Gered door een paperclip, een monnik met een wiel en gratis kamperen met privé sanitair.

Wo 19 april
Brassy – Lac du Settons
Als ik rond mijn tentje aan het redderen ben komt er een autootje de camping op gereden, zal de beheerdster zijn. Ze rijdt omhoog en parkeert de auto pal naast mijn tentje, stapt uit met een sigaretje tussen de vingers en deponeert kasboek en geldkistje op de motorkap. Ik neem het tafereeltje geamuseerd in mij op. We maken een gemoedelijk praatje en regelen ondertussen de administratie. Ook mijn credential wordt afgestempeld op de motorkap. Even later sjeest madame weer de camping af.
Ik ontbijt prinsheerlijk in het zonnetje op het zitje voor een ieniemienie tiny huisje en vertrek dan met bestemming Lac du Settons.
Als ik even later Brassy doorloop kan ik de verleiding niet weerstaan om vòòr ik een en ander te eten insla voor vandaag en morgen, een bak koffie te drinken op het zonnige terrasje van het plaatselijke café. Er heerst een gemoedelijke dorpse bedrijvigheid. Ik zie dat er een postkantoortje is en stap er na de koffie even binnen om het routeboekje van de Via Campaniënsis op de post te doen. Deze route is inmiddels voltooid en mijn rugzak  weer wat grammetjes lichter.
Ik stap monter Brassy uit en een kleine kilometer verder wordt mijn aandacht getrokken door een grote paperclip die in het asfalt gevat zit. Op de één of andere manier vindt ik het de moeite waard om er met rugzak en al voor op mijn knieën te gaan en er een close up foto van te maken. Er rijdt een auto voorbij en ik vermoed dat de inzittende tijdens het passeren proberen te spotten of ik wel oké ben. Als ik weer rechtop sta en verder wil lopen schiet mij opeens te binnen dat ik straal vergeten ben boodschappen te doen! Ik ben het dorp al dik uit en overweeg het dan maar zonder te doen maar dat is geen optie. Waarschijnlijk kom ik pas morgen eind van de dag weer iets van een winkel tegen … rechtsomkeer  linkskomkeer maaktnie uit, ik moet terug!
Als ik dan eindelijk opnieuw lang en breed Brassy uit ben bedenk ik mij dat ik op het laatste restje wc papier teer. Da’s altijd een dingetje als back of bike-packt. 4 rollen is zo over the top … en wie duw je nu schaamteloos 3 rollen in de handen; “Hier voor u meneer” zèker in Frankrijk. Ik had in het cafètje even mijn voorraadje moeten aanvullen. Een vergrijp dat de meeste  langeafstand wandelaars wel zullen herkennen. Maar nu zit er niets anders op dan ergens aanbellen en vragen om een  ‘rouleau de papier toilette’. Met dat ik dat bedenk zie ik een auto met Nederlands kenteken staan bij het huis dat ik passeer. Dat maakt het leven meteen een stuk eenvoudiger! Ik klop aan en een vrolijke dame doet open! Ik doe mijn verhaal en in no time heb ik een rol toiletpapier en koud blik cola èn ’n appeltje voor de dorst in mijn handen! En was ik gìster langsgelopen dan had ik nog bij ze aan tafel gezeten voor het diner ook! Het is een korte maar enorm hartelijke ontmoeting. Héérlijk deze momenten onderweg! Met een brede smile vervolg ik mijn weg.
Als ik onderweg de beoogde camping aan het Lac bel hoor ik dat deze nog gesloten is. De camping een paar kilometer verderop zou wel open zijn. Een paar kilometer de verkeerde kant op maar oké. Ik bel, deze camping is inderdaad open. Ik kan mijn tentje straks neerzetten en morgenochtend even langskomen om te betalen.
Als ik langs het meer richting de camping loop komt mij een bijzondere verschijning tegemoet. Een jonge broeder in bruine habijt met een wiel in de hand dat gezien het formaat van een fietskar is. Hij spreekt mij aan en vraagt of ik misschien een groep jongeren ben tegengekomen met een fietskar. Dat ben ik niet, wèl een Frans stel op fietstrektocht met een baby van 6 maanden in de fietskar. Maar die had gewoon twee wielen. Een monnik met een fietskarwiel is al een opvallende verschijning, zijn haardracht maakt het plaatje nòg surrealistischer. Hij heeft een tonsuur (kruinschering), ik heb het even opgezocht. De kruin is kaalgeschoren waardoor er een cirkel van haar ontstaat. Daar komt overigens het woord tondeuse vandaan. Hij staat mij in vlekkeloos Engels te woord. Ik heb de groep niet gezien, helaas.
Als ik dan eindelijk de camping oploop, stap ik eerst even het toiletgebouw in om te checken of ik geen muntje nodig heb voor de douche. Een man die er aan het werk is dpringt verschrikt op zodra ik  aanstalten maak de douche te checken. Hij heeft nét gekit! Hij blijft de eigenaar en legt legt uit dat ze nog niet open zijn. Verbaast geef ik aan dat ik vanmiddag gebeld heb. Al snel wordt duidelijk dat ik de camping aan de andere kant van de baai heb gebeld, nòg eens 5 kilometer verder. Dát gaat hem niet worden. Dan maar met mn tentje ergens langs het meer, zonder douche. Probleem is wèl dat ik mij telefoon dan niet op kan laden. De eigenaar heeft een ander plan, ik kan mijn tentje opzetten en hij heeft nog een aparte toilet en douche ruimte die hij voor mij van slot doet. Hij verontschuldigd zich meermaals dat het nog niet schoongemaakt is en ik herhaal “Pas de problème, pàs de problème! En voor de zòveelste keer lost een probleem zich schijnbaar vanzelf op.