitnodigend welkom geheten door infoborden waarop de naam ‘Costa del Muerte’ prijkt. De Kust des Doods … waar dit schiereiland onderdeel van is. Een van de verraderlijkste kusten ter wereld. Veel schepen vergingen hier in de loop der jaren. De ramp met de olietanker Prestige in 2002 die ter hoogte van Finisterra begon voor ieder nog vrij vers in het geheugen.
Goed, weer even terug naar het belang van Finisterra voor pelgrims. Voor velen is dit pas het èchte eindpunt van de Camino. Na een dagje rondhangen in Santiago opnieuw vroeg uit de veren. Ik vertrek in een Hollands aandoende miezer regen, al snel afgewisseld door stevige buien. Ik zoek mij intussen een weg door het drukke stadsverkeer. Naarmate de omgeving weer rustiger en groener wordt besef ik dat de zoete geur van de gele brem die zo prachtig en heerlijk geurend in bloei stond op de Spaanse heuvelen, al enige tijd plaats heeft gemaakt voor de typische geur van Eucalyptus bomen. Ik fiets door een flink Eucalyptus bos. De lucht is heel vochtig en broeierig wat een beetje een oerwoud gevoel geeft. Alles is hier enorm groen. Er valt in dit deel van Spanje dan ook beduidend meer regen dan in de Spaanse streken waar ik eerder doorheen fietste.
Na een pittig fietsdagje beland ik in Olveiroa en vindt onderdak in een bijzondere Albergue. Deze is gevestigd in het voormalige schooltje van het dorp. Robuuste gebouwtjes met dikke hardstenen muren. Met daartussen de voor deze streek zo karakteristieke Hórreos. Stenen opslag schuurtjes op palen, afgeschermd tegen knaagdieren.
Het is er bedrijvig met pelgrims van verschillende nationaliteiten. Ik raak in gesprek met een Duitser. Al lopende kwam hij er pas achter waarom hij de Camino liep. Reden; Weer wakker kunnen worden en vol verwachting uitkijkend naar een nieuwe dag zijn bed uit te kunnen stappen. Dat gevoel was hij al jaren kwijt besefte hij. Had nooit ook maar ìets met wandelen maar ervaarde inmiddels dat er ècht een reden is om te wandelen!!! Later die avond heb ik nog een bijzonder gesprek met een dertiger, ook een Duitser. Op mijn vraag hoeveel tijd hij nog heeft om onderweg te zijn legt hij uit dat hij geen beperking in tijd heeft. Er zijn geen verplichtingen. Nieuwsgierig vraag ik door … Netjes zijn studie afgerond en op het punt staande om zich volgens de normale verwachtingen te gaan settelen voelde hij dat dit niet zijn leven was, het klopte niet voor hem. Hij ging op reis, in eerste instantie voor een paar maanden, van het een kwam het ander en hij keerde niet meer terug naar het vastomlijnde patroon. Als duikinstructeur kan hij wereldwijd voldoende verdienen om van te leven. Veel heeft hij niet nodig. We spreken over vasthouden aan zekerheden, zelfs als we ons daar dood ongelukkig bij voelen. Over de ‘ratrace’ en hoe wij mensen geneigd zijn dat wat iedereen doet te volgen. Hoe reizen het perspectief van waaruit je naar de wereld kijkt kan vergroten en hoe waardevol dat is. Dit gesprek komt binnen. Zonder enige drang de ander te overtuigen straalt deze jonge man een natuurlijk inzicht uit. Juist dat maakt dat hetgeen hij zo ongedwongen deelt binnen komt … Voor mij zijn dit de momenten die de Camino zo bijzonder maken.
De volgende ochtend als ik weer op weg ga komt de regen met bakken uit de hemel en is het echt kil. Voor het eerst in deze weken komt naast regenjack ook de regenbroek tevoorschijn. Volledig in pak fiets ik mijn laatste kilometers naar het eind van de wereld. .. Volgens de Romeinen dan … ze wisten nog niet beter. Ooit is er dus iemand geweest die de moed had verder te kijken dan die overtuiging …
In Finisterre parkeer ik mijn fiets bij de Albergue en loop de laatste kilometers naar Cab Finisterre, het èchte eindpunt. De laatste meters tot kilometerpaal 0.00 voelt het ineens raar dat ik daar straks zonder mijn bepakte fiets sta. Heeft hij me helemaal tot hier gebracht en nu laat ik m op stal!
Het is een bedrijvige bedoening daarboven. Niet alleen voor pelgrims heeft deze plek aantrekkingskracht. Ook andere toeristen trekken hier naar toe. Je kunt hier ook met de auto motor of tourincar komen. Maar met wat klauteren langs de rotskust zijn er genoeg plekjes te vinden om de wijdsheid en ruimte in alle rust op mij in te laten werken. Ik zoek een plekje en zit hier uren. Inmiddels is het droog en komt het zonnetje zelfs door. Zo dommel ik in, leunend tegen de rotswand en met uitzicht op de eeuwigheid, ontspannen en tevreden. In het besef dat ik op eigen kracht een afstand van ruim 3000 kilometer heb gefietst om uiteindelijk hier aan te komen. Een rugzak vol ervaringen en indrukken, die de bril waarmee ik naar de wereld kijk op een unieke wijze heeft gekleurd en weer nieuwe nuances heeft gegeven. Wat ben ik dankbaar dat ik dit heb kunnen doen en ook heb gedaan!
De volgende ochtend vroeg loop ik op blote voeten en met mijn fiets aan de hand eerst de hele strandrand van de baai van Finisterre langs. Aan de zeerand raap ik een paar schelpjes op waaronder een prachtige mini versie van de jacobsschelp, symbool van de Camino. Daar kunnen al de souvenirswinkeltjes van Santiago tezamen mooi niet tegenop!
Met een fietstochtje van zo’n 35 km volgt dan zeg maar het toefje slagroom op de kers … Muxía. Een prachtig kustplaatsje. De kerk Santuario de Nosa Señora da Barca bibe … bevindt zich op een bijzondere plek, vlak aan zee. Vanaf hier een prachtig zicht op de rotskust en oceaan. Bovenop de heuvel achter de kerk een metershoog monument dat hier is geplaatst na de milieuramp met de olietanker de Prestige in 2002. 11000 ton ruwe olie kwam hier in zee terecht en spoelde aan langs de kust van Galicië. Een inmense ecologische en economische ramp. Als je hier op deze prachtige plek staat is dit echt onvoorstelbaar. Er is hier zo ongelofelijk veel werk verzet door onnoemelijk veel mensen om deze kust van de olielaag te ontdoen.
Op deze prachtige plek komt dan toch echt het moment van afscheid. Morgenochtend vroeg vlieg ik terug naar Amsterdam. Nu neem ik de bus terug naar Santiago en fiets van daaruit direct door naar een hostel op een paar kilometer afstand van het vliegveld. Morgen in alle vroegte nog een fietsritje naar het vliegveld en dan ben ik uit gefietst … voor even ; )
…Even voor vieren gaat de volgende ochtend mn wekker en als een dief in de nacht sluip ik de slaapzaal uit. In het donker fiets ik naar het vliegveld waar nog een laatste avontuurtje wacht; Mn fiets het vliegtuig in krijgen. Netjes volgens voorschrift prepareer ik mn karretje, pak hem in in de fiets hoes, inchecken, yes sticker erop … pffft geregeld! Naar bijzondere bagage band om m af te geven. Yès mevrouw zet de band aan, alles op rolletjes! Maar plots komt ze tot de conclusie dat de fiets zo niet mee kan! Huh? Nee hij moet in een fietsdoos, hij wordt zo niet geaccepteerd. Ik geef me niet zomaar gewonnen en gooi het nodige in de strijd, ik heb tenslotte alles van tevoren nagevraagd en gechecked, hoes was okè. Maar nee, ze is vastberaden de fiets zal zo niet geaccepteerd worden en dus achterblijven. Slik … Adem in, adem uit … het komt altijd weer goed …
Ze verwijst mij naar de meneer van de sealmachine. Hij blijkt mijn redder in nood. Vraagt hoe laat ik vlieg, trekt een fiets doos tevoorschijn en met duidelijk kennis van zaken bereid hij m’n fiets, nadat ik die uit hoes en meters tape bevrijd heb, voor op vervoer in doos. Met een zucht van verlichting laat ik hem zijn gang gaan en spring in waar extra handen nodig zijn. Als ik zie dat iemand weet wat hij doet kan ik hèèl goed loslaten ; ) . Tegen betaling van een luttele 17,50 kan ik na een half uurtje met gerust hart mn fiets inchecken.
Eenmaal in de lucht is het bizar te beseffen dat ik in nog geen twee uur tijd een afstand overbrug waar ik al fietsende bijna 6 weken over heb gedaan mèt alle prachtige ervaringen en indrukken die deze manier van reizen met zich mee bracht!!!
Op Schiphol wordt ik opgewacht door zoon Ron. Wat een heerlijk welkom! Hij heeft vrij genomen, dus s middags hangen we samen uitgebreid in een tropisch zonnetje met biertje aan het IJsselmeer. Daarna zijn we uitgenodigd om een hapje te eten bij zoon Arjan. Een primeur want vlàk voor ik op reis ging is hij uitgevlogen! Ook Lynn, zijn vriendin is van de partij en een van zijn huisgenoten. Gezellig!!!
Een welkoms bosje bloemen met kaartje van 2 lieve vriendinnen en ook nog eens enkele hèle lieve kaartjes op de deurmat!
Een Piekfijnere landing kan ik mij niet wensen!!!
Piekfijnopweg 