Le moment supreme, taal’barriëre’, blauwe druifjes en de taal van Leeuweriken.

Zaterdag 1 april – dinsdag 4 april 2023

Vòòr ik wat meer Camino avonturen deel, gaan we nog even terug naar de aftrap … zaterdag 1 april. Geen grap, wel erg plezierig. Ik bruis van energie en heb er zin in … véél zin! Na een uitstel van twee jaar waarin ik diep ging, opstond en gelukkig weer stevig in de (wandel)schoenen sta, is het moment daar. Vier maanden op pad naar Santiago de Compostela!
De start zal in in Rocroi zijn, waar ik de Via Campaniënsis naar Vezelay loop. Vandaar een doorsteek naar Le Puy en Velay en dan verder op de Via Podiënsis richting Saint Jean Pied de Port. Daar stap ik op de Camino de France die ik tot Leon zal volgen waar ik als de planning het toelaat op de Camino San Salvador afbuig om de Primitivo op te pakken en anders  de Camino Frances vervolg. Om dan, en gelukkig is het nog làng niet zover, in Santiago aan te komen. Dit keer te voet. In 2018 arriveerde ik er al een keer op 2 wielen.
That’s the plan, we’ll see … Gods wegen zijn tenslotte ondoorgrondelijk ; ) En laten we wel wezen, de éérste echte stap moet nog gezet worden!
Enfin huis aan kant, elk los eindje dat nog te bedenken was afgerond en nu als de wiedeweerga rugzak inpakken want klokslag 12 wordt van mij verwacht ‘stiptzogoedalsklaar’ te staan! Gerda, Anja, Ellen en Ed komen een afscheidslunch verzorgen. Om Ed en mij daarna uitgeleide te doen. Ed brengt mij, super de luxe, naar Rocroi en loopt een dagje mee.

Met ‘It’s such a perfect day’ van Carla Bruni pak ik in. Wòw, een nieuw avontuur gaat van start!

Tijdens de heerlijke lunch krijg ik een pakje overhandigd waarvan, zo wordt mij duidelijk gemaakt, de inhoud is bedoeld om op het goede pad te blijven. Het blijkt een kompas … niet zòmaar een, ’t is er een met een verhaal. Laten we zeggen, een verhaal van vriendschap met een gouden randje. Ik ben geraakt, doe geen moeite de tranen weg te slikken en ben ook zeker niet de enige. Wat ben ik dankbaar voor deze lieverds in mijn leven!

En dan is daar het zwaai moment! Rugzak in de achterbak en gáán, op naar Rocroi!Waar wij na een herfstig natte rit aankomen. De gemeente herberg die ik in gedachten had om Ed het èchte Camino gevoel te laten ervaren skippen we. Ed heeft geen slaapzak mee en als we door de raampjes glurend ziet het er weinig uitnodigend uit. We belanden in de B&B van Madame … , kunstenares. Het blijkt één museum. Het huis hangt vol met eigen werk. De volgende ochtend mijn àllereerste tampon (Stempel in het pelgrimspaspoort) gelijk ook de beste … daar geen enkele tampon meer tegenop! Madame maakt er voor iedere pelgrim met de hand een minischilderijtje van in het credential, gewèldig!
Als we de optie’s voor de volgende overnachting bespreken met zoonlief worden we geconfronteerd met een fikse taalbarriëre. Het enige dat helder wordt is dat het overnachtingsadres in Aubigny les Pothées dat ik voor ogen had niet meer beschikbaar is. Verder snappen we niets noppes van het hele verhaal. We krijgen een telefoon nummer mee. Ik heb mijn tentje en alle benodigdheden mee maar met z’n 2tjes in een éénpersoons tentje en één mummie slaapzak is op z’n minst een uitdaging. We’ll see … ik ben wel voorbereid op wat avontuur maar of Ed daar zo blij mee is moet nog blijken.
Na het ontbijt lopen we nog even terug Rocroi in voor taart met koffie bij de boulangerie. In de zaak vol Fransmannen raken wij in een lachstuip die niet meer stopt als de fantasie van ons beelddenkers aan de loop gaat over de nacht in één mummieslaapzak; “1, 2, 3 … dráái!” De mannen in de rij voor hun baquette hebben moeite serieus te blijven kijken bij zoveel meligheid. Het valt trouwens op dat er geen ènkele madame in de volle winkel staat. Zodra het mij weer lukt serieus te kijken vraag ik er naar. Ik begrijp uit het antwoord dat het zondag is en dat de madames dan uit mogen slapen.
We stappen deze eerste etappe naar Aubigny Les Potheés. Onderweg bel ik het meegekregen nummer en met mijn paar woorden Frans is het een huzarenstukje om helder te krijgen hoe, wat en waar én ons te verzekeren van ìets van een warme maaltijd. Ed hoort een en ander getergd aan. Maar is een even grote taal barbaar als ik wat Frans betreft dus heeft geen recht van spreken besluit ik en snoer hem streng de mond. Alles wat ik uiteindelijk duidelijk heb is 6 uur, bij de kerk in Aubigny, de rest wijst zich vanzelf. Ze weten hier echt wel wat een Pelegrine nodig heeft.
Als we uiteindelijk al rond 4 uur arriveren in  de natte kou en wind bel ik maar krijg geen gehoor. Ed, die al een koude doorwaakte nacht vòòr zich ziet, hoort de plaatselijke jeugd uit over het dichtsbijzijnde B&B. Ik duik de luwte van het kerkportaal in en gooi het op een akkoordje met de heilige Jacobus. Niet veel later duikt er een buurman op, hij pleegt een belletje en 5 minuten later is er iemand die de gemeente herberg voor ons opent. De verwarming staat aan, er staan britsen, er zijn dekbedden, kussens en er is een  keuken. Èn speciaal voor ons wordt het plaatselijke dorpswinkeltje geopend waar we alles kunnen inslaan wat we nodig hebben voor een warme maaltijd en ontbijt, inclusief wijn! We zijn de koning te rijk.
‘S avonds buiken we uit op de riante chilbanken. De mega flatscreen laten we lekker uit.
De volgende ochtend zwaai ik Ed uit. Hij gaat weer terug. Ik sluit af en geef de sleutel af op het postkantoortje. Piekfijn geregeld voor pelgrims hier. Ik stap een fris heldere en zonnige dag tegemoet richting La Lobbe. Onderweg verwelkomen de Leeuweriken mij gastvrij, zij zullen mij nog vele dagen met hun gezang vergezellen. Ik geniet van een magnifieke 360 graden view over de omgeving, spot mijn allereerste reetje dat gracieus een lieflijk dalletje doorkruist. Ik lunch brutaalweg in het zonnetje omringd door blauwe druivjes op het lieflijke bankje vòòr boerderij La Vosse á Vaux. Aan het eind van deze eerste etappe solo kom ik na een glibberige klim het bos uit en ontwaar in een prachtig klein dal het dorp La Lobbe waar ik door Karin en Ton in hun huis tegenover de kerk heel warm wordt onthaald.  Zij wonen al heel wat jaren hier in La Lobbe en hebben veel te verhalen over de streek, de natuur en het sociale leven in Frankrijk en speciaal in dit dorp. Mocht ik besluiten mijn Tiny huisje in Frankrijk te zoeken, ik hier in La Lobbe in elk geval al door de ballotage heen!
De volgende ochtend ontvang ik bij mijn vertrek tot mijn grote verrassing opnieuw een kunstwerkje in mijn Credential, één met een mooi verhaal en met de hand getekend door gastheer Ton!
Na een stevige knuffel wordt ik gezwaaid door deze lieverds, stap een heerlijk zonnige dag tegemoet met als doel  Chateau Pourcin.
Vlak vòòr Wasigny ontmoet ik al mijn eerste medepelgrims, Marilene en Pascalle. Later passeer ik ook Theresa en Miriam die tot Reims wandelen en ook in Aubigny zullen overnachten.
Als een kilometertje of 2 vòòr Aubigny een boer op een trekker passeert die met een brede lach uitnodigend naar de stoel naast hem gebaart sla ik zijn aanbod vriendelijk af. Ik moet tenslotte àlle kilometers lopen, tòch? Even later besef ik dat ik mij zojuist eigen(on)handig een spontaan ritje naast een vrolijke Franse boer op een trekker door mijn neus heb geboord. Ik besluit van deze ervaring te leren ; )
Next time neem ik jullie mee richting Reims en daar voorbij …

1/4   Zwaag – Rocroi
2/4   Rocroi – Aubigny les Pothéés
3/4   Aubigny Les Pothéés La Lobbe
4/4   La Lobbe – Chateau Pourcin