Een lachende engel, heilige Theresa en een nachtelijke ontmoeting met de Padre.

Donderdag 6 april
thv Pommacle – Reims (Cormontreul)
Ik lig nog wat te dommelen na een rustige nacht als het begint te spetteren. Als de wiedeweerga verhuis ik mn boeltje onder dak in de cabine bij de startplaats. Blijft de tent droog, kan ik nog even rustig ontbijten. Een paar uur later stap ik Reims in. Waar ik na  een kort bezoekje aan de Cathedraal eerst een kop koffie haal bij het sfeervolle café du Palais prachtig ingericht in artdeco stijl. Het loopt al tegen lunchtijd en binnen de kortste keren zit de hele tent vol.
Marilene en Pascale stappen binnen en zijn dòlblij dat ze mij hier treffen. Uit hun route boekjes waar òòk al hun vooruitgeboekte slaapadressen in staan zijn zij net díe bladzijden verloren waar alle gegevens op staan.  Ze storten zich gretig op mijn boekje en ik kom niet meer weg uit het café. Na verloop van tijd confisceer ik toch maar weer eens mijn boekje en ben vrij om te vertrekken.
Bij de Cathedraal bedenk ik mij dat de beroemde ‘lachende engel’ hier te bewonderen is. Als ik mijn mobiel pak om op te zoeken waar ik die kan vinden in de Cathedraal, kijk ik toevallig even op en daar lacht de engel mij vriendelijk toe! Het voelt als een spontane kennismaking.
De Cathedraal zelf ervaar ik aan de buitenzijde indrukwekkender dan binnen maar het is te bat en koud om er buiten eens uitgebreid voor te gaan zitten. Binnen steek ik een kaarsje op bij Maria en bij het winkeltje wordt mijn aandacht getroffen door een goudkleurig klein tasje met een afbeelding van naar ik vermoed een heilige. Geen idee wie. Ik koop het tasje om mijn kostbare kompas veilig in op te bergen en kom erachter dat het de heilige Theresa is. Ik vermoed dat het tasje mij gekozen heeft.
Ik moet nog flink doorstappen naar Cormontreul, een buitenwijk van Reims om op tijd bij de Monastere van de zusters Clarissen te zijn, waar ik zal overnachten. Uiterlijk half 6 is de boodschap, niet later!
Een vriendelijke zuster wijst mij de weg, op de trappen moet ik mijn best doen mijn tempo aan te passen … ik ben hier op de goede plek.
Om 6 uur is de mis in de kapel, die ik vanzelfsprekend bezoek, daarna wordt er gegeten en ontmoet ik de medegasten die hier voor een Paas retreate zijn. Ik wordt liefdvol opgenomen in het gezelsschap en krijg, als Pelgrim nog maar wat extra opgeschept. We wassen heel huiselijk gezamenlijk af en na de maaltijd is er ruimte voor gebed in de kapel. Ik besluit naar mijn kamer te gaan. De andere gasten laten mij, heel lief, weten te zullen bidden voor een voorspoedige Camino. Één dame zegt het met een gebaar en vormt een hart met haar handen.
Als ik ’s er nachts uit moet voor het toilet dat zich op de gang bevindt twijfel ik of ik even iets aan moet trekken dat kuiser is dan mijn slip en t shirt. Ik gok het erop. En verdomd, zodrá ik de gang op loop, loop ik de padre, de ènige man in huis tegen het lijf die ook nèt dit moment heeft uitgekozen voor toiletbezoek.