Waarom de Camino, weer even stout en een filmrolletje …

Vrijdag 26 mei tot en met dinsdag 30 mei

Vrijdag 26 mei (ergens voorbij) Auvillar – Lectoure
Mijn gastheer (en werkgever) biedt mij nog een heerlijk glas vers geperste jus d’orange aan voor hij vertrekt om zijn petits fils op te halen voor school. Niet heel veel later verlaat ook ik het erf. Doel voor vandaag, Lectoure.

Aan mijn eerste pauze plek deze ochtend ontkom ik simpelweg niet. Het smalle dorpsstraatje waar ik door loop wordt geblokkeerd door zitjes. Het terrasje hoort bij een gite. Terrasje, barretje en epicerie voor de hoogst noodzakelijke inkopen, een plek zoals je hier onderweg met enige regelmaat tegen komt. De Belgische eigenaresse opent de boel nèt. Ik ben nog de enige gast op een fietser na maar het duurt niet lang of er druppelen méér pelgrims het straatje in. Mensen die elkaar opnieuw tegen komen, nieuwe contacten worden gemaakt en ervaringen worden uitgewisseld. In no time is het een gemoedelijke drukte. Ook ik spreek wat bekenden en maak nieuwe bekenden maar ik stap wèl tactisch weer op voor de hele bups weer in de benen gaat.

In de loop van de dag heb ik even watsapp contact met vrienden. Zij zijn de kustroute van Portugal naar Santiago aan het lopen en een aantal jaar liepen zij ook de Camino, vanuit Nederland. Gaaf te weten dat we op dit moment alledrie richting Santiago lopen!

De route loopt vandaag veel parallel aan de weg, niet het meest idyllische deel dus. Maar later op de dag blijkt dit ook zo zijn voordelen te hebben. Als ik na een lunchstop alweer een paar kilometer ben doorgelopen stopt er een auto ter hoogte van een groepje Pelgrims die achter mij lopen. Ik hoor geroep en kijk om. Er wordt een waterfles omhoog gestoken … de mijne! Ik heb hem gevuld en in de toiletruimte laten staan. De café eigenaar is in de auto gesprongen om hem af te leveren. Er wordt hier goed voor de pelgrims gezorgd!!!

In Lecture ga ik samen met Sophie, die ook in de plaatselijke gite overnacht, op zoek naar een terrasje. We belanden met nog wat Pelgrims tussen de locals in café du sports. We raken samen in gesprek over het waarom van het lopen van onze Camino. We komen tot het inzicht dat we beiden vòòr vertrek wel een idee dachten te hebben over het ‘waarom’ maar dat dit zich gedurende de tocht eigenlijk pas werkelijk ontvouwt, verandert en verdiept.

Tijdens de gezamenlijke maaltijd rond de grote tafel in de gite spreek in een Nederlandse fietsster die samen met haar fietsmaatje de Camino fietst. Het is duidelijk dat het haar voor een uitdaging stelt om te gaan met het onderlinge verschil in conditie en inzicht over keuzes onderweg. Ik zie haar worsteling en besef eens te meer hoeveel plezier en vrijheid  het alleen reizen mij schenkt!

Zaterdag 27 mei Lectoure- Condom
‘S Ochtends bij het verlaten van de gite heerst er de gebruikelijke bedrijvigheid. Rugzakken worden weer ingepakt voor vertrek en ieder heeft daar zo zijn of haar eigen routine in … niet het moment om een praatje te beginnen met een pelgrim!           

Voor ik Lectoure achter mij laat struin ik nog even over de permanente curiosa markt. Deze is nog precies als toen ik hier in 2018 door Lecture fietste. Ik hoop voor de uitbaters dat de uitgestalde handel niet meer dezelfde als die van van 2018 is! Met mijn rugzak op de rug struin ik tussen de spullen door en verbaas mij over de bijzondere en bonte verzameling die hier uitgestald staat.                 

Het is een pittig warme dag om te lopen. De dagen waarop ik alle kleren uit mijn rugzak aan had en mijn wandelsokken als handschoenen moest gebruiken lijken inmiddels wel zo’n beetje verleden tijd. Ik kom langs wat kleine meertjes en check ze, verlangend naar een frisse duik. Maar het water ziet er niet bepaald fris uit. Een kilometer of wat vòòr Condom passeer ik een groter meer. Het ligt er prachtig bij in het stille dal. Hier durf ik het wel aan! Zowaar vindt ik een plekje waar ik het water in kan. Ik stap voorzichtig het water in en … wauw, het is perfèct! Lekker koud maar niet tè en een stukje van de kant goed diep! Ik dobber wat rond en zwem wat heen en weer met een prachtig uitzicht 360 graden rondom. En geen kip te bekennen!!! De laatste kilometers naar Condom gaan ineens stùkken gemakkelijker!!!

Ik besluit bij Condom mijn tentje op te zetten op de camping een stukje buiten het stadje. Maar éérst een terrasje in de nog heerlijk zonnige stad. En met de ijssalon aan de overkant kàn ik niet anders dan mezelf ook nog even trakteren op een glace au Citron!

Als ik op het punt sta op te stappen om de camping op te zoeken komt de Duitse Yorik aanstappen in zijn kielzog Christian en Philip, beiden FransFr. Ik schuif nog even bij ze aan om wat hun belevenissen te horen. Gèèn van hen heeft een duik in het meer genomen, ik snap er niets van! Rozig van de dag, de zon en het biertje hobbel ik niet veel later naar de camping, zet mn tentje op, eet nog wat en duik tevreden mijn slaapzak in …

Zondag 28 mei Condom – A La Mothe

Opnieuw ga ik een hete dag tegemoet. Het begint noodzaak te worden vroeg op pad te gaan. De eerste uren van de dag zijn qua temperatuur nog heel aangenaam. Vandaag neem ik midden op de dag een lange luie ligpauze in de schaduw van een van de dikke eiken langs de weg en bovenop een heuvel om wat wind te vangen. Ik ben niet de enige, onder eik twee zit een collega pelgrim en dáárnaast nog een paar. Ik kan hier wel úren liggen zo … maar vat mezelf toch weer in de kraag en krijg het voor elkaar in de benen te komen. Dòòr naar Gite les miles Bornes. Getipt van Sophie, die hem weer getipt kreeg van een andere Pelgrim. Ik heb gereserveerd maar of ik er nu met de tent terecht kan of binnen werd via de telefoon niet helemaal duidelijk. We gaan het zien.

De gite wordt gerund door een heerlijk ongedwongen en gastvrij Franstalig Belgisch koppel en er is een gezellige groep gasten vanavond. Sophie is er al een tijdje en showt me haar wandelschoenen die, met vermelding van haar naam, nationaliteit en afgelegde afstand, ter plekke aan de wall of fame hangen! De schoenen zijn per vandaag met pensioen gegaan nadat ze haar van Oostenrijk naar hier hebben vergezeld. Vandaag heeft ze haar nieuwe schoenen kunnen ophalen die een weg hebben afgelegd via post, familie, kennissen van kennissen naar een punt op de Camino waar zij ze vanochtend op kon pikken. Ook ik hoop binnenkort mijn schoenen in te wisselen voor een vers paar dat samen met mijn zomerslaapzak per post onderweg is naar Saint Jean Pied de Port. Hoewel ze het nog prima doen na 1600 kilometer begint het profiel wel al aardig glad te worden.

Er is plek binnen, erg fijn want tegen de avond gaat het nog even flink los met stevige buien en onweer. Er is een groot afdak met een keuken en lange eettafel waar we droog zitten en zelf ons maaltje klaar kunnen maken. Het is zondag en de beheerders hebben dan hun ‘rust’dag. Dat wil zeggen, ze koken niet voor de gasten, de rest gaat dus gewoon door. Mij is inmiddels wel duidelijk dat het runnen van een gite hard werken is en dat de beheerders hun hart en veel van hun energie in steken. Iedere gite heeft daarmee zo zijn eigen sfeer. Zo ook deze fijne plek ‘Le Mille Bornes’.

Maandag 29 mei
A La Mothe (Les miles Bornes)- Nogaro
De meesten die vanochtend de Gite verlaten lopen vandaag net als ik naar Nogaro.
Ik pauzeer in Eauze, blij dat het café open is. Het is maandag èn tweede Pinksterdag. Iets te eten is er verder niet te scoren, ik moet het doen met wat restantjes die ik bij elkaar scharrel uit mijn rugzak. Ik zit op het terras en doe mijn schoenen even uit. Doe ik wel vaker. Ik stap op mijn kousevoeten naar binnen om een tweede kopje koffie te bestellen. Misschien toch iets tè te huiselijk want als ik weer zit komt de baas langs, wijst op mijn schoenen en maakt duidelijk dat dit níet de bedoeling is. Ik begrijp de boodschap niet direct en schuif mijn schoenen netjes onder mijn stoel. Maar nee, ik wordt gesommeerd ze aan te doen. Het is niet de eerste keer hier in Frankrijk dat ik mij weer een beetje het schoolkind voel dat op de vingers wordt getikt. Ik excuseer mij en doe ze braaf aan . Veters los … dat dan weer wel.

De onweersbuien van gisterenavond en vannacht hebben sommige stukken van het pad goed glibberig gemaakt wat het lopen er niet gemakkelijker op maakt. Maar het is òòk afgekoeld en wat bewolkt. Mij hoor je niet klagen!
In Nogaro slapen we in een grote ronde slaapzaal, een cirkel van bedden. In de keuken/eetzaal spreek ik Bruce en Isabelle uit Australië. De Dutchies en Aussies blijken elkaar wel te liggen zéker als het om de sense of humour aankomt.

Dinsdag 30 mei
Nogaro – Aire Sur L’Adour

Als ik vroeg in de ochtend door de dorpsstraat van Nogaro stap is duidelijk dat we hier te maken hebben met een etappeplaats van de Tour de Frans. Ik stel mij voor hoe hier de peletons met ijzingwekkende snelheid door deze smalle straat vliegen. Wat een spektakel moet dat zijn!
Op weg naar Aire Sur L’Adour pauzeren we zeer internationaal; Oostenrijk, Australië, Amerika en Nederland zijn vertegenwoordigd, Frankrijk serveert. De conversatie concentreerd zich op het overdrijven van het gevaar van slangen spinnen in Australië. Bruce en Isabelle zijn enthousiaste hikers. Ik maak van de gelegenheid gebruik wat inspiratie op te doen over long hikes in Australië. Ze reageren enthousiast; “Yés come to Australia!” … Je wéét maar nooit. Contact gegevens hebben we in ieder geval al uitgewisseld voor het delen van wat foto’s ; )

De gite in Aire Sur L’Adour waar we vannacht overnachten, Sophie, Yorick en nog wat bekenden zijn er ook, is wel een héél bijzondere. Voor de 2e keer deze reis slaap ik in de kerk. Maar dit maal een kerk die zó aangepast is dat er, met behoud van de eigenheid en essentie van deze kerk, moderne pelgrims onvangen kunnen worden.

En we vallen met ons neus in de boter! Er worden opnamen gemaakt voor een Frans tijdschrift genaamd ‘Pelgrim’. De eigenaar van deze Gite La Chapelle des Ursulines is er druk mee! Hij verdeeld zijn aandacht tussen de pelgrims die arriveren en de opnamen en interviews voor de camera. Vòòr ik het weet zit ook ik in een interview, gelùkkig zonder camera!

Ook van het dagelijkse gebeuren, zoals de gezamenlijke maaltijd bij kaarslicht aan de lange tafel, midden in de kerk worden shots gemaakt. Het is al een bijzondere ervaring om op een plek als deze te overnachten. Maar tegelijkertijd als figurant fungeren maakt het wel héél speciaal!