Donderdag 27 april
Bert – Arfeuilles
We starten beiden rustig op, vandaag hebben we ieder voor zich een wat overzichtelijker traject voor de boeg dan gister. Maarten gaat richting Auxerre staat voor de uitdaging weer tijdig vervoer te regelen richting Nederland voor zichzelf en zijn fiets. Ik heb de gite communale in Arfeuilles in de planning.
Gespreksthema van de ochtend, zo bij ons tentje is vrijheid en bij jezelf blijven in balans met (mensen in) je omgeving. We herkennen zeg maar wel wat dingetjes bij elkaar.
Dan wordt het zo langzamerhand tijd voor ons zwervers om weer op te stappen. Als we op het punt staan afscheid te nemen komt plots Matthias aangelopen, de Franstalige Belg die ik ook in Vezelay en later op het pad al tegen kwam. Hij zit er aardig doorheen, liep op hetzelfde punt vast als ik deed en heeft geen goed woord over voor het routeboekje van dit traject. Ik heb er al meer over horen klagen.
Matthias ploft op een bankje verderop om bij te komen. Ik neem met een stevige hug afscheid van mijn broertje, en zwaai hem uit, hoe leuk om hem zo weg te zien fietsen hier midden in Frankrijk! Wèèr zo’n een bijzondere ontmoeting die ik in mijn hart sluit.
Nadat ik Matthias een hart onder de riem heb gestoken ga ook ik weer op pad.
Onderweg schiet mij plots een verhaal te binnen dat volgens mij mijn oma, moeder van mijn moeder, mij ooit vertelde. De strekking die mij bij is gebleven is dat zij als jong meisje is meegereden met de scharensliep of iets in die geest en zo veel te ver van huis belandde waar zij de weg niet meer kende (ze is weer veilig thuis gekomen). Maar wat zij hier toen mee wilde vertellen is dat zij er als kind altijd naar verlangde met de reizigers mee te gaan, eigenlijk het liefst een zigeunerkind had willen zijn, benieuwd naar wat zich achter de horizon bevond. Wie hebben wij meer Zigeunerbloed dan wij denken…
Voor het eerst hoor ik krekels onderweg. Ik spot ook orchideetjes. Het is bijzonder om steeds de subtiele veranderingen in het landschap waar ik door heen wandel op te merken. Zo hebben de uitgestrekte Koolzaadvelden plaatsgemaakt voor meer diversiteit en wilde soorten zoals de Paardebloemen, Pinksterbloem, af en toe wilde Viooltjes.
Op een gegeven moment kom ik op een punt waarop ik uitkijk over een uitgestrekt dal en ik ontwaar een nieuw gebied, het beloofd een meer geaccidenteerder landschap met pittiger hoogteverschillen.
Als ik afgedaald ben door het dal en weer op hoogte kom geniet ik van de prachtige uitzichten.
Ik loop Arfuilles binnen, hier zal ik overnachten in de de Gemeentelijke gite. In de serre van een huis aan de rand van het plaatsje zitten wat mensen bij elkaar. Ik wordt gespot en direct wordt de telefoon erbij gepakt! Ik ben er zeker van dat mijn komst wordt aangekondigd! In het plaatsje hoef ik niet te zoeken. Een voorbijgangster ziet mijn rugzak en wijst mij het kantoortje waar ik moet zijn. In de deuropening wordt ik al opgewacht. Ik reken 12 euro af, krijg mijn tampon en wordt naar de gite iets verderop in de straat gebracht.
Vannacht zal er ook een Frans gezin logeren dat hier op familie bezoek is.
Om de hoek zit een kleine supermarkt. Wat heeft een mens toch weinig nodig om blij van te worden ; )
Piekfijnopweg 