Een vijver vol huwbare kikkers en op zoek naar een stugge Fries

We zitten best aardig op èèn lijn samen. Ook als het gaat om het tijdstip waarop we s ochtends weg willen rijden van de camping. 8 uur, mooie tijd hebben we thuis al bedacht. Als we vanochtend om half negen van onze camping bij Grou weg fietsen zijn we dan ook dik tevreden! Binnen enkele minuten zijn we bij het pontje dat ons nu wèl naar de overkant zal brengen. De pontmeester zit op zijn post! Ons enthousiasme wordt echter per direct in de kiem gesmoord. De pontmeester vertelt ons dat het volgende pontje 3 km verderop pas om 10 uur vaart. Vriendelijk en geduldig dicteert hij een alternatieve route welke ons kostbare tijd zal besparen, Connie notuleert. We hebben aan twee dagen genoeg om het stereotype van van de stugge Fries om zeep te helpen. Zonder uitzondering zijn de Friezen die wij treffen vriendelijk, belangstellend en in voor een praatje. We besluiten actief op zoek te gaan naar dé stugge Fries. Onbegonnen zaak!

Koffietijd brengen we door aan een prachtige vijver in de lieflijke theetuin van een gastvrij echtpaar. Zij vertelt hoe zij deze plek de afgelopen 14 jaar met veel liefde creëerden. Terwijl zij begint te vertellen slaat een enorme schare kikkers aan. Het gesprek wordt aardig overstemt! Er laten zich echter zulke prachtige exemplaren zien dat wij serieus overwegen de vijver in te stappen om er ieder één te kussen. Maar we houden het hoofd koel, stappen weer op en karren door. Friesland uit, de Groningse klei in. Uiteindelijk na de nodige kilometers door een wel heel weids landschap komt Pieterburen in zicht, startpunt van het Fietserpad. Wij gaan lekker en besluiten nog even lekker door te rollen naar Groningen. Met een kleine 130 kilometer op de teller slaan uiteindelijk de tent op op de stadscamping in het mooie stadspark van Groningen