Niet door de bliksem getroffen en een avontuurtje avec Dieu!

Vrijdag 28 april
Arfeuilles – Lavoine
Het gezinnetje, vader en moeder met de  kids van 6 en 12 heb ik gisteravond heel even gesproken vòòr zij naar de bovenverdieping verdwenen. Het is mooi dat zij in deze gemeenschapsruimte een plek voor zichzelf kunnen hebben als zij hier zijn voor familiebezoek.
Als ik bijna klaar ben voor vetrek komen zij beneden. De kinderen zijn intussen iets minder verlegen dan gisteravond en de oudste oefent, aangemoedigd door haar ouders wat school Engels op mij. Wat haar best goed af gaat! De eitjes die ik over heb nemen ze mee voor zijn vader.
Ik schiet het buurtsupermarkje nog even in, twee rugzakken voor de deur, ‘collega’s’! Het zijn de Franse dames van Vezelay en Bert. We wensen elkaar een bonne route.
Er wordt vandaag in de loop van de middag en ’s nachts regen en onweer voorspeld dus voor vannacht hoop ik op een plekje onder een dak. De camping eerder op de route skip ik. Dit betekent echter wel een pittig lange dagtocht! Onderweg bel ik het nummer van een van de twee vermeldde accomodatie’s en spreek een berichtje in. Ik krijg een tekst berichtje terug met een ander nummer dat ik moet bellen en als ik bel volgt er een wat onduidelijke uitwisseling. Ik kan terecht maar het wordt mij niet duidelijk waar ik moet zijn, ze zullen mij er nog een tekstberichtje over sturen. Dat tekstberichtje ontvang ik niet. Ik besluit dat het vast wel goed komt. In het uiterste geval zet ik alsnog mijn tent op.
Het idee desnoods alsnog mijn tent op te zetten laat ik varen als ik die middag op de route op het hoogste punt in de omgeving zit en de onweersbuien los gaan. Ik loop tussen enorme windmolens die, natuurlijk, ook op de hoogste punten geplaatst zijn en vraag mij af of de nabijheid van die giganten in dit geval gunstig is of juist hélemaal niet. Als ik tussen de bomen ben gedoken om mijn regenpak aan te schieten en te schuilen doe ik voor de zekerheid ook mijn telefoon maar uit. Het enige dat ik kan bedenken is me klein maken en wachten tot het geweld afzwakt. De bui hangt nu echt rècht boven mij en direct na het weerlicht volgt een knetterende inslag. Ik heb niet eens tijd om bang te zijn. Gelukkig blijft het bij deze climax en ik hoor hoe het onweer zich langzaam verder verwijderd. Na enige tijd durf ik het aan het pad weer op te zoeken en verder te gaan. Wat een geweld! En hoe snel kan zo’n bui zich hier ontwikkelen! Mijn back up plan om de tent op te zetten zet ik uit mijn hoofd, voor vannacht worden er ook nog onweersbuien voorspeld.
Als ik over achten op de plek van de herberg aankom blijkt die duidelijk verlaten en al lang niet meer in bedrijf. Ik snap er weinig van en bel het nummer waarmee ik eerder die dag contact had. Het communiceren aan de telefoon met een fikse taalbarriëre blijft een lastige maar ik begrijp eruit dat ik bij de kerk moet zijn en dasr opgewacht wordt. Ik zit al 2 km voorbij het dorp dus dat wordt teruglopen, heuvel af. De dame aan de andere kant van de lijn zegt nog bezorgd … the rain is coming! En inderdaad, ik wordt op de hielen gezeten door een donkere wolkenmassa die weinig goeds beloofd.
Aan de rand van zo’n bui zitten levert wel indrukwekkende luchten op! Ik kan het niet laten tijdens mijn vlucht naar beneden tòch nog wat foto’s te schieten. Ik daag de weergoden wel uit zo! Ik daal de laatste kilometer in een recordtijd en vòòr ik goed en wel bij de kerk ben barst de hemel open.
Ik tref niemand, loop een rondje om de kerk  niemand te zien. Misschien binnen? De kerkdeur is niet op slot maar binnen is het donker en is ook niemand te zien. Vreemd… Ik bel het nummer, er wordt opgenomen. Ze vraagt waar ik ben … bij de kerk. De dame aan de andere kant van de lijn snapt er niets van, ze staat bij de kerk maar ziet mij niet. Langzaam begint bij mij een kwartje te vallen … de stem kwam mij op de één of andere manier al zo bekend voor … deze dame is degene bij wie ik gisterenavond in Arfeuilles afrekende voor de Gite. Zij staat in Arfuilles bij de kerk, ìk in Lavoine! In welk stadium van de rits aan telefoontjes ik het verkeerde nummer heb gebeld zal me nooit echt duidelijk worden, wat ik wèl weet is dat ik hier om 9 uur s’avonds sta in de hosende regen zònder onderdak. Ik leg uit dat we een misverstand hebben en ieder in een andere plaats staan, ze snapt er niets van. Begrijpelijk en is duidelijk bezorgd over wat er nu met mij moet. Ik verontschuldig mij en verzeker haar dat het goed gaat komen en dus geen slaapplek nodig heb.
Ik kijk om mij heen, even overweeg ik om stilletjes mijn matje en slaapzak in de kerk te leggen maar dat durf ik er toch niet ongevraagd op te wagen. Ik zie verderop zowaar een restaurant dat ook nog eens open lijkt te zijn. Ik stap er binnen in mijn drijfnatte kloffie en leg aan een vriendelijke jongeman uit wat er aan de hand is. Weet hij misschien een slaapplek? Hij nodigt mij binnen voor een kop koffie en zal kijken wat hij kan doen. Als ik mij uit mn   regenpak gewurmd heb komt hij blij naar mij toe. Éen van de gasten heeft een B&B, een km of wat hier vandaan. Ik kan er overnachten voor 60 euro en kan meerijden  zodra ze uitgedineerd zijn. Bij navraag blijkt het adres echter bijna een dagtocht terug op mijn route, dat is wel veel gevraagd voor een splaapplek. Daarnaast is 60 Euro als je 4 maanden op pad bent een forse aanslag op het budget, zèlfs voor een droge onweersvrije nacht. Ik besluit het er dan toch maar op te wagen en alsnog een plekje voor de tent te zoeken. Maar de restauranthouder is niet voor één gat te vangen, eigenaar van het restaurant, hij doet nog een belletje naar de Mairie. Het is snel beklonken, ik mag in de kerk slapen! Mijn gedachten zijn gehoord!!!
Ik bestel met een brede smile een goed biertje, de kerk is tien stappen lopen tenslotte! De aanwezige gasten, twee koppels willen nog het nodige weten van deze vreemde eend in de bijt, de B&B eigenaar treedt op als vertaler. Ze luisteren vol ongeloof naar wat ik heb gelopen en waar ik naartoe loop ze verkeren in een andere dimensie. Dat blijkt wel alséén van hen inschat dat het vást nog wel een week of 2 lopen is naar Santiago.
Ik bedank de restauranthouder en stap op voor een geheel nieuwe  ervaring, een overnachting in de kerk.
Als ik de donkere koude kerk instap ploept in de hoek naast het altaar een lichtje bij Maria aan. Ik ben in goed gezelsschap. Bij het licht van mijn hoofdlampje zoek ik een geschikt plekje tussen de kerkbanken en installeer ik mij op de koude, in de loop van vele jaren glad gesleten, hardstenen vloer.
Vòòr ik in mijn slaapzak kruip steek ik nog een kaars aan. Een grote maar, die houdt het wel een nacht uit. De kaarsvlam geeft nog een beetje een gevoel van warmte en geborgenheid in de verder kille kerk waarin ieder geluidje galmt.
Als ik mij in mijn slaapzak nestel besef ik pas echt waar ik nú weer in beland ben! Nooit saai op de Camino …
En saai is ook de nacht niet! Elk uur luiden de klokken het aantal uren en na een minuut of wat herhaald zich dit nogmaals!
Ik lig de hele nacht wakker en heb dus de de hele nacht om te bedenken wat de reden is dat de uren dubbel geluid worden. Ik kom er niet uit! Ook elk half uur luid de klok nog eens, van het kwartier hebben ze gelukkig afgezien. Kortom, ik doe geen oog dicht. Maar dat zal mij een worst zijn, ik zou deze ervaring voor geen gòud hebben willen missen!