Alleen maar wind mee

We combineren voldoende zwaar wegende argumenten om de boot van 8.45 te laten voor wat het is en trappen onze minivakantie om een uurtje of elf ontspannen af vanuit Zwaag NH. Uitgezwaaid door dochterlief en haar geliefde. Die zich, geduldig glimlachend, er maar nèt van kunnen weerhouden ons een extra duwtje in de goede richting te geven, de poort uit! Met de wind schuin in de rug en een aangenaam zonnetje rollen we met gemak naar Enkhuizen om rond het middaguur op een boot vol fietsen en fietsers te stappen die ons naar Stavoren zal brengen. Vanaf Stavoren hebben we de wind zo mogelijk nòg gunstiger in de rug en zo zoeven wij enkele uren later ons neus achterna. Bijna beschaamd om het gemak waarmee de kilometers onder ons door rollen. Prachtige fietspaden, lieflijke dorpjes en het weidse Friese landschap maken het feestje compleet. Een veerman met een mooi verhaal zet ons over en wij zoeven weer door. Na een avondmaaltijd op zonnig terras besluiten we eensgezind dat onder deze omstandigheden nog best de nodige kilometertjes gemaakt kunnen worden, dus gaan! Om vervolgens na een paar kilometer onze ambitie’s noodgedwongen te moeten laten varen. Liever gezegd nìet te laten varen want wij stuiten op een pontje dat pas morgen vroeg weer zal varen!
Oké, we zetten de tent op…

Voor Connie volgt er een primeur, slaapmatje opblazen met luchtzak. Ik vermaak mij met een observatie.