Jaloers!

Vandaag onze laatste etappe tot vlak buiten Maastricht, eindbestemming van deze fietstrektocht. Hoewel het meer klimmen wordt dan wij deze afgelopen week aan de hand hadden is het aantal kilometers vandaag goed te overzien. We nemen dan ook rustig de tijd voor een goede kop koffie met Limburgse vlaai op het zonnige terras van kasteel ter Hage bij Elsloo. Tezamen met een kleurrijk hippiestel vallen we enigzins uit de toon bij de statige ambiance en correcte bediening. Als ik het dan ook nog presteer het gebaksvorkje dat uit mijn vingers op de grond glipt aan mijn fietsbroek af te vegen en er vervolgens vrolijk mee verder te eten, terwijl de ober al achter mij in het gelid staat om het vorkje voor een schoon exemplaar  te vervangen, worden wij als jonkvrouwen niet echt meer serieus genomen. Tot overmaat van ramp  verklaar ik mijn gedrag nog met de opmerking dat wij kampeerders zijn. Even daarvoor worden we in het middeleeuwse dorpsstraatje geplaveid met kasseien overigens bekant van de sokken gereden door een moderne ridder met een hoop paardekracht onder zijn gat, in de vorm van een citroengele ronkende sportwagen. De galante ridders van weleer zijn blijkbaar ook verleden tijd beseffen wij. Ik bedenkt mij dat het waarschijnlijk maar goed is geweest dat wij eerder deze week niet de moeite namen een van de vele luidruchtige kikkers in de theetuin te kussen.
Genoeg gemijmerd weer! Wij gaan verder, over een mooi smal fietspad langs het kanaal. Langs het pad staan hoge populieren begroeid met grote bbossen Misletoe. Geduldig glimlachend laat een wandelaar ons passeren. “Hèèrlijk zo hé?” groet hij. Als we al gepasseerd zijn horen we nog; “Jaloers!!!” We zwaaien hem achterwaarts nog even bemoedigend toe.
Het prachtige toetje van deze dag is het groene heuvelachtige Geuldal. Limburg op z’n mooist! Vòòr we er een tandje opzetten voor de laatste etappe doen we nog een cafeetje langs de route te aan voor een plankje kroket met brood. Bij speciale gelegenheden vergeet ik even dat ik geen vlees eet, dit is er één. Dan zetten we er nog even goed de sokken in want voor de verandering hijgt ons nu code oranje in de nek! Wij nemen de weergoden nog steeds serieus en willen de tent stevig hebben staan voordat de storm opnieuw losbarst.
Dat lukt. Gedekt door een hoge beukenhaag, op veilige afstand van hoge bomen vertoeven wij knus in de tent en laten de stormachtige windvlagen langs ons heen gaan. Een paar uur later nuttigen we in het zonnetje op een bankje aan het water onze avondhap. Code groen met een gouden randje…
Morgen een dagje slenteren in Maastricht

Aldeneijk-Maastricht 73 km

vrijdag 7 juni 2019