Lanterfanten langs het Canal, reisroute van de Pieten en een foutje in de kapel.

Dinsdag 25 april
Bourbon Lancy – Abbaye de Sept Fons
Ik breek mijn tentje op op een lege maag maar mèt een pot thee! Dankzij Patricia en Mark kan ik mijn brander weer gebruiken!
In Bourbon, vraag ik in het café naar een petit dèjeuner en wordt ik verwezen naar de boulangerie een paar huizen verder. Ik snap ‘m, haal een broodje en eet het hier op mijn gemakkie op. In Frankrijk vrij normaal in een café waar geen eten geserveerd wordt. Ik laat mn rugzak staan en loop naar de bakker. Even later zit ik  aan mijn ontbijt en werk op mijn gemak mijn dagboekschrift bij.

De tocht vandaag naar de Abdij de Sept Fons waar ik zal overnachten is overzichtelijk. Het zonnetje komt er af en toe bij kijken,  heel aangenaam na de koude bewolkte dagen van de afgelopen week!

Onderweg ontdek ik iets heel bijzonders … de reisroute van onze Pieten! Ik heb ter plekke spijt dat ik indertijd zo’n braaf meisje was!

Vòòr ik mij voeg in het sobere kloosterleven Abdij hang ik nog even lui op een bankje aan het kanaal en smikkel van de Flan èn een chocolade croissant die ik in Bourbon scoorde.
Om 16.30u arriveer ik bij de Abbaye. Ook het Franstalige Belgische koppel arriveert. We krijgen een rondleiding en uitleg. Ik vergeet ter plekke alweer welke deur ik straks moet hebben voor de eetzaal en hoe bij de kapel te geraken voor het Vesper. Ik hoop dat ik straks niet per ongeluk een kamer van één van de monnikken instap! Mijn hoop is gevestigd op de andere gasten, als ik die maar volg komt het wel goed.
Ook hier in de abdij is het Vesper een bijzondere ervaring. Het is zowiezo raadzaam om altijd een Fransman/vrouw in je gezichtsveld te hebben om een flater te voorkomen. Ondanks mijn taktiek maak ik toch één keer een misser, als ik denk dat ieder weer gaat zitten kom ik er pas als ik zit achter dat ieder diep gebogen staat… Het zal mij vergeven zijn door mon Dieu.
Na het Vesper schuiven wij in de gastenruimte aan voor een heerlijke maaltijd èn wijn. Na de maaltijd worden we geacht niet meer te dralen binnen de muren van de abdij zelf maar op tijd ons gastendeel op te zoeken. De Abdij sluit ’s avonds namelijk hermetisch af door middel van een metershoge ‘muur’ die vòòr de ingang schuift.
Later hoor ik van Matthias die hier dus ook geslapen heeft maar op een andere plek at dat hij met gedetineerden at, die hun straf hier uitzitten en meedraaien in het abdijleven. Overdag mogen ze niet verder dan vier kilometer buiten de abdij komen. Ze staan onder controle door middel van een enkelband.
Ik ben op tijd buiten de muren om het separate slaapgedeelte op te zoeken en geniet van een comfortabele rustige nacht onder het toeziend ook van moeder Maria.