Gezegend op weg & Een (niet zo) knap staaltje kunst.

Woensdag 6 juni 2018
Mijn laatste verslagje is inmiddels alweer van zo’n 6 dagen terug (afgezien dat van het avontuurtje met de slakken dan ; ) .
Even terug in de tijd … Vertrek uit Vezelay waar ik vlak bij de kerk overnachtte. Om in de slaapzaal te komen moest je via een eeuwenoude wenteltrap naar boven, slaapzaal links voor de dames, rechts voor de heren. Ondanks alle heuvels die ik inmiddels al in de benen had kwam ik hier steeds opnieuw buiten adem boven, stapte vervolgens hijgend als n oud paard per abuis de heren slaapzaal in en maakte met een ‘Óhhhh excusé’ rechtsomkeer.

’s Ochtends vroeg vòòr vertrek woonde ik met de medepelgrims eerst een korte mis bij. Een bijzondere ervaring. De Soeurs Franciscaines aan de ene zijde, witte mantels tot de grond, de haren bedekt met een witte shawl. De broeders, ook in het wit, links. Dit beeld tezamen met het zuivere en fragiele gezang van deze zusters dat prachtig klonk in deze abdij kerk maakte dat ik mij even in heel andere tijden waande. Na de korte mis waarbij de zegen voor ieder van ons persoonlijk werd uitgesproken, werden wij uitgenodigd naar voren te komen en zo vriendelijk en liefdevol ontvangen in de kring van de zusters en broeders dat het mij ontroerde. Vlak voor ik de kerk verliet sprak èèn van de zusters, een Nederlandse mij aan. We maakten een praatje. Zij, ruim de pensioengerechtigde leeftijd gepasseerd maar met een bijna meisjesachtige energie en enthousiasme vertelde over haar werk vele jaren in Parijs voor de Franse Charitas tot zij na haar pensioen naar Vezelay werd gezonden en zich nu hier dienstbaar maakt. Wat een prachtige vrouw!
Na een wandeling in dit mooie authentieke stadje met mooie vergezichten vanuit de abdijtuinen daal ik letterlijk en figuurlijk af.

Opnieuw op de pedalen in een enorm groen en uitgestrekt heuvelachtig tot glooiend landschap. Vaak met als enig gezelschap vogels en krekels en een enkele roofvogel. Èèn keer vliegt er een, vlak voor mijn neus weg met een nog levende prooi. Een flinke rat zo te zien.
Ergens tussen Vezelay en Nevers in deze verlatenheid mijmer nog na over mijn ontmoeting met de Franciscaner zuster en haar wijsheid. Als schijnbaar uit het niets de volgende zin naar boven komt; ‘Vertrouw op je eigen wijsheid’. Ik besef ineens ten volle hoe vaak ik op kijk tegen de wijsheid van anderen en zo volledig voorbij ga aan mijn eigen wijsheid en hoeveel geweld ik mijzelf daarmee aan doe. Die komt behoorlijk binnen! Ik kan even niet anders kan dan stoppen en afstappen. Na verloop van tijd, voor mijn gevoel stukken lichter, stap ik weer op. Door naar Nevers! Hier beland ik laat op een drukke camping langs de Loire. Waar ik een plekje voor mijn tent zoek bij de andere fietsers … soort zoekt soort ; ) Op èèn na, geen Santiagogangers. Wel veel fietsers die de route langs de Loire volgen. De Santiago ganger, een jongeman vult s’ochtends voor vertrek maar liefst 7 bidons water! (een kleine 7 kilo aan gewicht!) En voor in case of emergency heeft hij ook nog een waterfilter mee. Als ik opmerk dat ik het met 2 bidons met gemak red en ze steeds bij laat vullen merkt hij op dat zijn Frans niet zo best is. En ik zie mezelf in gedachten staan al die keren met twee bidons in de hand waarop men zelf vaak al vraagt ‘de l’au’ ?
De dagen die volgen gaan door een landschap dat zich kenmerkt door stilte en lieflijke dorpjes waar bijna niemand te zien is. Afgezien van een enkele hond die aanslaat als ik voorbij fiets. Eeuwen oude dorpjes en stadjes sommigen in verval, andere pittoresk en prachtig onderhouden. Met als hoogtepunt Apremont-sur-Allier … Marken op z’n Frans zeg maar. Het ligt aan de Loire waar het perfect vertoeven is voor een romantisch picknick.
Bij St Amand Montrond sta ik als enige fietser op de camping wat wel wat eenzaam aanvoelt na een dag fietsen in de stilte. Met wat Nederlanders in caravans op doortrek maak ik een praatje en dan wandel ik het dorpje in om bij het enige restaurantje dat open is een hapje te eten. Het blijkt een soort wokrestaurant waar ik maar eens even goed calorieen stapel.

In het stadje waar ik de volgende dag naar toe zal fietsen, Neuvi st Sépulchre, hoop ik op de camping weer eens wat mede fiets-pelgrims te treffen. De camping blijkt gesloten maar ik kan terecht in een Pelgrims gite welke ik deel met een Fransman, tevens ervaren pelgrim. Hij is al onderweg vanaf half maart en loopt de st Martin pelgrimsroute van Hongarije naar Tours, ook zo’n 3000 kilometer. We brouwen ieder ons prutje eten en ik scoor een flesje wijn. Die wij voor de helft burgemeester maken. Briefje erbij met datum van ontkurken en hopen dat er de volgende dag weer andere reizigers van kunnen genieten.
De volgende dag klim ik onder andere naar Crozant. Een dorp dat hoog op de rotsen gebouwd is met diep daaronder de rivier die in de loop der tijden een kloof heeft uitgesleten in de rotsen. Een prachtige plek.

Spannende momenten beleef ik bij een bezoekje aan een beeldentuin van kunstenaars bij Jouy. Prachtig gelegen rond de ruine van een kapel welke onderdeel was van een oude vesting. De dame waar ik de entree betaal wijst mij trots op het fietsenrek. Zo’n velgenkiller zeg maar, voor je stadsfiets. Een duw tegen je fiets en je hebt een krom wiel. Laat staan een MTB met brede banden en volle bepakking… Dus ik gebaar resoluut dat dit niet handig is voor mijn fiets, leg mn trouwe tweewieler netjes in het gras en maak een rondje langs de beelden. Als ik na een half uurtje weer bij mijn fiets komt zie ik deze tot mijn verbazing fier rechtop staan, heel kunstig met het achterwiel in het rek! Nòndeju!!! (Binnensmonds komt er een iets grovere vloek uit…) Met veel beleid probeer ik vervolgens mijn fietswiel te bevrijden uit de standaard waar hij met de veel te brede velg en banden volkomen klem in staat. Ik moet de fiets er met enig geweld uitwrikken door hem vertikaal omhoog te kantelen. Met angst en beven zie ik dat de band dubbel vouwt en bijna van de velg los komt. Ik doe een schietgebedje, voor de zekerheid aan het adres van zowel Sint Jacob (waar ik naar onderweg ben) als Sint Christoffel (beschermheilige van de reizigers).
Ondertussen is de maker van dit kunststukje er bij komen staan samen met de madam. Ik hoop vurig dat hij nu z’n handen wel thuis houdt. Anders zal ik vast spontaan op z’n Frans kunnen vloeken. Bedremmeld vertelt hij even later dat hij graag behulpzaam wilde zijn…
Ik stap maar snel weer op angstig kijkt ik een paar keer onder mij naar mn achterwiel en hoop maar dat hij niet eerst getracht heeft de fiets met het voorwiel in de standaard te zetten. Tot mn grote opluchting blijkt het wiel nog rond en de spaken goed op spanning.

Een stukje verderop ontmoet ik dan éindelijk de lang verwachtte medefietsers … uhhhh tenminste … eerst sjeest er een meneer voorbij, ik meen nog net een ‘sorry ho…’ te vernemen. Even later mevrouw met een bijna verontschuldigende groet. Ehmmm leuk, medefietsers! Hebben ze een naderende orkaan ontdekt op buien radar? Echtelijke ruzie? Enfin ik geniet weer van de rust ; )

Met het plan in de buurt van Benevent-l’Abaye te overnachten. Beland ik voor een tussenstop in La Souteraine een kilometer of 20 voor mijn voorgenomen bestemming. Hier tref ik in en bij de kerk de nodige gezelligheid van verschillende pelgrims. Òòk het haastige stel, ik herken hen niet, zij mij wel. Wat blijkt, zij rijden met electrische ondersteuning … Ah tuurlijk, dát was het … ; )
Vlak voor ik het stadje weer uit zal rijden keek ik eens in de richting van waar ik ga; wolkendek voorspelt niet veel goeds. Kijk ik eens op mn klokje; hm gaat weer een latertje worden. Ik besluit mn plan bij te stellen en te gokken op wat gezelligheid. Een super besluit. In de Rue Serpente beland ik in een hotel, tevens Pelgrims gite. Gerund door een Engels stel. Stijlvol Engels op z’n Frans zeg maar. Alles tot in de puntjes verzorgd een prachtig en sfeervol huis. Aan werkelijk elk detail is aandacht besteedt! Als Pelgrim overnacht je hier voor 35 euro met diner en ontbijt. Ik deel een kamer met Ward, een jonge Belg en kilometervreter. Voor 150 km draait hij zijn hand niet om! Verzachtende omstandigheden ten opzichte van mijn prestaties; Zijn leeftijd, 28 jaar, zijn smalle bandjes en mínimale bepakking ; )
Het 3 gangen diner is verrukkelijk en sùper verzorgd, een goed glads wijn en met de gezelligheid van zo’n 10 medepelgrims aan tafel krijg ik precies wat ik stiekempjes wenste! Het lijkt wel vakantie in een vakantie!
Twee van hen, een echtpaar van rond de 80 met zo’n enorm energieke en levenslustige uitstraling maken veel indruk op mij. Zò zeg, zo wil ik ook graag oud worden!!!

Dag 8 Vezelay – Nevers
Dag 9 Nevers – St Amand Montrond
Dag 10 St Amand Montrond –
Neuvi st Sépulchre
Dag 11 Neuvi st Sépulchre-la Souterraine
Dag 12 La Souterraune-St Leonard de Noblet

Een sfeervol pelgrims onderkomen Frans met de Engelse slag…

Tiny houses zijn hier in Frankrijk al heel lang geleden bedacht …