Een kakelvers eitje van een blije kip.

S’ Nachts blijft het bij een korte bui en een onweersklap die ons heel even doet schudden op onze luchtbedjes. Als wij s’ochtends vroeg de tent open ritsen ziet de lucht er alweer veelbelovend uit en is de temperatuur is gedaald tot een perfecte fietstemperatuur!
Ons ontbijt nuttigen wij met kakelverse eieren van blije kippen waarvan er één hoogstpersoonlijk (hoogstdierlijk klinkt wat raar) komt toezien hoe wij het eitje dag zij gister legde smakelijk verorberen. Zij schroomt niet er zelf ook wat van mee te pikken.
En hop, we gaan weer op Fietserpad! Connie is vol energie en blij met de temperatuurdaling. Ik heb wat meer tijd nodig om warm te draaien. Is het de vermoeidheid van de voorgaande dagen of toch de Chateau de l’Horte van gisteravond? Feit is dat ik pas tegen de middag en na een fikse kop koffie de smaak (van het fietsen ; ) weer te pakken heb.
Opnieuw een mooi en afwisselend landschap met regelmatig stukken onverhard, smalle sporen of zanderige karresporen. Mijn brede bandjes komen hier goed van pas! Uitzondering op alle schoonheid is een deel van de route aan Duitse zijde. Het landschap wordt hier ontsierd door bouwsels en bovengrondse buizen ten behoeve van de oliewinning. Ook zijn de zogenaamde ja-knikkers hier nog markant aanwezig in het landschap.
Als wij de omgeving van Losser en De Lutte doorkruisen mijmer ik over de tientallen jaren die mijn ouders hier samen al wandelend en fietsend doorbrachten. Waarschijnlijk kenden zij in deze omgeving zo’n beetje elk weggetje en bankje. Tot mijn verrassing blijken wij pal langs het vaste logeeradres te fietsen, waar zij zulke goede herinneringen aan hadden. We waaien even aan en worden warm onthaald door de gastvrouw en gastheer!
Na deze warme ontvangst later stappen we weer op voor de laatste kilometers naar onze camping en met exact 111,11 km op de teller zetten we de tent op.