Op de bon geslingerd, koffie bij Ramona en smokkel op de route …

3 mei t/m 6 mei 2023

Woensdag 3 mei Sauvetat – Leignec

Ik verlaat mijn prachtige kampeerplekje op steenworp afstand van Sauvetat. Beetje gek misschien, maar ik besef dat ik er een gewoonte van geb gemaakt mij altijd nog éven om te draaien voor een bedankje. Voor de gastvrijheid zeg maar, dat ik er een veilige nacht mocht doorbrengen, onder een prachtige sterrenhemel of heldere maan, regen tikkend op het tentdoek … En bijna altijd wakker wordend met vogelgezang. Ook nu draai ik mij nog even om.

Het is prachtig weer en ondanks het vroege tijdstip al aardig warm. Al heel snel gaat de korte broek aan. Tot nog toe is het weerbeeld behoorlijk wisselend geweest. Van puffend van de hitte een helling opstomen tot àlle kleding inclusief regenpak aan om een beetje warm te blijven. Met mijn extra sokken aan aĺs wanten. Rond lunchtijd passeer ik Chapelle. Ik tref er een restaurantje waar ik een goede keuken vermoed en besluit daar eens lekker van te proviteren. Moet kunnen na een nachtje wildkamperen. Goed keuze! Ik krijg er blijkbaar al een goede neus voor!
Als ik mijn weg vervolg dansen de vlinders vrolijk om mij heen langs het pad. De afgelopen weken heb ik al heel wat soorten gezien. Sommige ervan op de foto te vangen, anderen laten zijn mij te vlug af. Het geel van Brem en Paardebloemen heeft het hier weer overgenomen van de Narcisjes. Af en toe vang ik de zoete geur van de bloeiende Brem op. Krekels maken het feest compleet!
Ik eindig mijn dag op een kleine camping aan het meer van Leignec. De beheerder ontvangt regelmatig Pelgrims en heeft een voorraadje van de meest gewilde produkten in huis; Bier, cola, chips en wat maaltijden in blik. Ik kan het nìet laten en kom met Cola en chips naar buiten! Bankje, zonnetje, vogeltjes …. morgen weer een nieuwe horizon.

Donderdag 4 mei Leignec – Retournac

Vandaag ontvouwt zich als ik na Leignec het bos uit en weer op hoogte ben een prachtig nieuw panorama. Ik kijk uit over het Loiredal! Voor ik bij de Loire zelf uitkom volgen nog wat lange afdalingen en daarna weer stevige klimmen in de hitte. Als ik oververhit bij een snelstromend riviertje aankom, schat ik mijn kans in om even ongestoord te kunnen dippen. Met weer een fikse klim in het vooruitzicht neem ik mijn kans kans waar. Als herboren stap ik niet veel later omhoog! Als ik verkwikt het steile pad opstap sta ik plots oog in oog met een hertje, we verrassen elkaar. Even staat het dier volledig bewegingloos dan schiet het er vandoor. Even later hoor ik hem blaffen. Grappig dat ik dit geluid nu herken!

Als je zo lang door de natuur loopt zijn er overigens veel meer geluiden die je gaat herkennen. Een hagedisje dat wegschiet, gestoord tijdens het zonnebaden, of een addertje, een merel struinend tussen het droge blad, een vluchtend hert dat het bos in vlucht. Vaak ik vergezeld door het gezang of de geluiden van de Leeuweriken, een Merel, de Koekoek of een Specht en de véle andere vogels die ik niet kan onderscheiden.
Als ik weer langs wat huizen kom kijk ik of ik ergens een teken van leven zie om mijn water flessen te laten vullen. Ik loop een stenen trap op bij een huis waarvan de deur open staat, roep; “Alló!?” Er komt een vriendelijke dame tevoorschijn die mijn flessen aanneemt. Als ze met de volle flessen terug komt biedt zij mij koffie. Natuurlijk neem ik dit lieve aanbod aan! Aan de tuintafel maak ik kennis met Ramona. En wéér is het bijzonder te ervaren hoe het met een aardige taalbarriëre tòch werkelijk in contact kunt zijn! Als ik weer opstap en mij beneden op de weg omdraai om nog eens te zwaaien staat manlief, die een middagdutje deed naast Ramona, en zwaait vrolijk mee.
Aan het eind van de middag lig ik uitgeteld van een lange warme dag uitgebreid in de schaduw en eet mijn late lunch vòòr ik de laatste 5k naar de camping municipal in Retournac pak. De camping ligt pal aan de Loire maar de werkelijkheid is minder iddylischer dan je zou denken. Het is vrij onduidelijk wat nu camping is en wat openbaar gebied. Als ik dat duidelijk heb moet ik nog op zoek naar het sanitair gebouw dat een stuk verder ligt dan de plekken waar je de tent kunt neerzetten. Ik blijk de enige kampeerder. De doucheruimte blijkt toegankelijk met een code. Om mij aan te melden dien ik het mummer van de Camping politie te bellen. Ik krijg een 4 cijferig nummer en iets met triangel en ecke … waar ik weinig van snap en voorzie dat ik vandaag al plakkend van de warme middag mijn slaapzak in zal duiken. Uiteindelijk weet ik de code te kraken en geniet alsnog van een prima warme douche. Een plek als deze zou ik wildkamperend normaliter mijden. Maar voor nu doe ik een schietgebedje naar St Jaques en waag het erop.

Vrijdag 5 mei Retournac – Lavoute sur Loire

De nacht aan de Loire is rustig verlopen. De Camping police zal rond 8.15u langskomen om af te rekenen. Rond half 9 sta ik klaar voor vertrek, nog niemand gespot. Ik loop vast naar de weg, bel het nummer en krijg te horen dat ze nu de auto instapt en er zó is. Ik wacht een kwartiertje op het busstation en verdomd … daar komt een politie auto aangereden. Een Agente stapt uit en schrijft voor mij een bon uit, voor het kamperen. Sneaky maak ik een foto van dit tafereel. Ik reken 7,20 af en grap dat het een beetje voelt alsof ik op de bon geslingerd. Het komt niet binnen en de agente legt mij serieus uit dat het beheer van de camping hier in Retournac een neven taak van de politie is.
Het stuk van de route dat nu volgt langs de Loire beantwoordt wèl aan mijn iddylische beeld. Er ligt zelfs een mooie camping aan dit prachtige deel! Ik heb de keuze uit 2 varianten vanaf hier en natúúrlijk kies ik voor de lange variant die òòk nog eens een fikse lange klim en idem afdaling beloofd… Hier zal een paar dagen later een lesje aan vast blijken te zitten. Voor mu voel ik mij onaantastbaar en klim gestadig tot ik na het hoogste punt de afdaling inzet. Daar ga ik de fout in … Het is zo’n afdaling die uitnodigd om tot een drafje … precies de goede helling en ondergrond en dat gaat zo door, kilometer na kilometer, het pad zigzaggend naar opnieuw het Loire dal. Schiet lekker op zo maar eenmaal in Vorey-sur-Arzon voel ik dat ik de limits misschien tòch iets te enthousiast heb gepushed. Mijn lijf geeft aan weten er klaar mee te zijn voor vandaag. Mijn overnachting op de camping in Lavoûte-sur-Arzon is alleen nog wèl zo’n 8 kilomer verder. Ik besluit spontaan twee haltes de trein te pakken en niet heel veel later zit ik prinses heerlijk èven in de trein. Een Pelgrim met een Jacobsschelp op de rugzak … tsja. Ik geniet maar even van deze smokkel route. Morgen loop ik de laatste etappe van deze verbindingsroute tussen Vezelay en Le Puy en kom ik aan in Le Puy om vanaf daar aan de Via Podiënsis te beginnen. Deze route zal ik voorlopig delen met vele andere wandelaars en pelgrims. Le Puy is een populaire startplaats, vooral voor ‘gewone’ wandelaars die niet doorstomen naar Santiago de Compostela.