Vandaag fietsen we als toetje van ons Hollands fietsavontuur nog een mooie ronde door het zuidelijkste puntje van Limburg. Connie heeft een route opgeduikeld op internet waarvan ook een GPX bestand beschikbaar is. Inmiddels bedreven in het gebruik van de onmisbare Osmand navigatie app zet ik de route in de app. Hiermee hebben we de route offline beschikbaar om op te navigeren. Voor de aanrijroute vanaf de camping naar het dichtstbijzijnde aanknopingspunt zetten we dezelde app ook even aan het werk. En zo is onze enige zorg voor vandaag de telefoonbatterij op sterkte houden.
Een mooie route om dit uiterste stukje Limburg te verkennen. Nederland op zn smalst, steilst én zuidelijkst. We redden het dan ook niet om binnen de lijntjes te blijven, iets waar ik uberhaupt nooit erg goed in ben geweest. Wij floepen zowel over de grenslijn met Belgie als die met Duitsland en genieten van, voor Nederlandse begrippen, pittige klimmetjes, lekkere afdalingen en prachtige uitzichten. Èn we passeren het allerzuidelijkste puntje van Nederland. Op het eind van een flinke klim worden wij verleid door een pater familias om even af te stappen. Begeleid door (schoon)dochter heeft hij zich langs de kant van de weg neergevlijd. Volgens eigen zeggen om hier van even rustig van het prachtige uitzicht te genieten. Even later komt een behoorlijk groepje nageslacht dampend van het testosteron omhoog stampen. Ze hadden oponthoud door panne aan de fiets en in tegenstelling tot ons laten zij zich niet verleiden door padre. Waarop hij zuchtend zijn ijzeren ros bestijgt om de rest van de heuvel te bedwingen. Even later constateert hij vreugdevol dat de junioren bovenop de heuvel wél bezwijken voor de verleidingen van een koud glas cola en een stuk vlaai. Wij laten ons voor de tweede keer in korte tijd verleiden en stappen ook af voor een goede kop koffie, met vlaai inclusief een wederom prachtig uitzicht. Helaas wordt alleen het uitzicht waargemaakt. Koffie en vlaai steken er schril tegen af.
Nadeel van het volgen van zo’n GPX route kan zijn dat je het overzicht van waar je je precies bevindt ‘op de kaart’ enigzins mist. Voordeel is dan weer wel dat dit voor leuke verrassingen kan zorgen. Voor de tweede keer deze week verrast onze route ons namelijk door ons pal langs het huis van bekenden te voeren. Dit keer de ouders van mijn schoonzusje. Wonend op steenworp afstand van Epen kijken zij niet meer zo op van aanwaaiende fietsers op het erf. Het duurt wel even vóór ik herkend wordt in fietskloffie met helm en zonnebril. We vallen met de neus in een heerlijke kom zelfgemaakte soep, een mooi gesprek en prachtige uitzicht op het Limburgs landschap. De foute vlaai van even daarvoor is per direct vergeten. Maar de tijd gaat door en we zitten nog niet eens op de helft van de route. We nemen hartelijk afscheid en aangemoedigd door bewonderende blikken in de rug trappen we over het steile weggetje langs het huis de heuvel op om onze route te vervolgen. Ach, zo zonder bagage …
We pakken een stukje Duitsland mee. En en passant bedwingen we nog even de Gulpenerberg. En echt, na een bepakt weekje fietsen is, zo lichtgewicht, de enige reden om dit niet met twee vingers in de neus te doen het feit dat dit simpelweg geen elegant gezicht zou zijn!
Bij de plaatselijke horeca in een dorpje een kilometer of 10 van de camping sluiten we met een fleecedekentje over de benen af met een goede warme hap. Hier en daar duiken manspersonen op in het straatbeeld, gekleed in gildekleding. Een enkeling met een trompet of ander fanfare instrument onder de arm. Het blijkt dat het de tijd is van de schuttersfeesten. De geschiedenis hiervan gaat terug tot de middeleeuwen. Voortgekomen uit de verdediging van de steden maar van oudsher ook een binding met het geloof heeft dit een belangrijke sociale betekenis voor de lokale gemeenschap. Vrijwel elk dorp blijkt tenminste èèn Schuttersvereniging te hebben. We fietsen langs een feestterrein en overwegen even ons nog even in het feestgedruis te storten. Maar wanneer we een schutter passeren die over straat zwabbert, de trompet wat verloren bungelend in de hand besluiten wij aan in dit stukje plaatselijk vertier voorbij te gaan en lekker door te fietsen naar de camping.
De volgende ochtend breken we bijtijds op en treinen vergezeld van onze fietsen huiswaarts. Connie kan het niet laten en stapt op Amsterdam Centraal uit om het laatste stuk nog even lekker te fietsen. Ik trein door om zoonlief zijn 25ste verjaarsknuffel te geven. En zo eindigen wij na een geslaagd negendaags Neerlands fietsavontuur weer op ons startpunt @Zuiderzee stad Hoorn…
Rondtocht Zuidlimburg 75 km
Totale fiets afstand 867 km
Piekfijnopweg 