‘Wonderen zijn de wereld nog niet uit’

Woensdag 6 juni
Op dag 12 vertrek ik uit het fantastische Frans Engelse hotelletje, als t ware vakantie in een vakantie. Als ik mijn route aanvang spot ik eerst nog de medegasten, de wandelaars die zoekende zijn naar het startpunt van hun route. Een kilometer of wat verder stieffelt Ward met een stevig gangetje voorbij met een ‘ Bòn route’! Dan fiets ik weer in de stilte. Wat een uitgestrektheid en rust! En alles zo enorm groen!
In deze rust en uitgestrektheid fiets ik tot St. Leonard de Noblat waar ik mijn tentje opzet op de camping municipal aan de rivier vlak bij de Pont de Noblat. Stilletjes ook hier maar mijn dagelijkse ritueeltje van zoeken naar een oplaadpunt voor mijn accu’s levert een geanimeerd gesprek op met een echtpaar uit Trento. Met camperbusje op doorreis. Over een zoon die liever vakantie houdt dan werkt (van het leven houdt dus ; ), de Italiaanse hogeschool voor ijsbereiders in Trento waar zoonlief ‘studeerde’ èn een tip op voor een goed ijsadresje in Gouda, de eigenaar is in opleiding geweest in Trento dus dat zit wel goed! Vòòr achten al staat meneer mij ’s ochtends op te wachten met een volle accu! Ik kan weer vooruit! Neejjjj gèèn accu voor de fiets! Al is dat wèl de vraag die steevast volgt als ik weer eens ergens boven kom na een stevige klim … ” le petit electrique?” En vervolgens onderzoekt men nieuwsgierig mijn frame waar de electrique dan wel verborgen moet zitten. Steevast is mijn antwoord dan “non, pas de electrique … le petit electrique c’est Moi!” Grappig, dat is nu een vraag die ik zo’n 30 jaar terug nooit kreeg op fietstrektocht!
Een dag of wat terug trof ik na een heel fikse klim een hele groep Fransen. De meesten wel ruim de 60 gepasseerd schat ik. De mannen met racefietsen de dames sportfietsen of MTB’s met electrische ondersteuning. Ze wilden weten waar ik vandaan kwam, waar ik heen ging, hoelang ik erover had gedaan, hoeveel km per dag etc., de gebruikelijke vragen. Ook hier de vraag; “Le petit electrique?” mijn gebruikelijke antwoord… Er was nog een laatste stukje te gaan naar de top met uitzichtspunt, maar met 16% stijging gaf het bordje aan. Voor mij een brug te ver zeg maar, met bepakking. 13% is net te doen en dan ook niet te lang ; ) Maar goed na een 3e keer uitgedaagd te zijn door de ietwat ondeugend kijkende heren klikte ik overmoedig de spd-tjes in en stampte stoer de helling op … vingers crossed dat ik het zou redden tot voorbij de eerste bocht waar het écht steil werd ; ) Dat lukte! Daarna ben ik vòòrdat ik om zou vallen afgestapt en heb de rest gelopen ; ) ; ) ; )
Sinds een aantal dagen is het dus weer lekker klimmen geblazen! En zowaar, tijdens zo’n lange klim wordt ik op dag 13 weer ingehaald door het Nederlands electrieke stel. Ditmaal roept meneer iets over of ik een jonge Belg achterna fiets … Huh, wat weet hij van een jonge Belg? Mijn blog gelezen??? Aan het eind van de klim staan beiden stil en maken we een praatje! Of ik ‘met een jonge Belg had geslapen’? Wat blijkt, gister schoof kilometervreter Ward bij hen aan toen zij onderweg ergens aan de lunch zaten, natuurlijk werden ervaringen uitgwisseld. Zo wisten zij inmiddels dat ik toch niet verder was gefietst zoals in eerste instantie mijn plan was. Bijzonder hoe die tam tam gaat on the road to Santiago! Zou dat in vroeger tijden ook zo hebben gewerkt?
Na St. Leonard de Noblat nu bij St Pardoux een plekje op wel hèèl verlaten camping. Gesloten want “papa el morte” is wat ik begrijp van zoonlief … Oei! Ik krijg de indruk dat het allemaal nog vrij recent is ook. Ik toon mijn medeleven wat lastig is als je de taal niet goed beheerst. Maar hij begrijpt mij evengoed. Toch mag ik de tent opzetten, douche en alles is in bedrijf. Een mooi plekje aan een helder meertje waarin flinke vissen zwemmen … En oeps, òòk een rat. Mijn gezelschap verder een niet bijzonder fris riekende hond die schijnheilig àl dichterbij komt liggen, tot hij pontificaal over mn etensbordje heen ligt èn mn kostbare biertje omstoot. Hij laat zich echter niet zomaar verplaatsen en ik ben dankbaar als in een van de caravans een bazinnetje blijkt te zitten die van zich laat horen!

De temperatuur is de afgelopen dagen gedaald van boven de 30 graden naar rond de 17 graden. Het windjackje dat ik op de valreep scoorde bewijst nu goede dienst, vooral bij de afdalingen!
Ah en had ik al verteld dat de Camino fietsen een mooie oefening is in mijn mn plek innemen??? Bescheiden langs het kantje fietsen werkt hier echt niet! Dan denkt men er nog wel even langs te kunnen met flinke snelheid, tegelijk met n tegenligger. Maar ga ik rustig op het midden van de weg fietsen dan mindert men vaart en haalt heel netjes pas in als de weg vrij is.
Vrijdag dag 14 … Vandaag fiets ik met een zonnetje en weer warme teperaturen naar Rocamadour. Via Donzenac, Brive la Gaillarde, Turenne en Martel. Wat een enorm mooie oude stadjes, wat een geschiedenis ligt hier en wat een landschap!!! Ook fiets ik door idyllische dorpjes waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan.
Er zitten een aantal pittige klimmetjes in dit traject. Klinkt voor sommigen misschien gek, anderen zullen het herkennen maar die klimmetjes daar houdt ik wel van … Bij aanvang van elke klim gaat als het ware een knop om en stem ik me af op de helling. Kunst is voldoende druk op de pedalen te houden maar geen gevecht aan te gaan met de helling. Zo snel mogelijk boven komen gaat je letterlijk en figuurlijk bezuren en dan is de lol er snel af! Op deze manier kan ik de nodige klimmetjes aan zonder volledig leeg te raken.

Zo kom ik na een prachtig traject aan bij L’Hospitalet vanwaar een prachtig zicht op Rocamadour! WOW wat ligt dat daar mooi te zijn tegen de rotsen aan!!!

Een afdaling en een laatste fikse klim brengen mij bij Le Cantou een pelgrims herberg in Rocamadour. ’s Avonds kan ik zo heerlijk op mijn gemak het heiligdom bezoeken, waaronder de Zwarte Madonna.
Vroeger werden door de Nederlandse bisschoppen wel boetelingen naar Rocamadour gezonden voor een alternatieve straf. Als bewijs voor het volbrengen van de tocht brachten ze dan de Sportelle mee een soort medaille.
Een bijzondere plek hier, ik besluit een dagje te blijven. De volgende dag bezoek ik de mis in de kapel van de zwarte Madonna. Een van de logees in de gite verteld over de priester hier in Rocomadour die schijnt bekend te staan om de heldere wijze waarop hij uitleg geeft over wonderen die zich hebben voltrokken. En ik moet zeggen, al versta ik praktisch niets van de hele mis, deze nog jonge priester heeft een uitstraling die indruk maakt.
Morgen zondag 10 juni fiets ik weer verder op naar nieuwe avonturen maar niet voordat ook ik om een wondertje gebeden heb… ; )