Hagelslag en gestampte muisjes, afscheid van mijn Camino ‘echtgenoot’ en de buurman uit z’n dak!

Di  18 april
Le Chemin – Brassy
Na een ontbijt met jawel, hagelslag en gestampte muisjes, waarbij we de Fransen onze traditie van roze en blauwe muisjes uitleggen, zullen Theo en ik als ‘Camino paar’  gaan scheiden. Ook Sieb zijn weg buigt af. Theo loopt nog door zolang hij zin heeft om daarna weer terug te keren naar vrouw, kinderen en kleinkinderen. Sieb loopt door naar Santiago.
Ik schaf nog een bijzonder setje kaarten aan. Huberta heeft deze set kaarten vorm gegeven om, zoals zij het uitdrukt, te gebruiken als wandelmaatje voor je ziel. Op de Camino èn op de Camino van het leven.
De kaartjes zullen vanaf nu met mij mee wandelen, ik zal er regelmatig èèn uitpikken als ‘wandelmaatje’ voor die dag.
Voor de verbindingsroute tussen Le Chemin en Lac du Settons, waar ik de GR 13 ga oppakken heb ik twee PDFjes op mijn mobiel met een route beschrijving en kaartje. Best even spannend of ik daar uit ga komen. Maar ik vertrouw er maar op dat het zich vanzelf gaat wijzen. Ik neem afscheid van Sieb, de goedmoedige Fries en wens hem een prachtige voortzetting van zijn reis. Met Theo loop ik nog een stukje op, tot wij afscheid nemen bij het wegkruis. Zo kort als we elkaar maar kennen, ik heb Theo als Camino maatje in mijn hart gesloten.
Als ik de route beschrijving erbij pak blijkt het aardig te doen om deze te volgen. Het kost wat meer tijd met het lezen van de beschrijving en ik moet oppassen dat mijn telefoon niet leeg raakt maar ik ga het ermee redden. Het is duidelijk dat dit een veel minder belopen route is en er zijn een paar passages waar ik bijna vastloop in de modder. Als het pad onbegaanbaar wordt doe ik mij  rugzak af om onder prikkeldraad door te kunnen kruipen, mijn rugzak rol ik vòòr mij uit, en via het weiland mijn pad te vervolgen maar ook daar loop ik even later vast in struikgewas. Met het nodige kruip door sluip door kom ik weer in begaanbaar terrein. Ik houdt er wel van maar voor de doorsnee wandelaar zal dit geen pretje zijn. Het landschap wordt hier zowiezo wat geaccidenteerder en iets ‘ruiger’.
Doel voor vandaag is de camping municipal bij Brassy. Volgens mijn info zou deze open moeten zijn. Als ik arriveer blijkt de camping niet bemand. Ik bel het nummer dat staat aangegeven om mij te melden. Als ik het goed begrijp komt de beheerdster morgenochtend langs.
De camping is verder uitgestorven op één caravan na waarin ik een paar honden tekeer hoor gaan en een Fransman die mij wat  toeroept. Ik loop erheen en leg uit dat ik al iemand heb gesproken. Vraag hem of hij weet of er electra is in het toiletgebouw waar ik kan opladen. Hij wijst naar een haspel die tegen de caravan aanstaat. Ah bien! Ik plug mn lader in en bedank hem. “De rien”.
De douches zijn zó gedateerd dat het nostalgisch is en ik mij in een museum waan. De douche bestaat uit een douchekop en trekschakelaar in èèn. Zodra de waterstroom stopt een ruk aan de ketting en er is weer even warm water.
Na de douche loop ik meteen even naar de caravan om mijn telefoon op te halen. De deur is dicht en het is stil binnen. Ik durf niet te roepen want misschien ligt mn buurman wel te slapen. Ik gok erop de lader zachtjes uit de haspel te halen, dan  hoef ik bem niet te storen. Maar zodra ik de lader uit het stopcontact wil halen slaan de honden op tilt! Er bolgt een scheldtirade waar ik geen woord van versta dus géén idee of de frustratie zich op mij op op de honden richt. Het leed is al geschied dus ik pak snel mijn telefoon mee en kies het hazepad, met een schulbewust “excusé moi! excusé moi!!!” Ài ai ai!
De rest van mijn verblijf op deze camping blijf ik in een veilige straal van de caravan verwijderd. De buurman zie ik niet meer.