Een muzikaal ontbijt, ‘mijn’ zuster op mijn pad! en dan toch èindelijk L’Esprit du Chemin!!!

Ma 17 april
Vezelay – Le Chemin
‘S ochtends bij het ontbijt is er een duidelijk verschil merkbaar tussen de mannelijke en de vrouwelijke pelgrims. Bij de mannen heeft maar één persoon goed geslapen … een stevige snurker. Wij vrouwen sliepen op een beschaafd snurkje na heerlijk rustig.
Bij het ontbijt spreek ik wat meer pelgrims, het is leuk de verhalen te horen. De fietsers, twee Nederlandse vrienden die de ‘Route langs oude wegen’ fietsen en in Frankrijk de Route de France en waarmee ik nog even wat ervaringen uit wissel. Een jong Frans stel die er even een kleine week tussenuit is, haar ouders passen op hun vijf! jonge kids. Na 3 dagen veel te lange hikes van 30 kilometer hebben ze vanochtend hun planning toch maar wat bijgesteld.
Ook maak ik nog even kennis met Michael hij loopt via Lourdes richting Portugal waar zijn dochter woont. Hij speelde gisteren tijdens het Vesper enkele stukken op een snaarinstrument dat ik niet thuis kon brengen. Het was ontroerend om in die serene en traditionele sfeer van een mis, die al eeuwenlang volgens vaste patronen verloopt op een teken een van de pelgrims op te zien staan zijn instrument erbij te pakken en te horen spelen. Hij legt uit dat het een gitaar is maar in backpackformaat. Hij is, toen zij hem in de herberg hoorden spelen, gevraagd om in de Basiliek enkele stemmige nummers te spelen, om zo wat afwisseling te brengen in de traditionele mis. Ze hebben hem zelfs gevraagd of hij niet een paar dagen langer zou willen blijven. Dat verzoek heeft hij vriendelijk afgewezen. Maar deze ochtend wil hij met liefde nog enkele nummertjes spelen tijdens het ontbijt vòòr ieder weer zijn pad gaat.
Mijn volgende bestemming is zonder meer het gehuchtje Le Chemin waar de in Pelgrimskringen welbekende herberg van L’Esprit du Chemin van Huberta en Arno zich bevindt. In 2018 had ik spijt toen ik er straal voorbij ben gefietst en pas toen im ik in de buurt van Nevers reed besefte dat ik hier graag had willen overnachten. Ik heb zèlfs nog overwogen zo’n 70 kilometer terug te fietsen. Dus dit keer overnacht ik hier, zònder meer!
Ook Arie, Ludo en Ronnie, Theo, Sieb, Virgina en Etiënne blijken Le Chemin als bestemming te hebben voor vandaag. Dat wordt volle bak!
Buiten ontstaan spontaan fotomomentjes in verschillende samenstellingen en is het zo’n gezellige boel dat ik uiteindelijk als laatste de herberg verlaat, veel later dan gepland. Ik loop door de stille straat eerst nog even naar beneden om nog wat brood en beleg te halen als ik een zuster Madeleine zie staan praten net een bewoner. Ik herken haar direct, de zuster uit 2018, wat een geluk! Ik blijf even dralen tot ik haar met goed fatsoen kan aanspreken en uitleg hoe onze ontmoeting 5 jaar terug mij nog vers in het geheugen staat en hoe blij ik ben haar toch nog te treffen! Ze is niets veranderd, nog steeds die sprankelende  jongemeisjesachtige uitstraling, die zachte kracht. Het feit dát ik haar nu nog tref is puur geluk want normaliter gaat zij tegenwoordig pas later op de dag de deur uit. Ze neemt de tijd om net mij in gesprek te zij  en weer ben ik onder de indruk van deze vrouw, haar wijsheid en sprankeling. En weer blijven haar woorden bij mij naklinken. Aĺs wij afscheid hebben genomen zweef ik naar beneden voor mijn boodschappen …
Ik daal af Vezelay uit het dal in. De route klimt weer oo hoogte en langs een pad op hoogte heb ik opnieuw een prachtig zicht op deze bijzondere stad. Via Foissy lès Vezelay vervolg ik mijn weg. Ik kom geen enkele andere pelgrims tegen en geniet van de rust. Er zijn heel wat indrukken te verwerken.
Het is bewolkt maar droog, heerlijk wandelweer!

Op een steil asfaltweggetje staan twee heren voor een huisje. Het is een mooi tafereel. Vòòr hen een halflege fles Rosé, daarnaast nog een 5 liter box. Ik stel mij zo voor dat daar de fles weer mee aangevuld wordt. Ze leven met mij mee en laten weten dat ik nog een flink stuk moet klimmen. Maar daarná ga ik weer dalen! Stellen ze mij gerust! Ja na de klim komt er altijd weer een afdaling. Ik mag een foto van ze nemen, ze staan zoals ze staan ook voor de camera. Op het laatste stuk vòòr Le Chemin tref ik nog een fotogeniek trio bij een wegkruis; Theo, Ronnie en Ludo, alwèèr een mooi plaatje!
Het laatste stukje loop ik met Theo op, een  laatste steil klimmetje en we lopen het gehucht Le Chemin in. De ontvangst bij L’Esprit du Chemin is warm, de herberg is pràchtig en voelt als een warme deken van geborgenheid. De plek straalt aandacht, warmte en toewijding uit. En wéér belanden wij knus bij de houtkachel met een heerlijk biertje. Met een kring die steeds groter wordt. Tot de dagelijkse routine van douchen en handwasje zich aandiend. Er komt wat jeugdsentiment omhoog als we, heel praktisch de centrifuge ontwaren en geven elkaar een lesje in het goed laden van de centrifuge.
Een heerlijke maaltijd aan de lange tafel wordt vooraf gegaan door een kort voorstellen van ieder, waarbij ieder ook iets kan delen over zijn of haar Camino. Het is bijzonder en waardevol om zo even met aandacht aanwezig te zijn bij de eigen weg en de weg die ieder gaat.
Vannacht geniet ik opnieuw het voorrecht van een eigen kamer in deze prachtige herberg. Ik geniet er optimaal van in een heerlijk diepe slaap.