Adem in en kom tot rust …

Adem in en kom tot rust …

Adem in en kom tot rust
Adem uit en glimlach
Thuisgekomen in het nu
Wordt dit moment een wonder
Thich Nhat Hanh

Al héél wat jaartjes hangt op mijn wc een knipsel met deze tekst. Zòlang al dat mijn zoons, en zelfs enkele van hun vrienden die regelmatig bij ons over de vloer kwamen, hem kunnen dromen en op gepaste momenten reciteren. Onlangs gaf ik het knipsel maar eens een passend lijstje want ik besefte dat het inmiddels niet meer ‘gewoon’ een knipseltje is.
Maar goed, nu even terug naar waar ik ben … in het nu. Woensdag 5 april, zondag gestart in Rocroi en inmiddels 3 dagen onderweg op de Camino. Ik stap net het plaatselijke café van Chateau Pourcin binnen, kloppend hart van dit kleine stadje. Aan de bar een paar  stamgasten die met hun karakteristieke voorkomen potentie hebben voor een hoofdrol in een of ander stripverhaal. Aan een tafel een groepje werklui en rond een grote tafel in de hoek de pelerines waar ik de nacht mee doorbracht. We hebben geslapen in de gemeente herberg verderop in de straat. Een net gebouwtje, 4 stapelbedden, 2 douches, toiletten en een keuken. De opvang van pelgrims is heel goed geregeld hier langs de Via Campaniensis die ons een heel end richting Santiago de Compostela brengt. Gisteren aten wij ons pelgrimsmaal hier in het café, nu drinken we er nog een kop koffie alvorens ieder weer zijns weegs gaat. Zelfde route maar tegelijkertijd ieder een unieke weg, zoveel is mij inmiddels wel duidelijk.
Aan een tafeltje apart zit een man, op het eerste gezicht zou je gezien zijn voorkomen kunnen denken, een zwerver. Wat hij in zekere zin ook is … net als ik. Maar naast hem staat een rugzak en voor hem op tafel het wel bekende groene routeboekje, een Pelgrim dus. Onze blikken kruisen elkaar en hij gebaart naar de stoel tegenover hem. Maar op hetzelfde moment wordt ik welkom geheten door ‘mijn’ klupje en wordt diezelfde stoel voor mij bij de grote tafel geschoven. Plots sta ik er tussenin en raak even in vertwijfeling. Maar ik ben hier om mij open te stellen, dus ik blijf staan, knoop een praatje aan met de man en informeer naar zijn tocht. Hij blijkt op de terugweg vanuit Santiago naar Belgie, vanwaar hij in november startte richting Santiago, hij laat op een kaartje zien welke routes hij liep en straalt een vriendelijke bescheidenheid uit. Hij vertelt hoe hij onderweg studie doet van eetbare en medicinale planten die hij onderweg tegenkomt èn deze kennis vervolgens weer deelt met mensen die hij onderweg ontmoet of waar hij wordt uitgenodigd om te overnachten. Ik vraag hem of hij een achtergrond als bioloog of iets dergelijks heeft en als antwoord vist hij tot mijn verbazing een best lijvig boek over wilde planten uit zijn rugzak. Hij legt uit dat hij hier zijn kennis uit haalt, aangevuld met wat hij onderweg leert van anderen en uit eigen ervaring. Ik schuif mijn stoel aan en we raken in een bijzonder gesprek. De strekking er van is dat wanneer je veranderingen wilt in je leven de beslissing eerst van binnen zal moeten zijn genomen. De keuze iets te veranderen zal dus in wezen eerst innerlijk plaats moeten vinden. Pas daarna zullen omstandigheden kunnen gaan veranderen. Ik ben ontroerd door de oprechtheid waarop mijn gesprekspartner deze boodschap overbrengt, het komt op de één of andere manier diep binnen. En ik weet heel goed wat hij bedoelt en besef tegelijkertijd hoe vaak ik desondanks probeer de omstandigheden in mijn buitenwereld te veranderen … in de ijdele hoop dat de veranderingen in mij dan vanzelf wel zullen volgen. Even lijken wij midden in dit  café in Chateau Pourcin in ons eigen universumpje zitten. Maar ik wordt wakker geschud als Elena, de Nederlandse in het gezelsschap, opgewonden rond begint te stuiteren. Spontaan plopt bij mij het wel bekende en stevig ingebakken; “Adem in en kom tot rust etc. eruit. En kijk aan, het werkt ; ) De rust keert weer. Mijn gesprekspartner kijkt mij vragend aan. Ik vertaal de uitspraak voor hem in het Engels en vertel erbij van wie deze komt.  Ik heb de naam Thich Nhat Hanh nog niet uitgesproken of hij springt met een enthousiaste kreet op en begint in zijn rugzak te graven. Ik kijk nieuwsgierig over zijn schouder mee en constateer verbaast dat zijn rugzak is gevuld met niets anders dan boeken! Nòg verbaaster ben ik als hij even later breed lachend een boekje van Thich Nhat Hanh te voorschijn tovert!

Het moet toch niet gekker worden hier, op de Camino!

Dik een uur nadat de anderen vertrokken zijn verlaten ook wij het café met een ‘bon route’ van de vriendelijke uitbaters en de stamgasten. We lopen nog een stukje samen op tot het punt waarop onze wegen zich scheiden en wij na een warme hug ieder ons weegs gaan. Onze eigen unieke weg maar een stukje rijker dankzij deze bijzondere ontmoeting.