Een kordate ezel, ‘Faire chabrot’ en de taalbarriëre slagvaardig doorbroken!

Dinsdag 16 mei tot en met zaterdag 20 mei

Dinsdag 16 mei Estaing – Sénerques

Hoewel ik op de route zelf weinig mensen tegen kom blijkt dit deel van de route ook aardig druk belopen. Bij de gite’s krijg ik vaak “complet, désolée” te horen als ik de avond tevoren of de dag zelf bel. Ik heb niet zoveel zin om elke keef een hele rits gites te gaan bellen dus besluit het er gewoon op aan te laten komen. Tref ik een gite waar ik terecht kan dan pak ik de kans, zo niet zet ik de tent op. Onderweg zijn er regelmatig plekken de voor wandelaars meest noodzakelijke boodschappen verkocht worden; Salade in blik, brood, stukje kaas, pasta, yoghurtje, wat fruit en groente, soms een sandwich to go en natuurlijk snacks en snoep. Zowiezo heb ik meestal een noodmaaltijd in de rugzak. Voor overnachten met lege maag hoef ik dus niet te vrezen.
Ik verlaat Estaing, een mooi historisch plaatsje aan de Lot. De grote rivier slingert zich om het dorp heen waardoor het aan drie kanten aan water grenst. Een strategische plek, er torent dan ook een markant kasteel boven het stadje uit.
De route volgt een stuk de Lot, nadat de  route afbuigt geniet ik van de glooiende velden vol bloeiende Klaver, één paarse bloemenzee!

Onderweg tref ik Eve, een sympathieke Vlaming. Hij komt mij tegemoet samen met zijn bepakte ezel en hond. We maken natúúrlijk even een praatje. Eve erteld over de huidige tocht en over eerdere tochten die hij maakte met de ezel. Hij zit, net als ik, niet om gespreksstof verlegen. Zijn ezel kent hem blijkbaar langer dan vandaag en na een tijdje grijpt hij in door  Eve met zijn snuit in de rug te duwen, als dat niet helpt worden de duwtjes steviger en zijn niet meer te negeren! We begrijpen de boodschap, nemen afscheid en vervolgen ieder onze weg.
Als ik in Sénergues arriveer blijk im rècht voor de gite communale te staan. Ik besluit een kansje te wagen. Binnen vindt ik wel de pelgrims maar niet de beheerder. Ik bel het nummer van de gite en vòòr ik het weet heb ik een plekje. Hopla, geen tent opzetten vanavond!
In de kitchenette waar ik mijn maaltje kan maken tref ik twee Franse vrienden, Gilbert en Berny. Ze spreken aardig Engels en omdat we met elkaar de kichenette delen leer ik weer wat meer over Franse kazen en eetgewoonten. De vrienden hebben aardig wat lekkers meegesjouwt en ik proef mee van de Fourme D’ambert en nog wat paar kazen, met een goed stuk brood erbij. De streek staat hier bekend om de pain de campagne. Ondanks dat ik een lekker knapperige baquette zeker kan waarderen zijn deze broden hier mijn favoriet. Bij de bakker een paar dagen terug stond ik met bewondering te kijken naar al die mooi gevormde broden. Er lag  zelfs een mega brood waar je een stuk van kon laten afsnijden, de kiloprijs stond erbij vermeld, als bij een stuk kaas.

Tot slot wordt ik ingewijd in een oude Franse gewoonte; ‘Faire chabrot’. Bij het laatste restje soep wordt wat vin rouge in het bord gegoten en met de soep gemengd, vervolgens wordt bord of kom aan de mond gezet en de soep opgeslobberd. Gilbert geeft een demonstratie en ik neem mij voor bij de eerstvolgende gelegenheid als Hollandse eens even goed indruk te maken op mijn Franse tafelgenoten!

Wo 17 mei Sénerques-Viviole

Het is vanaf Sénerques een uurtje of 2 lopen naar Conques. Een prachtig dorp en, komende vanuit Le Puy en Velay, van oudsher een belangrijke etappeplaats op de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella. Naast dat het een heel charmant dorp is om doorheen te slenteren is de Abdijkerk met de door de kunstenaar Pierre Soulages ontworpen glas in loodramen een bezoek waard. Dit is wat internet erover vermeld; “De sobere, hedendaagse glas in loodramen ontworpen door de schilder Pierre Soulages sublimeren de architectuur van de abdijkerk en onderstrepen haar spirituele kracht.” Ik kan het niet mooier verwoorden, wel beamen!

Ik neem de tijd om hier wat rond te kijken. Maar éérst strijk ik neer op een piepklein terrasje, in de ochtendzon tegen de gevel van een eeuwenoud pand in één van de steile straatjes. Uitkijkend op de beroemde Abdijkerk van Sante Foy drink ik koffie met een heerlijke plak cake uit eigen keuken. En nòg een kop koffie met nog een plak cake … want ze hebben twee smaken. Ik zit en geniet en zie hoe het plaatsje langzaam tot leven komt.

Intussen heb ik naast het cafétje waar ik zit een klein charmant ateliër ontdekt dat mijn aandact trekt. Na de koffie stap ik  even binnen. Er is een kunstenaresse aan het werk. De kleuren die zij gebruikt zijn prachtig en door haar zelf samengesteld volgens eeuwenoud recept. Zij verwerkt ook goudverf in haar werk.

Haar vriend spreekt Engels en vertelt iets meer over de achtergrond van haar werk. Tijdens haar opleiding aan een de kunstacedemie liep zij zelf de Camino en liet zich inspireren doir de Camino en zijn geschiedenis in de tot standkoming van haar masterpiece. Een pràchtig geschilderd boekwerk prominent tentoongesteld in het ateliër. Het is ontroerend om te zien hoe trots haar vriend over haar verteld. Intussen schildert de kunstenaresse zelf onverstoorbaar en vol toewijding verder. Ik koop enkele kaarten van haar werk om te versturen.

Een paar uur later is het één en al bedrijvigheid in Conques, alle terrassen zijn gevuld met toeristen … hoogste tijd om verder te gaan.

Vanuit dit dal van de Lot volgt een stevige klim, tot ik bij een kapelletje aanbeland gebouwd bij een bron. Het verhaal gaat dat een heilige hier uitgeput en dorstig aanbelandde, door God werd bezocht en de keuze kreeg; Één dag wijn of de rest van zijn leven water. Hij koos voor water. Zou ik oom doen in zijn geval. God tikte met zijn staf op een steen en het water begon te stromen. Zó is dus deze bron ontstaan. Er zijn natuurlijk véle van deze verhalen maar toch … ik giet voor de zekerheid het kraanwater uit mijn bidon en vul hem onder het miezerige straaltje water.

In Conques heb ik niet echt boodschappen voor de avond kunnen doen. Ik weet nog niet waar ik vanavond zal neerstrijken dus als ik een klein winkeltje vindt in Nouilhac grijp ik mijn kans. Er liggen eitjes in de vitrine en ik twijfel of ze rauw zijn of gekookt. Ik vraag er naar maar begrijp het antwoordt niet. De kordate madame doorbreekt onze taalbarriëre letterlijk en figuurlijk en knalt het eitje op toonbank … zie je? Gekookt dus!  Dàt noem ik nog eens slagvaardig communiceren! Eitje!!!

Aan het eind van de middag tref ik op een rustplek voor Pelgrims twee jonge mannen die naar Santiago lopen. We raken aan de praat. Beide in een fase van hun leven waarin ze voor een essentiële keuze staan. De één de keuze of hij het seminarie in gaat om zich te wijden aan het priesterschap. Onderweg heb ik hem al vaker gespot, hij valt op omdat hij een houten kruis, gemaakt van twee takken met zich meedraagt. De ander is zich aan het bezinnen op welk werk hij wil gaan doen. Het werk waar hij oorspronkelijk voor is opgeleid brengt hem geen voldoening, hij bezint zich op iets waarin hij werkelijk van betekenis kan zijn. Hij vraagt welk werk ik doe en als ik uitleg dat ik ‘in de zorg’ werk moet hij lachen en legt uit dat ik de zóveelste op rij ben die hij spreekt en die in de zorg werkt …

Ik schiet uiteindelijk aardig op en de Gite ecologique bij Viviole lijkt binnen bereik te liggen. Ik bel, er is plek! Ik land in een gite in een prachtig gerenoveerde oude boerderij met lieve, gastvrije eigenaars en een sfeervolle ruime woonkeuken.

Do 18 mei Viviole-Figeac

Na een korte pauze bij bien et Toit in Montredon met verse Jus en zelfgebakken coockie pauzeer uitgebreid en lui nabij Quirande, in een weiland vol wilde bloemen. In de beschutting van een stenen huisje is het er nèt aangenaam genoeg om wat te rusten en mijn broodje te eten. Een enkele Pelgrim passeert. Vandaag is de eerste dag sinds zo’n anderhalve week dat ik weer lekker ontspannen wandel. Ik ben weer helemaal fit en de scheenbeen blessure is over!

Ik heb schoenen en sokken uitgedaan en bewonder mijn voeten die mij en mijn gevulde rugzak inmiddels over ruim duizend kilometer aan paden en wegen hier brachten. En ben dankbaar voor mijn schoenen die, in al hun eenvoud en vernuft mijn voeten in staat stelden die monster klus te klaren!

Als ik in de loop van de middag nog wat pauzeer passeert een Nieuw Zeelands stel. Ze lopen een kleine maand een deel van deze Camino en de Camino Portugese. Maar we zijn al snel uitgepraat, de tochtgenote van meneer is inmiddels doorgelopen en hij moet een sprintje inzetten om weer aan te haken.

Als ik hen later passeer bespreken we en passant nog even de long hike opties
In Nieuw Zeeland, de te Araroa Trail die het land van Noord naar Zuid (of andersom) over een lengte van 3000 kilometer doorkruist. Wandel inspiratie…

Ik eindig de dag op de camping nabij Figeac waar meerdere Pelgrims bivakkeren in hun minitentjes.

Vrij 19 mei
Figeac  – Cajarc
Ik spendeer de modige tijd in Figeac voor een petit dèjuner en wat inkopen; Wat fruit, mijn favoriet, een flan favoriet voor onderweg, een tampon bij de Tourist Office, postzegels, wat benzine voor mijn brander, ledervet en plastic zakjes. Je kan er maar om verlegen zitten! Pas rond 12 uur ben ik ècht op pad.
Het is warme en zonnige dag. Ik passeer de Gite st Jaques en strijk er even neer om meteen mijn schoenen eens goed in te vetten. Een goed moment, ze zijn nu schoon en droog. En ze hebben het verdiend! Het is blijkt een gite waar zowel  Pelgrims als mensen die herstellende zijn van een burn out terecht kunnen. Degenen die hier komen om te herstellen vertoeven er een maand, nemen een eenvoudige  taak naar keuze op zich, en kunnen in de loop van de tijd in contact zijn met de pelgrims die, volgens de oprichter, altijd prettige en ontspannen gezelsschap zijn en tijdens hun tocht niet bezig met stressvolle thema’s. Na de gezamelijke maaltijd wordt dafelijks traditioneel een Tour du table gehouden waarbij ieder iets kan delen over zijn tocht of wat hem of haar bezighoudt. Een mooi concept!

Ik besluit ondanks mijn late start toch door te lopen naar Cajarc. Het zal een latertje worden maar ik loop lekker en het weer is heerlijk. En met een beetje geluk pik ik de laatste paar kilometers langs de openbare weg een lift mee richting camping. Tijdens het laatste stuk tref ik twee jongemannen die net de Dolmen (hunebedden) hebben bezocht een van hen loopt met een flesje bier. Ik vraag of ik een stukje mee kan rijden tot Cajarc maar ze moeten helaas precies de andere kant op. Als ik even later bij de doorgaande weg aanbeland neem ik even pauze, steek 3x mijn duim op als er een auto passeert maar vergeefs. Net als ik mijn rugzak weer oppak om te gaan lopen  stopt er een auto met 4 jolige jongemannen. Op de achterbank wordt ingeschikt, de rugzak kan in de achterbak. Eenmaal aangeschoven op de achterbank blijk ik naast één van de jongemannen te zitten die ik eerder aansprak. Hij heeft een nieuw biertje in de hand en is duidelijk in uitgaans stemming. De andere jongeman zit achter het stuur van nu een andere auto. Ze hebben hun vrienden opgepikt en gaan in Cajarc naar het café. Wat een gelukkie! Vanuit het kleine centrum van Cajarc stap ik door naar de camping waar ik een flinke Trappist bestel vòòr ik mijn tentje opzet. Ook Yorick komt een borrel halen bij de campingbar. Een Duitser, gestart in Le Puy en Valley en is èven zijn collega pelgrims uit Zuid Korea ontvlucht die nu al een paar dagen aan hem plakken en met wie jij nu noodgedwongen een slaapplek op de camping deelt. Als hij het gedrag van één van beiden beschrijft lig ik in een deuk. Het ìs hem niet maar zou de Koreaan kunnen zijn die ik eerder deze week trof en ook een duidelijk halt toe moest roepen. Ik spreek Yorick wat moed in en hij drinkt zich wat moed in … hij heeft besloten morgen een eind te maken aan deze voor hem ongewenste symbiose.

Zaterdag 20 mei
Cajarc – Varaire
Het heerlijke van ontwaken in de tent zijn de vogels. Ook vanochtend wordt ik gewekt door een prachtig vogelkoor. Vroeg, dat wel maar wauw wat een welkomvan de dag.
In het kleine centrum van Cajarc haal ik een croissantje en pain de chocolat en strijk neer op het terras van het café. Claire haakt even aan, zij heeft al een kilometer of 8 achter de rug. Zij tipt mij over een gite in Varaire. Ik hoor haar iets zeggen over voetmassage en ben verkocht. Ik reserveer een plekje bij dezelfde gite.
Bij Gaillac verlaat ik de rivier de Lot weer.
De zon schijnt en al snel gaat de korte broek aan, perfèct wandelweer!

Onderweg passeer ik opnieuw een object uit de reeks creatieve onderkomens. Ook nu slaap ik er niet maar ik neem er wel een uitgebreide middagpauze. Nadat ik er een tijdje alleen binnen heb gezeten in dit bijzondere bouwsel lopen er wat toeristen rondom en voel ik mij een beetje een attractie hier in deze shelter waarvan het dak is bedekt met Jacobsschelpen. Schuchter, alsof ze bang zijn huisvredebreuk te plegen druppelen ze toch binnen, we raken even aan de praat, dan vervolg ik mijn tocht.

Als ik niet ver meer van de gite ben passeer ik een kleine poel waar een kikker verschrikkelijk zijn best zit te doen. Ik ga er even rustig bij zitten. Als ik èven ben afgeleid door mijn telefoon, een geluidje hoor en opkijk verras ik een hert dat nèt wil gaan drinken bij de poel, geschrokken schiet het dier het struikgewas weer in.

Bij de gite wordt ik warm ontvangen. Er is helaas geen voetmassage, wèl zelfgemaakt voetenbad zout en voetenbadjes. Prinsesheerlijk zit ik even later bij het zwembad en poedel mijn voeten in een heerlijk geurend badje.