Kopje thee buuf? Rèn je Ròt en klinken met Ratafia

Maandag 10 april
Sezanne – Bagneux
Als ik mijn tentje opbreek komt de camper buurvrouw aanlopen, zij bied aan een kop thee voor me te maken. Ze hebben zelf fietskampeertrektochten gemaakt; “We weten hoe dat is”, lief! Oh uh, als je tòch … zou je dan ook mijn muesli een beetje op willen warmen? Het is fijn zulke gebaren, het geeft een gevoel van geborgenheid en ja echt hoor ‘De meeste mensen deugen’ ; )
Niet veel later stap ik met wandelzin de camping af, direct de route op, vrolijk nagezwaaid door de beheerdster. Mijn ervaringen met de campings Municipal in Frankrijk zijn onverdeeld positief. Eenvoudig, functioneel, schoon, mooi gelegen en altijd een vriendelijke toegewijde bebeerder/ster.
Onderweg heb ik mijn eerste ‘ren voor je rot’ ervaring als ik Saudoy nader. Het pad loopt langs een akker waar net gif (gewasbeschermingsmiddelen moet ik eigenlijk zeggen) gespoten wordt. Het drukt mij met de neus op de feiten. Dit idyllische landschap van glooiend groene akkers en uitbundig bloeiende Koolzaadvelden heeft een keerzijde, er wordt veel gespoten. Ik kies (biologische) eieren voor mijn geld en zoek een veilige weg Saudoy in.

Er blijkt hier zowaar een cafétje te zitten en yés open! Ik bestel mijn gebruikelijke recept, een cafe grande. Om een hele sloot warme melk in mn koffie te voorkomen vraag ik pas als die vòòr me staat om een très petit peux du lait. Gaat eigenlijk altijd goed, alleen deze keer stuit ik op irratatie en onbegrip … bestel dan een café au lait mompelt de uitbater, voor zoverbik begrijp, geïrriteerd. Ik laat de irritatie bij hem en geniet van mn bakkie. Bij mijn tweede bakkie is het recept wel duidelijk.
Opgekikkerd stap ik het stille dorpje door. Als ik de kerk bijna passeer, een fluitje. Ik kijk om mij heen. Vòòr een huis, een meter of vijftig terug, staat een meneer te wijzen. Ik moet de andere kant op! Ik kijk nog eens goed en inderdaad, ik heb een routeaanduiding over het hoofd gezien. Duim omhoog naar, en een vrolijke zwaai van, mijn beschermengel en ik weet mij weer geborgen.
Ik arriveer bij André en Agnes in Bagneux, een gastvrij  echtpaar dat onderdak biedt aan Pelgrims. Ik mag bij hen aanschuiven aan de tafel voor een goede maaltijd. Ik maak kennis met een smakelijk typisch Frans/Italiaans apperitief, Ratafia, een drankje bereid met Champagne, aangevuld met vruchten die over zijn van het seizoen. Oorspronkelijk werd het gedronken bij ratificatie van een akkoord of verdrag. Wij sluiten ons eigen akkoord; ‘Het leven is goed!’ en klinken de glazen!