Gered met een regenhoes, Trappist bij de houtkachel en voor èven een Camino echtpaar.

Za 15 apr
Chablis – Accolay
Ik stap al om 8 uur de deur uit. Theo en Sieb zijn al weg. Het aanbod van Theo om zijn regenhoes voor mijn rugzak te lenen heb ik stom genoeg afgeslagen. Hij gebruikt zelf een regencape die ook over de rugzak gaat. Ik kan mezelf wel voor de kop slaan! Er is veel regen voorspeld, kans verkeken! Ik besluit nog even het plaatselijke café in te stappen voor koffie en tot mijn grote vreugde tref ik Theo en Sieb! Ik betuig spijt en haal opgelucht adem als Theo zijn de knal oranje hoes tevoorschijn tovert. Het regent uiteindelijk zo’n beetje de hele dag. Het is ook pittig koud! Een droge warme lunchplek zit er vandaag niet in. Ik zoek van arremoe wat beschutting in een ondiepe nis waar een of ander nostalgisch brandweer geval in staat opgesteld en waar ik maar net tussen pas maar het is beter dan in de volle wind en regen mijn broodje naar binnen werken. Mijn hoop is gevestigd op een opwarmertje in het café  in Cravant later op de dag. Maar deze sluit nèt als ik de straat in kom lopen de deur. Een les die ik al lang geleden heb geleerd onderweg in Frankrijk … laat je niet uit het veld slaan door wat er niet is en wees blij met wat zich wèl aandiend.
Maar de warme ontvangst bij onze gastvrouw Petra in Lavacolle doet alle ongemak snel vergeten. In de keuken bij de houtkachel met een Trappist is het leven simpelweg goed. Petra is hier 4 jaar geleden neergestreken nadat zij zelf diverse Camino’s liep en heeft van een zwaar verwaarloosde plek een prachtige en sfeervolle plek weten te maken. Ze ontvangt Pelgrims maar geeft ook yoga lessen in een haar prachtige yogaruimte op de zolderverdieping. Hier overnachten ook ook wij pelgrims. Ook Marilene en Pascalle treffen we hier weer, we worden al een echte pelgrims familie zo.
’s Avonds eten wij met zijn allen aan de grote keukentafel ook de vriend van Petra schuift aan. Petra mij wat over haar eigen ervaringen, als pelgrim maar ook als gastvrouw. Zij vertelt hoe individuele pelgrims in een korte tijd inderdaad een soort familie worden en vertelt lachend dat zij al menig Camino echtpaar heeft meegemaakt. Geen èchte paartjes dus maar individuen die elkaar tijdens hun Camino vaker hebben getroffen op overnachtingsplaatsen en soms ook een tijdje met elkaar oplopen.
Even later zit Theo tegenover mij geanimeerd met zijn buurvrouw te praten, ik zie dat er iets aan zijn kin hangt en wil hem een seintje geven maar hij is zó in het gesprek verdiept dat ik een paar keer moet roepen voor hij mij hoort … Theo … Théo … THEO!!! Het duurt even voordat bij mij het kwartje valt maar mèt dat ik naast mij Petra veel betekenend zie kijken besef ik dat ik hier een levendig voorbeeld laat zien van het zogenaamde Camino echtpaar! Nog een paar dagen verder grap ik en ik zou een servetje hebben gepakt en het hebben afgeveegd!!! We komen niet meer bij van het lachen. De rest snapt er niets van tot wij zover zijn dat we tekst en uitleg kunnen geven.

Alseen vertrouwde Camino familie duiken we onze bedjes in op de yoga zolder.