Een afgeworpen kruis, voor èven kluizenaar en een cadeau voor de buurman! 

Zondag 21 mei tot en met donderdag 25 mei

Zondag 21 mei Varaire – 9k vòòr Cahors

We stappen een regenachtige ochtend in. Het regent onafgebroken. De route is vlak maar mooi en heerlijk stil, het is fijn lopen. In Bach scoor ik koffie en een plak zelfgebakken cake op een volledig verregende curiosa markt in het dorp. Ook hier valt de onderlinge gemoedelijkheid en de gezamenlijkheid op. Ik schuif even aan aan een van de lange tafels onder een grote party tent en neem het gebeuren in mij op. Al snel kom ik weer in beweging. Het is te koud en nat om stil te zitten.

Ik ben nu bijna 2 mnd onderweg, nog niet eerder was ik zo lang aaneensluitend onderweg. Toch voelt het vrij natuurlijk, elke dag onderweg. Van punt A naar B, niet wetende waar ik precies terecht ga komen maar in het vertrouwen dat het wel goed zit. Het gevoel van druk dat ik de eerste weken meedroeg ben ik grotendeels kwijt. Ik weet inmiddels wat ik aan kan. Mijn tentje geeft mij de rustige gedachte altijd èrgens te kunnen bivakkeren en mijn lichaam lijkt zich te hebben aangepast aan de dagelijkse inspanning . Voor mijn gevoel zou ik zo wel een jaar onderweg kunnen zijn.

Onderweg tref ik een houten kruis dat mij wel héél bekend voorkomt. Het is het kruis dat de jongeman die ik een paar dagen terug sprak op de rustplaats. Hij vertelde toen dat hij zijn antwoord had gevonden op de vraag of hij het seminarie in zou gaan of niet. Zou hij met de knoop die hij heeft doorgehakt nu het kruis niet meer hoeven dragen òf heeft hij zich bedacht? Ik kan hem in ieder geval geen ongelijk geven dat hij deze last nu achter heeft gelaten. Dat kruis staat hier prima zo…

In de loop van de dag breekt de zon door. De zonnestralen betoveren de natgeregende natuur en ik ga op de knieën . Niet in vervoering maar in een poging íets vast te leggen van deze schoonheid.

Een kilometer of 8 vòòr Cahors spot ik een voor deze streek zo karakteristiek stenen huisje. Het ligt tegen de helling aan, een stukje van het pad. Ik neem polshoogte en besluit hier mijn matje en slaapzak uit te spreiden en er te overnachten. Ik lig droog en het is een prachtige stille plek. De avond is aangenaam zonnig en warm. Als ik mij heb geïnstalleerd komt er nog een enkele wandelaar, hardloper en mountainbiker langswandelaars. We begroeten elkaar vriendelijk … goed volk. Zo zit ik nog een paar uurtjes voor ‘mijn’ huisje in het avondzonnetje vòòr ik mijn slaapzak inkruip voor een prachtige nacht. Ik slaap als een roos en wordt alleen even wakker van een spokend hert. Als ik in de nacht het huisje uitstap om te toiletteren is het doodstil en geniet ik weer eens van een mega heldere sterrenhemel!

Maandag 22 mei (9k vòòr) Cahors – Salgues

Pas rond half 9 wordt ik wakker van de stemmen van wat wandelaars! Ik heb bijna 12 uur geslapen als een roos in mijn minihuisje!

Ik ga voor mijn ontbijtje richting Cahors dus ben snel weer op pad. Als ik een paar uur later Cahors bereik loop ik het Nieuwzeelandse koppel weer tegen het lijf. Hij vraagt belangstellend waar ik heb geslapen. Maar net als ik hem een foto laat zien van mijn slaapplek moet hij opnieuw moet een sprintje trekken. Zijn wandelmaatje is doorgelopen en sommeert hem snel over te steken! Als ik ze bij de Pelgrims ontvangspost van het plaatselijke genootschap opnieuw tref concentreer ik mij voor ieders gemoedsrust maar even op mijn bekertje grenadine met een koekje.

In een kleine maar goed gesorteerde buitensportwinkel scoor ik een superdeluxe zonnehoedje. Nu ben ik een èchte … Pelgrim ; )
In de boulangerie sla ik het nodige lekkers voor mijn ontbijt in en strijk verderop neer op het terras van een cafétje. Ik heb ook een stuk pizza en chocolade croissant gekocht voor een dakloze man die even verderop op straat zit te slapen, zijn hond naast zich. Geen idee of hij het kan waarderen maar soms moet je je gewoon je gevoel maar volgen. Ik leg de traktatie naast zijn tas zonder hem wakker te maken en hoop dat zijn hond ongemoeid laat. Dat de romantiek van het ‘zwerversbestaan’ van een Pelgrim is op geen enkele wijze vergelijkbaar is met de situatie waarin deze man zich bevindt, velen met hem besef ik terdege.

Ik neem de tijd voor een potje thee, ontbijtje en koffie en kan intussen mijn telefoon opladen. Wanneer ik weer op wil stappen blijkt hij nog steeds even leeg. Noodgedwongen hang ik zo nog een tijdje rond in Cahors. Op een ander terrasje raak ik in een leuk gesprek met een jonge Fransman die zijn trektocht noodgedwongen voortijdig af heeft moeyen breken. Ongetraind en tè enthousiast van start gegaan en zo een vervelende blessure opgelopen. Maar later dit jaar komt hij terug vertelt hij. Om dan beter voorbereid en voor een lange periode door te lopen naar Santiago. We komen tot de conclusie dat deze ervaring, hoe zuur ook, hem waarschijnlijk heeft behoed voor een blessure tijdens de lange tocht die hij in het verschiet heeft. De kans dat hij over een maand of wat stukken beter voorbereid op pad gaat dan nu is groot.

Als ik Cahors uiteindelijk verlaat via de brug aan de andere zijde van de stad, krijg ik een flasback. Ook in 2018 ging ik over deze brug, in de regen op de fiets, op weg naar Santiago. Aan de overzijde ontmoette ik toen Elga, die ook op de fiets onderweg was naar Santiago. Nu stap ik de brug over in het zonnetje maar donkere wolken pakken zich al samen … er is onweer op komst. Ik klim langs een stijl pad omhoog en kom die middag in een fikse onweersbui terecht!

Ik kan terecht in de Gite Trigodinia en krijg er een bed toebedeeld in het houten chaletje naast de gite, perfect! Remy, de eigenaar speelt ’s avonds na de maaltijd piano en sluit af met een prachtig Pelgrimslied! Het zijn zo de bijzondere en onverwachte momenten!

Dinsdag 23 mei Salgues -Lauzerte

Het is zonnig en warm! Ik stap een paar uur op sandalen. Kunnen mijn spierwitte voeten en enkels, die inmiddels oogverblindend afsteken tegen mijn gebruinde benen, wat bijkleuren.
Ik loop door een glooiend, stenig en droog landschap. Ook het pad bestaat uit wit steen, dat de zon weerkaatst en pijn doet aan de ogen.
Ik loop uiteindelijk verder door dan eigenlijk mijn plan was en maak het mijzelf daarmee wat lastig omdat ik alweer in de bebouwde kom van Lauzerte aanbeland, wat het vinden van een plekje voor de tent lastig maakt. Ik probeer het bij de gite die ik passeer. Die is vol en mijn tent kan ik er ook niet kwijt. Ik wordt verwezen naar Erick Ensemble Chambre d’hôtes aan de rand van Lauzerte. Als ik aanbel, doet Erick open, loopt met me mee en wijst mij een plekje achter het huis waar ik mijn tentje kan zetten. Even verderop is een openbaar toilet dat ik kan gebruiken. Nee, hij wil niet dat ik betaal; “its free.”

Woensdag 24 mei Lauzerte – Moissac

Onderweg kom ik regelmatig borden tegen met informatie over de streek, geschiedenis, bijzondere gebouwen etcetera. Leuk maar zonder uitzondering in het Frans. Geen vertaling voor de toch vele niet Frans sprekende bezoekers. Ik heb er iets op gevonden! Ik maak een foto van de tekst, gebruik de optie tekstextratie van de camer-ap, selecteer de tekst en kies vertalen … ideaal! Zo kom ik er onder andere achter dat de bijzondere huisjes op palen die ik hier tref oorsprinkelijk duiventillen waren. De duivenpoep werd weer gebruikt voor bemesting van de grond.

Onderweg passeer ik een onbemand kraampje met kersen. Bordje;”Help yourself” en een koekblikje voor de donativo. Samen met twee andere wandelaars pik ik de rijpste kersen er uit en doe wat geld in het blikje. Als ik vòòr de anderen uit van de kersen loop te snoepen en elke 10 stappen een pit de berm in mik roep ik; “We’re planting the trees!!!”. Benieuwd of hier over een jaar of 10 een kersenbomenlaan is gegroeid …

De ervaringen en ontmoetingen onderweg zijn mooi en ontzettend waardevol. Maar de grote constante is het buiten in beweging zijn, aanwezig in de natuur, aanwezig in mij. Met alles wat daarbij komt kijken; Verwondering, euforie, tevredenheid, plezier dankbaarheid … Maar ook ongemak, irritatie, onzekerheid, onrust. Zonder de dagelijkse afleiding en verstrooiing van ‘thuis’ ligt alles onderweg als het ware onder een vergrootglas, de prettige èn de minder prettige ervaringen, gedachten, gevoelens. Dat maakt sommige van de ontmoetingen zo bijzonder want de mensen die ik onderweg tref ervaren dit ook. We zijn als het ware op eenzelfde golflengte afgestemd … allò hier Radio Camino!!!

De gite communale in Moissac is een prachtige locatie gevestigd in een voormalig klooster. De eetzaal zit bommetjevol als ik binnenkom voor de maaltijd. Naast de losse Pelgrims is er ook een groep van 18. Sophie, Yorick en nog wat ‘bekenden’ tref ik er ook. Het is een gezellige boel maar ook een prikkelrijk gebeuren. De rustige koele binnentuin is na de maaltijd een verademing! Ik maak nog even een praatje met een Nederlandse fietser die dezelfde route fietst als ik in 2018 en trek mij dan terug in de safe space van mijn bedje.

Donderdag 25 mei Moissac – (7k voorbij) Auvilair

De route vanuit Moissac loopt voor een groot deel langs het Canal Latéral à la Garonne, aardig vlak dus. In de loop van de middag doe ik Auvillair aan. Een dorp dat bekend staat als een van de mooiste dorpen in Frankrijk. Ook deze plek ken ik van mijn fietstocht 5 jaar terug. Ik sliep hier in de plaatselijke gite een prachtige plek. Dit keer slaap ik ik er niet want ik wil nog een kilometer of wat doorlopen. Ik heb een rustig plekje voor de tent in gedachten, ergens langs een riviertje of aan de rand van een bos. Ik neem in Auvilair wel rustig de tijd voor een kop koffie op het prachtige dorpsplein en herontdek het dorp nog eens. Dan sla ik wat te eten en een lekker biertje in voor de avond en loop nog wat uurtjes door. Als ik rond een uur of 6 ‘de digitale kaart’ op checkt schat ik in dat ik met een klein uurtje bij een riviertje beland. Ik wil kijken of ik daar een mooi plekje voor de tent kan vinden.

Een passerende auto stopt en de bestuurder vraagt waar ik heen ga. Het is immers vrij laat en de komende kilometers is er geen dorp, stadje of overnachtingsplek in het verschiet. Ik leg uit dat ik verderop een plekje voor mijn tent ga zoeken. “Die heb ik” geeft meneer aan. Àh, oké … hij legt uit waar ik het huis kan vinden en ik bedank hem. Het is nog een klein half uurtje lopen. Als ik doorloop ga ik even met mezelf in conclaaf, voelt dit oké? Hij heeft niets gezegd over zijn vrouw of familie en het huis ligt vrij afgezonderd. Ik besluit mezelf nog even bedenktijd te geven. Als ik een boerderij passeer, waarschijnlijk de dichtsbijzijnde buurman besluit ik daar om water te vragen. Als ik alsnog besluit door te lopen heb ik in ieder geval water èn misschien wordt ik bij buurman wat wijzer … een referentie zeg maar. Er ko.t een vrolijke buurman aanlopen als ik het erf op kom en hij vult binnen mijn waterflessen. Hij spreekt geen woord Engels maar het lukt mij in het Frans mijn vraag over te brengen. Buurman stelt mij gerust; “Non non, c’est bòn, pas de problème!” Er komt nog een heel verhaal achteraan waar ik niets van begrijp maar dat maakt niet uit. Ik ben gerust!

Als ik het erf weer afloop roept buurman mij terug. Hij verdwijnt naar binnen en komt weer naar buiten met een flinke knol verse knuloflook, het loof er nog aan. Hij duwt het mij lachend in de hand; “Ici, un cadeau pour le voisin!” En met een brede smile maakt hij duidelijk … in plaats van een bosje bloemen! En daar loop ik dan met een big smile met mijn rugzak op langs de weg, streng knoflook in de hand, op weg naar de buurman. Wat gebeurt mij nú weer allemaal!
Als ik bij het bewuste huis aan kom overhandig im de knoflook; “Voilá, un cadeau du voisin!” Buurman kan het wel waarderen en ik moet meteen maar even meeproeven … oef, dìe is pittig! Behalve mijn gastheer lijkt er niemand anders aanwezig. Hij gaat mij voor in het huis, toont de logeerkamer en nog een zolderkamer. Ik kan de tent opzetten maar ik kan ook in de logeerkamer, of op zolder. Wat um prettig vindt. En hier is het toilet en hier de badkamer. Hij kan straks een ommelet maken met wat brood en kaas en wijn dan kunnen we met elkaar een hapje eten. Ik breng mijn salade en biertje meteen maar in voor de potluck. Vervolgens zit ik op het terras met een glas bier bij een wildvreemde man die zijn pijp stopt en waar ik nog niet echt goed hoogte van krijg. Maar goed, buurman zei dat het wel goed zat. Ik doe een paar pogingen, maar het gesprek komt niet echt op gang, Op een gegeven moment merkt hij op dat hij nog aan het werk moet in de tuin.

Ik kan mijn ding doen en vanavond kunnen we een hapje eten met wat wijn geeft hij aan. “Als ik iets kan doen … ?” Geef ik aan… “now actually you càn!” En vòòr ik het weet sta ik na een snelcursus met de bosmaaier het onkruid rond het hek van het zwembad weg te maaien! Zelf gaat mijn gastheer met de grote maaier aan de slag. Tussendoor krijg ik nog wat aanwijzingen en tips maar hij is niet ontevreden met mijn skills. En zo sta ik daar bij een wildvreemde kerel waar ik net een knol verse knoflook heb afgeleverd het zwembad op te kuizen.

Als ik na dik een uur beide accu’s leeg heb gemaaid ga ik mijn tentje maar eens opzetten. Ik heb mijn gastheer inmiddels laten weten dat ik het wel prettig vindt om mijn eigen tentje op te zetten.
Na het klussen in de tuin bekijken we wat foto’s van de voettocht naar Lourdes die hij een paar weken terug met een groep maakte, dan gaat hij de keuken in voor een gebakken eitje en even later zitten we aan onze potluck maaltijd met een glas wijn. Hij lijkt wat meer los te komen na mijn maaiactie en het bekijken van de wandelfoto’s en ik krijg íets meer hoogte van mij gastheer. Drie volwassen kids en kleinkinderen, gepensioneerd. Zijn vrouw zit op het moment in Parijs (waar zij tot zijn pensioen woonden) en heeft hem hier volgens eigen zeggen wat onhand achtergelaten. Normaal geeft vrouwlief de opdrachten, nu moet hij het zelf allemaal bedenken… Na het eten staat hij wat onthand bij de vaatwasser. Nu moet ik hier ergens iets in doen als het goed is … Ik neem maar voor éven de rol van zijn vrouw over en bevestig dat dat zeepdingetje in die doos inderdaad in dat ene vakje moet. Morgen ochtend moet hij vroeg de deur uit om zijn kleinkinderen naar school te brengen in Lectoure, waar uk morgen ook doorheen loop. Hij is duidelijk blij met mijn hulp om rondom het zwembad de boel te schonen. Hij wil het zwembad tijdig klaar hebben voor zijn kleinkinderen, het warme weer komt eraan. We hebben het over Workaway. Lijkt me een ideale plek daarvoor. … Zowaar blijkt hij daar al ruime ervaring mee te hebben. Hij heeft de afgelopen jaren vaak Workaway volunteers gehad. Dat verklaart een hoop! Maar de contacten met deze mensen regelde zijn zoon altijd.

Uiteindelijk lig ik dan, moe maar voldaan in mijn tentje … opnieuw een avontuur en ervaring rijker!
En ik weet nu hoe een electrise bosmaaier werkt!

’s Nachts wordt ik weer eens wakker van een hert dat in het stuk weiland pal naast mijn tent behoorlijk kabaal loopt te maken. Zou hij mijn tentje als bedreiging zien? Als ik eruit ga en het met mijn hoofdlampje probeer te spotten wordt het zicht mij ontnomen door het hoge gras. Ik geniet even van de heldere sterrenlucht en kruip weer lekker in mijn slaapzak.