Wakker in de kerk, ontvoerd door mijn buuf.

Zaterdag 29 april
Lavoine – Chabreloche
Ik wordt wakker in de kerk. Mijn kaars brandt nog. Voor mijn gevoel heb ik alle hele èn halve uren van de nacht heb meegeteld maar ik heb blijkbaar toch wel wat geslapen. Het is een bijzondere ervaring om voor de verandering eens vanuit mijn slaapzak de glasinlood ramen waar het ochtendlicht door valt te bewonderen. Rond een uur of acht pak ik toch mijn boeltje maar even vlot in. Stel je voor dat er een toch vroege mis blijkt te zijn of er komt iemand niets vermoedend de kerk in om een kaarsje te branden!
Ik ontbijt buiten aan een picknick tafel en meld mij daarna bij de achteringang van het restaurant voor een kop thee. Mijn reddende engel gaf gisteren avond aan dat hij niet zo vroeg open is maar ik wel achterom terecht kon. Ik bestel een kop thee en een heerlijke chocolade croissant, vers uit de oven. Iemand die er aan het werk is merkt als ik uitleg dat ik vannacht in de kerk sliep snedig op; Àh avec Dieu!”
Ik neem afacheid en bedank de jonge ondernemer nog eens hartelijk voor zijn actie. Lavoine zal ik niet snel vergeten!

Nadat ik het verlaten hotelletje waar ik gisteren voor de deur stond ben gepasseerd kom ik een paar honderd meter verder bij de andere accomodatie die dus wel geopend blijkt. Het is een soort skihut en in de zomerperiode blijkbaar ook in bedrijf als buitensport accomodatie. Wandelaars op doortocht kunnen er ook overnachten. Had ik gisteren tòch doorgelopen dan had ik hier dus een slaapplek gevonden maar òòk mijn avontuurtje met mon Dieu in de kerk gemist!!!
Ik geniet even bij een kop koffie van deze mooie stille plek in het bos en maak een praatje met de jongedame die hier werkt. Haar broer komt even aanwaaien op de mountainbike. Er blijkt een heel netwerk aan mooie mountainbike routes te liggen en met sneeuw is het hier een mooi langlaufgebied. Ik vervolg mijn pad dat aardig op hoogte blijft en loop door kilometers bosgebied. Het natuurgeweld van gisteren blijft nu gelukkig uit.
In Gableroche hoop ik te kunnen overnachten in de gemeente accomodatie waarvoor ik eigenlijk de Mairie had moeten contacten. Vandaag is het zaterdag, Mairie gesloten. Als ik arriveer op de plek waar de accomodatie ergens zou moeten zijn bel ik aan bij een woning. Een oudere heer doet open en wijst mij de ingang. Het is het souterain van het gebouw waar hij woont maar het is afgesloten. Meneer belt wat rond en weet mij dan te melden dat ik de sleutel kan halen bij de boulangerie. Hij loopt nog even mee om aan te wijzen waar ik die kan vinden.
Als ik mij heb geïnstalleerd ga ik nog even lekker buiten in het zonnetje zitten om wat te schrijven. Op de bovenste verdieping gaan er luiken open. Ik groet de oudere dame die haar hoofd uit het raam steekt. Wat ze zegt kan ik niet verstaan, dat schiet weinig op. Niet veel later komt zij naar beneden geschuivelt en neemt bevallig plaats in het brede raamkozijn. Ik biedt haar mijn stoeltje aan, die slaat ze af. En zo ontstaat er weer eens een gespekje met een Franse en mijn tien woorden Frans waarin uiteindelijk toch heel wat uitgewisseld wordt. Binnen no time weet ik dat mevrouw 4 hartoperatie’s heeft doorstaan (ik krijg open-hartig de littekens geshowd), haar lieve man is overleden en wat haar kinderen en aanhang voor werk doen… Als zij aanstalten maakt om weer op te stappen snel ik, de hartoperaties in mijn achterhoofd, toe om haar het steile stukje omhoog naar de voordeur te helpen. Even later heb ik wel een beetje spijt van mijn zorgzaamheid want ze laat mij niet meer los en ik wordt onverbiddelijk ontvoerd naar boven ontvoerd waat ik verder wordt ingewijd in de familie stamboom. Het lijkt niet echt meer uit te maken of ik alles versta of niet madame heeft duidelijk behoefte aan gezelschap. Met de mededeling dat ik mijn fils nog moet bellen (sòrry Arjan ; ) probeer ik mijzelf op een gegeven moment met een zoet lijntje te bevrijden. Maar ik kom pas vrij na een uitgebreide rondleiding in het volledige appartement, inclusief inbouwkast en langs alle foto’s. Bij de deur naar de trap, vluchtweg naar mijn eigen stek staat madame nog een tijdje met de deurklink stevig in de hand en twijfel ik ooit mijn Camino zal vervolgen …
Als ik èindelijk beneden kom is het zonnetje verdwenen. Ik bel voor de goede orde meteen maar even met zoonlief!