Mijn moeder waait even aan, een perfèct gekookt eitje en ontsnappen aan de massa.

Zaterdag 6 mei tot en met dinsdag 9 mei

Zaterdag 6 mei Lavoût sur Loire – Le Puy en Valley

Vandaag de laatste etappe van de verbindingsroute Vezelay – Le Puy en Valley. Een mijlpaal maar tegelijkertijd voelt het niet helemaal oké. Mijn scheenbeen is gevoelig en voelt warm aan. Het traject van vandaag is niet lang, ik besluit wel te gaan lopen en zo nodig een rustdag in Le Puy te nemen. Ik heb spijt van mijn enthousiaste afdaling een paar dagen terug.

Seringen bloeien hier volop en ook de klaprozen komen al aardig in bloei, de vele bloemknoppen die nog gesloten zijn beloven meer moois.
Vandaag een warme dag! Vòòr ik Le Puy bereik klim ik omhoog naar Polignac met zijn fort dat zich van een afstand prachtig aftekend op de rotsen. De warmte en mijn scheen weerbouden mij ervan toch òòk nog even het steile pad naar het fort te pakken. Ik kies voor een koude cola in een van de vele cafétjes in deze toeristische plaats. De laatste kilometers naar Le Puy en de klim naar de Haute Ville zijn pijnlijk, het is duidelijk dat de blessure zich niet als vanzelf gaat oplossen.

De refuge waar ik zal overnachten is nog niet open en in één van de eeuwenoude straatjes beland ik in de prachtige binnentuin van Le Camino een ontmoetingsplek voor de Pèlerins met een klein museum over pelgrimage. Elke dag tussen 5 en 8 kunnen de pélerins hier aanschuiven voor een glas drinken, wat uitwisseling en informatie. Ook de Credential kan hier aangeschaft worden. Dat is mooi want die van mij is inmiddels vòl.

De ontvangst in de refuge die wordt gerund door een team van 3 toegewijde mensen die hier 10 dagen aan éénsluitend de boel draaien is warm. Ik krijg nummer 27 dit blijkt een slaapunit in een slaapzaal. Prima geregeld. Slapen op een slaapzaal en tòch je eigen space. Het kamertje met bloemetjes behang heeft zelfs iets knus.

Zondag 7 mei Rustdag Le Puy

Ik mag een nachtje extra in de refuge verblijven. Overdag zijn ze zoals alle refuges echter gesloten dus ik zal de dag in Le Puy doorbrengen.
Ik ga eerst naar de Pelgrimsmis in de Cathedraal en met mij vele andere pélerins aan de vele rugzakken in het zijportaal te zien. Het grootste deel van de mis is niet te volgen voor mij. De priester vertaalt wel af en toe wat in het Engels. Wàt het is weet ik niet maar ik wordt behoorlijk geraakt. En ik zie dat ik niet de enige ben. Aan het eind van de mis wordt gevraagd waar een ieder zoal vandaan komt. Ik blijk de enige Nederlander.

En zó sta ik na de mis al om 8 uur op straat. Een lange dag om een koud en regenachtig Le Puy te ervaren. Ik struin door de stad, klim naar de Chapelle de Saint Michel d’Aiguilhe op een 85 meter hoge vulkanische schoorsteen. De Madonna die hoog over de stad uitkijkt bewonder ik vanaf straat nivo. Ik vindt een goed restaurant voor de lunch op zijn Frans en zit te vernikkelen op het terras. Voor het dessert verhuis ik naar binnen, waar het evengoed fris is.

In de stad loop ik bij herhaling de Belgische Matthias tegen het lijf, die helemaal geen Matthias blijkt te heten. We doen tot 2 keer toe een koppie samen.

Na een rondgang door het Pelgrimage museumpje vervoeg ik mij weer bij de refuge en duik cosey kamertje 27 in om heerlijk op te warmen in mijn slaapzak. Vòòr ik er nog op even op uit ga voor een hapje eten.

Maandag 8 mei

Le Puy – Saint Privat D’Allier

Ik ben al vroeg op pad, vòòr 7 uur loopt de refuge leeg omdat de meeste pelgrims naar de mis van 7 uur gaan. Ik ben gisteren al geweest. Voordeel is dat ik zo de meute wat vooruit ben. Want dat deze etappe vele malen drukker belopen wordt dan het deel vòòr Le Puy is mij wel duidelijk. Ik kom maar langzaam vooruit, mijn scheen is pijnlijk en ik maak mij zorgen over het vervolg van mijn tocht. Wat als deze blessure inhoudt dat een paar dagen rust geen verschil maakt maar een paatweken rust vraagt? Ik merk dat ik flink worstel met dit scenario maar probeer mezelf er mentaal op voor te bereiden dat dit wel degelijk een noodzakelijk scenario kan blijken te zijn.

Ik stop regelmatig om te rusten en gestaag komt de meute voorbij, plukje voor plukje. Redelijk veel groepjes, ook individuele lopers. Ik observeer hoe ieder loopt en hoe de rugzak op de rug zit. Ik krijg bij een aantal lopers met een zak die met het hele gewicht aan de schouders hangt de neiging in te grijpen en de rugzak goed in te stellen . Dat wordt een regelrechte penitentie voor ze!

Het is ook vandaag weer een frisse dag. In Mont Bonnet stap ik een cafétje binnen voor een kop thee om op te warmen en tref daar een Nederlander. Hans, vandaag gestart, loopt tot Cahors. Hij is al op zijn slaapadres, ik ga nog even door.

Als ik pauzeer bij een lief kapelletje voor mijn lunch staan er meerdere wandelaars. Ze staan duidelijk te koukleumen in de koude wind, af en toe spettert het. Ze blijken onderdeel van een groep van 18 en wachten al even op de rest van de groep, de auto met catering voor de lunch staat al klaar. Ik benijd ze niet!

Ik vindt een gite d’etappe en heb geluk, alleen in een 4 persoons kamer! De pelgrims maaltijd is gezamenlijk in het restaurant beneden. Ik deel de tafel met een moeder en haar volwassen dochter, zelf al moeder, die samen een week lopen en een jonge Franse die een deel van deze route loopt voordat zij na haar studie aan haar eerste echte baan begint. De meiden spreken aardig Engels, wat maakt dat we wat dieper op onderwerpen in kunnen gaan.

Dinsdag 9 mei Saint Privat d’Allier – La Clauze

Ik tref meerdere mensen die moeite hebben met het vinden van een slaapplaats, zich gedwongen zien ruim vooruit te boeken en daar stress van ondervinden. En besef dat het meedragen van het extra gewicht van tentje en toebehoren zijn vruchten inmiddels ruimschoots heeft afgeworpen. Ik kan de lengte van mijn etappes zelf bepalen èn ervaar geen onrust over een betaalbare slaapplek.
Ik passeer een bijzonder kapelletje op een rots. De sfeer is bijzonder en door het kleine glas in loodraam valt het licht prachtig gefilterd naar binnen. Ik maak een paar foto’s en deel deze op Facebook. Geïnspireerd op de foto stuurt een lieve vriend mij een you tube link van een nummer van Shania Noll. Als ik het afspeel ben ik ineens weer bij mijn moeder op haar kamer in het verzorgingshuis. Dit nummer stond op de afspeellijst die ik voor haar had gemaakt en ik heb het vaak voor haar mee zitten zingen. Waardevolle momenten in de laatste jaren waarin zij al zover weg was en tegelijkertijd intens nabij … bijzonder hoe dit nummer nu onder mijn aandacht komt.

Onderweg vindt ik een terrasje, het zonnetje komt door. Ik tover een ziplock zakje uit mijn rugzak tevoorschijn en laat deze met ijsblokjes vullen als icepack voor mijn warme en pijnlijke scheenbeen.
Ergens op een helling is een klein opstootje. Een man met een ouderwetse houtenkruiwagen verkoopt een soort broodjes, van vijgen noten en andere gedroogde vruchten. Hij doet goede zaken! Hij doet dit al 8 jaar hoor ik later.
De middag valt er weer veel regen en is het koud. Ik passeer een terras bij een woonhuis waar thee en koffie wordt geserveerd, droog onder de luifel. Ik schuif dankbaar aan voor een kop thee. Een collega pelgrim beveelt mij een gekookt eitje aan, het lekkerste ei dat zij òòit gegeten heeft. Ik bestel er één … alles wat warm is is meegenomen vanmiddag. Hij is inderdaad hèèrlijk en perfèct gekookt!

Ik stap Sauges, een grote etappeplaats voorbij en vindt een kilometer of 8 daarvoorbij een perfect plekje voor de tent. Droog, vlak, picknicktafel ernaast, kabbelend beekje op de achtergrond …