Gelukspopjes, El Camino de la vida en op een holletje door Vezelay voor brood en wijn …

Zo 16april
Accolay – Vezelay
We ontbijten met de hele bups en Petra overhandigd aan ieder een lichtblauw gehaakt hartje. Gisteravond moest zij nog even snel aan de bak, niet gewoon dat er zo’n hele groep overnacht. Dan volgt de uittocht. Toch een momentje, ik weet niet of ik de leden van deze Camino familie nog ga ontmoeten. Ze hebben allemaal Vezelay in de planning als volgende stop maar voor mij is het even aanzien of dat een haalbaar doel is. Een traject van zo’n 30 kilometer en mijn hielen spelen aardig op dus ik houdt een slag om de arm. Misschien wordt het voor mij vandaag een kortere etappe.
Bij het vertrek geef ik Marilene, Pascalle, Theo en Sieb een gelukspopje mee. Speciale, met liefde gemaakt door cliënten op mijn werk. Ook Petra geef ik er een voor de warme ontvangst en de prachtige plek die zij hier heeft gecreëerd.
Uiteindelijk stap ik die dag als een zonnetje en loop soepeltjes richting Vezelay. Mijn voeten doen het goed. Ook mentaal werkt Vezelay als een magneet. Ik weet namelijk waar ik heen loop. In 2018 overnachtte ik hier tijdens mijn fietsreis naar Santiago en sliep bij het Centre Sainte Madeleine de Fraternités en werd na het ontvangen van de  pelgrimszegen in de Basilique aangesproken door een van de zusters, een Nederlandse. Ik was geraakt door haar sprankelende, lieve uitstraling, de eenvoud en wijsheid. Vezelay is ook een prachtig stadje zoals het daar op een heuvel ligt met zijn rijke geschiedenis.

Tijdens mijn laatste kilometers vandaag krijg ik dan eindelijk Vezelay in zicht. Ik tref Theo en Sieb. We wisselen even uit met elkaar en dan loop ik alleen weer verder. Ik wil de klim naar boven en het weerzien met deze bijzondere plek even rustig bij mijzelf ervaren. Als ik het steile pad naar boven stap besef ik wat een reis ik in die vijf tussenliggende jaren heb gemaakt in het leven, El Camino de La Vida …
Eenmaal boven, sta ik op het plein voor de Basiliek en stap ik eerst maar even de Basiliek om daarna direct op zoek naar de plek waar ik in 2018 overnachtte. Het lijkt mij leuk om daar ook nu weer te kunnen slapen. Als ik het straatje in loop herken ik direct de plek waar ik toen zoekend om mij heen stond te kijken, geen idee waar ik moest zijn. Op dezelfde plek staat nu een andere fietser met bepakking, zoekende blik. Zijn fietsmaat wacht verderop. Ik wijs hem de poort en leg uit dat ik hier vijf jaar terug precìes zo stond!
Binnen is het een even levendig gebeuren als indertijd. Ik schrijf mij in bij een gastvrije en doortastende beheerdster die de taalbarriëre oplost met Google translate. Ook Sieb en Theo schuiven even later aan. Theo ontmoet opnieuw Ludo en Ronnie, twee Belgische maatjes. Zij staan op het punt om naar het Vesper in de Basiliek te gaan. Morgen vroeg blijkt er geen pelgrims mis te zijn dus ik laat douche en boodschappen even voor wat ze zijn en haast mij ook naar de Basiliek voor het Vesper. Hopend dat ik daar de zuster van toen ook nog even kan ontmoeten. Een andere zuster, een Vlaamse regelt voor ons dat wij na het Vesper toch de Pelgrimszegen nog kunnen ontvangen. Dit vindt plaats in de crypte waar volgens overdracht de relieken van de heilige Maria Magdalena zouden liggen. We krijgen een klein medaillon met de beeltenis van Madeleine overhandigd. Daarna kunnen wij een wens op papier zetten en dit in een mandje te deponeren. ‘Mijn’ zuster zie ik niet meer.
Als ik enige tijd later de Basiliek uitstap zie ik dat ik een apje van Theo heb; “We hebben wat eten gehaald en eten hier. Winkel is tot 7 uur open.”  Het is vijf vòòr 7!!! Ik zet het op een sprintje omlaag over de steile dorpsstraat en arriveer buiten adem bij de winkel nèt op het moment dat madame de winkel af wil sluiten. Zij laat mij binnen maar het gaat vèrre van van harte. Door de haast, weet ik niets te bedenken of vinden wat de ergernis van madame alleen maar groter maakt! Het wordt uiteindelijk, brood wijn en een stuk Camembert. Vrij toepasselijk, zo na de mis. Met een zucht van verlichting loop ik terug naar de herberg en schuif aan bij mijn Camino familie. Santé ’t leven is goed!