Pet op klep laag, Pelgrimslied en ik lig er warmpjes bij vannacht.

Do 20 april
Lac du settons – Anost
Als ik de tent heb afgebroken, de rugzak bijna gepakt kijk ik even uit over het Lac du Settons en zie beneden mij op het voetpad de broeder van gisteren lopen, temidden van een vrolijk kletsende groep knullen bepakt met flinke rugzakken. Éen ervan duwt een kar voor zich uit. Het is goedgekomen, de broeder heeft de jongens gevonden, het wiel de kar.
Niet veel later volg ik hetzelfde pad, maar ze zijn opgelost in het niets.
Sinds mijn start 2 april is dit de eerste dag dat mijn lichaam het heft in handen neemt en het hoofd, dat er van alles van vindt in de dug out zet. Ik kom maar niet op stoom, heb hoofdpijn, èlk klimmetje is er een teveel en de route blijkt vandaag een paar lange steile klimmen in petto te hebben. Om maar even in stijl te blijven; Het is een penitentie. Bij een lange en pittig steile en stenige klim waar maar geen eind aan lijkt te komen pas ik zonder het mij bewust te zijn letterlijk de tactiek toe die een dierbaar sportmaatje ons jaren geleden meegaf als metafoor voor hoe je een zware schijnbaar onoverkomelijke uitdaging aan kan gaan. Pet op, klep laag! Ik zie alléén de twee meter voor mijn voeten en ga langzaam maar gestaag, stap stap voor stap, door … nìet opkijken!  Nu is deze uitdaging niet bepaald onoverkomelijk, maar tòch, het werkt!
Tijdens het laatste stuk van de route dat gelukkig geleidelijk daalt, schiet mij te binnen dat ik van vriendin Monique een mooi lied doorgestuurd kreeg, haar speciaal toegestuurd voor mij door een medepelgrim die zij ontmoette tijdens hun Camino; ‘Pelgrimsgebed’ van Amanda Strijboom. In het ZuidAfrikaans gezongen.
Het is een erg mooi nummer, prachtig gezongen, het komt binnen en maakt wat los.
Niet veel later daal ik af in een lief dal dat een beetje de sfeer van een klein Alpendal uitstraalt. Een riviertje heeft het pad overgenomen … of andersom. Kruip door sluipdoor bereik ik uiteindelijk via een weiland de weg waar de kleine camping aan ligt.
Ik zet mn tentje op en plof op mijn matje in het gras. Ik wil niet meer overeind, zelfs de 20 meter naar het toilet is me teveel. Ik zal echter nog in de benen moeten voor wat boodschappen. Als ook dat gelukt is tref ik Carolien, de Nederlandse beheerdster can deze camping municipal. Ze woont in een huisje op de camping en runt de boel hier al ruim 10 jaar. Ik loop met haar mee om af te rekenen en we raken in een leuk gesprek. Het is leuk om te horen hoe zij hier beland is, haar ervaringen met de Franse cultuur en gewoonten. Het draailier festival dat hier jaarlijks plaatsvind; Fête le Fjell en liefhebbers en muzikanten uit de hele wereld trekt, gevolgd door fête le accordeon, ook hier in de regio.
Als ik toch maar eens aanstalten maak om in Anos mijn pizza te gaan eten stelt Carolien voor dat ik vannacht in de recreatie ruimte kan slapen. Het zal vannacht flink afkoelen tot rond het vriespunt. Ik krijg ook een straalkacheltje mee waarmee ik de ruimte zó warm heb. Ik voel mij nog steeds niet fit en rillerig dus neem het aanbod dankbaar aan.
En als ik morgen nog een bak koffie wil voor vertrek hoef ik maar even aankloppen.
Ik slaap als een roos!