‘Een krakend zadel’ of Hoe overtuigingen je in de weg kunnen zitten…

Tijdens de laatste proefrit met volle bepakking viel me ineens op dat mijn zadel niet een beetje kraakte maar irritant veel en hard. Bij elke aanzet zo’n harde metalige dubbele ‘krak, krak’. Dat zijn er hèèl veel als je zo’n 6 tot 8 uur op de fiets zit. En eenmaal tot je bewustzijn doorgedrongen valt dit niet meer te negeren. Zo’n geluidje komt dan zwaar op de voorgrond. En in versie Piekfijn-2.0 nog geen knop ‘naar achtergrond’ geïnstalleerd (waar ik overigens wel aan werk voor versie Piekfijn-3.0) .
Daags voor vertrek, in alle bedrijvigheid toch nog aan de bak om die krak eruit te krijgen. De snelle oplossing, spuitje WD40, trapt het zadeltje niet in.  Gereedschap erbij dus. Alles los, schoonmaken, staalborsteltje erover, goed insmeren, opnieuw monteren. Druk erop … ‘kraak kraak’; ‘Zucht’.
Okè … Plan B; Zadel van racefiets omzetten, monteren, testen … ‘krak, krak’! Huh?

Klein uurtje bezig geen resultaat…

Okè, pas op de plaats … ff uitzoomen …Zou het kunnen zijn dat ik dènk dat het zadel kraakt? Laat ik de zadelpen ‘s even loshalen; Snel spanner los, doekje met wat vet over zadelpen en zadelbuis, even wat vaster zetten ….  Twee minuten werk, krak weg!

Nog niet eens vertrokken en de inzichten worden me al voor de voeten geworpen ; )