Een Koreaan met grootheidswaan, neergaan, weer opstaan en nèt niet van de brug geduwd!

Woensdag 10 mei tot en met maandag 15 mei

Woensdag 10 mei
La Clauze – Saint Alban sur Limagnole
Ik wordt wakker met een vogelkoor, op de achtergrond het geluid van een kabbelend beekje. Met handdoekje en waterflessen daal ik af naar het beekje en fris mij even lekker op. Koud maar ik ben dirèct weer aanwezig voor vandaag! Het beekwater filter ik voor ik er een potje thee mee maak.
Als ik mijn tentje heb opgebroken schuif ik aan de picknicktafel voor mijn ontbijtje. Yoghury met wat muesli. De eerste wandelaars druppelen al langs maar het lijkt er wel op dat mijn tactiek, voorbij de grote etappeplaats te overnachten, werkt. Het lijkt een stuk rustiger.Als ik eenmaal onderweg ben wordt mijn  …. alsnog op de proef gesteld. Een Fransman nadert mij vanachter  en blijft maar vlak achter
mij hangen. Als ik hem bij de passage van een hek hem vòòr laat en wacht tot hij wat afstand heeft passeer ik hem e en later omdat hij stil staat. Zo gaat het een tijdje door. Ik betrap mezelf weop dat ik mij erger. Ik voel mij ontgand, een tandje er op om wat afstand te creëeren lukt mij niet vanwege de pijnlijke scheen. Het koude natte weer nodigt ook niet uit om er dan maar een tijdje bij te gaan zitten. Van de nood een deugd maken en contact maken zit er ook nietin. We komen niet verder dan een vriendeijke glimpach en een bonjour. Een beschutte koffieplek bij een boerderij brengt uiteindelijk uitkomst. Een van de boerderijhonden brengt wat extra warmte door een uitgebreide kroelsessie op te eisen. Hij geeft zich er aan over als een spinnende kat.
Verderop in het gehuchtje scoor ik nog een broodje kaas en tarte to go en de rest van de tocht loop ik vredig met mijzelf
De gite die ik heb geboekt in Saint Alban blijkt sfeerloos en groezelig. Een angsaanjagende rammelige lift brengt mij naar de dormatoire op de 4e verdieping. Ik deel de zaal met Claire, een Franse die aardig Engels spreekt. We wisselen wat uit over onze ervaringen. Als mijn scheen ter sprake komt gaat Claire direct in de onderzoeksstand, zij voelt, schouwt en vraagt of ik er iets voor slik. Zij blijkt arts.  Ze tovert een ibuprofen tevoorschijn. Normaal wars van pillen besluit ik hem toch te slikken.
Als ik zo lekker wat lig te sudderen op mijn bedje stapt er nog een derde gast binnen. Een kleine man, Aziatisch uiterlijk. Hij lijkt wat verbaast, praat in zichzelf, of tegen mij, ik wordt er niet echt wijs uit. Plots stapt hij op mij af, vraagt wat maar zodra ik mijn best wil gaan doen om eerst eens te ontcijferen welke taal hij tegen mij spreekt is hij alweer bij zijn eigen bed aan het redderen. Dit herhaalt zich een paar keer, tot ik duidelijk maak dat ik hem niet begrijp.     Uiteindelijk wordt helder dat hij wil weten wanneer ik uit Le Puy vertrokken  en en dat hij 40 kilometer heeft gelopen om een slaap plek te vinden. Ik betuig hem mijn medeleven, dat is tenslotte ook niet mis!
Als ik afdaal naar de begane grond voor het dèjuner blijkt dat de Zuid Koreaan, daar ben ik inmiddels ook achter mijn tafelheer is in een eetzaal die meer lijkt op opslagplaats dan het restaurant van een hotel.
De conversatie die ontstaat is op zijn zachtst gezegd bijzonder te noemen. Het komt erop neer dat de Koreaan vooral uitzendt, ogenschijnlijk zonder zich te bekommeren over de vraag of ik hem überhaupt begrijp. De strekking van zijn boodschap is, Zuid Korea verovert de wereld, de digitale revolutie is de norm en de rest van de wereld leeft nog in het stenen tijdperk, is te lui en niet ambitieus genoeg en snapt er helemaal niets van. Zuid Korea heeft alles op vlak van technologie, kunst, voedsel wat de rest van de wereld niet heeft … àlles. K’pop, K’art, K dit K dat! Het is hilarisch en verontrustend tegelijkertijd.  Als ik de hoop op een enigzins normale conversatie opgeef en mijn mobiel er maar bij pak om mij in deze ongemakkelijke situatie toch maar èrgens op te richten pakt de Koreaan de zijne er demonstratief bij en imiteert mij. Ik besluit alsnog een poging te doen tot een iets evenwichtiger uitwisseling. Ik stel mijzelf de vraag, blijf ik in contact uit beleefdheid, bang de ander voor de hoofd te stoten, of wil ik oprecht belangstellend zijn? Dan zit er niets op dan het heft in handen te nemen èn wat technologie in te zetten, in dit geval Google translate.
Ik heb tenslotte nu de kans om ietsje wijzer te worden over een cultuur die voor mij totaal onbekend is. Ik ben er al achter dat de man graag gebruik maakt van google speak translate dus in een oprechte poging wat meer nuance in het gesprek te brengen pak ik mijn mobiel erbij. Ik vraag hem naar zijn familie in Korea, wat zijn beroep is, naar een typisch Zuid Koreaans gerecht en wat hem naar Europa brengt. Ik krijg helder dat hij getrouwd is, eervol met pensioen als leraar, zijn schoondochter binnenkort bevalt van hun eerste kleinkind en Kimchi een belangrijk gerecht is in Korea.
En zowáár … ondanks dat mijn tafelheer geen enkele interesse lijkt te hebben in mijn ervaringen, mijn familie of de Hollandse cultuur oogst ik alsnog énige bewondering als ik een foto opduikel van de Kimchi die ik zelf maakte tijdens een recente fermentatieworkshop. Deze Zuid Koreaan met grootheidswaan valt voor even uit zijn rol en toont zich zowaar onder de indruk! Als mijn verdere pogingen tot een enigzins evenwichtige uitwisseling stranden in een bombardement aan filmpjes op vol volumw met zijn favoriete K opera zangeressen in een eetzaal waar ook andere gasten eten haak ik af.
Genoeg is genoeg …

Donderdag 11 mei

Saint Alban sur Limagnole – Les 4 Chemins

Ik ben niet koud wakker of de Koreaan staat tegenover mij. Nadat hij mij een hand is komen geven blijft hij aan de andere zijde van mijn bed staan kijken hoe ik mijn rugzak inpak. Het is even irritant als hilarisch. Als ik mijn slaapzak in mijn rugzak prop, schiet hij toe om mee te proppen. Ik roep hem vriendelijk maar wel héél duidelijk een halt toe door met twee handen een stopteken te maken. De boodschap komt over, hij verdwijnt in de douche en ik zie hem niet meer terug.

Vandaag wandel ik naar Les 4 Chemins een Gite zo’n 25 kilometer verder. Hier beland ik op een plek op àlle fronten tegenovergestelde aan die in Saint Alban … wàt een oase!!! Smaakvol en met veel liefde ingericht, de houtkachel brandend in een gezellige zithoek. De eigenaars zijn een geweldig lief en toegewijd stel, de gezamenlijke maaltijd is verrukkelijk! Ik raak aan de praat met mijn tafelgenote Jennifer, een Canadese uit Vancouver en een heerlijk open minded vrouw. We spreken elkaar niet eens zo heel lang maar duiken direct de diepte in. De thema’s die ons bezig houden en devthema’s die de afgelopen jaren bij ons speelden vertonen opvallend veel gelijkenissen, we hebben aan een half woord genoeg om te begrijpen wat de ander bedoelt. Het is heerlijk om zó op één golflengte te zitten en elkaar te inspireren. Ik voel hoeveel energie mij dit geeft en zie hrtzelfde bij mijn tafelgenote … dit zijn de pareltjes van ontmoetingen onderweg!

Vrijdag 12 mei Les 4 Chemins – Aubrac

Het regent vandaag bijna aan één stuk door. Ik heb niet echt een hekel aan het lopen in de regen. Als ik zo, goed beschermd door mijn regenpak, door de regen stap merk dat ik vaak nog wat verder naar binnen keer en in een rustige wat meditatieve cadans kom. Ook het landschap werkt hier wel aan mee. De wandeling naar Aubrac voert mij door een prachtig vredig en rustig gebied. Een uitgestrekte, ongerepte vlakte van graniet en basalt met schitterende bergweiden, heidegebieden, riviertjes en af en toe een meertje, èn de karakteristieke stenen hutten waar herders in vroeger tijden onderdak in vonden. De schilderachtige weilanden waar de Aubrac koeien grazen zijn afgezet met de karakteristieke gestapelde stenen muurtjes. De melk van de Aubrac koeien wordt gebruikt voor de vervaardiging van de beroemde tomme kaas.

Tegen het eind van de middag klaart het nog aardig op, het zonnetje komt erbij. Er staat nog steeds een frisse wind maar de zon heeft kracht!

Ik slaap in La Tour d’Anglais, een karakteristieke vierkante stenen toren, prominent aanwezig in Aubrac. De toren doet nu dienst als Pelgrims verblijf en wordt door de plaatselijke gemeenschap gerund. Een eenvoudige maar doeltreffende accomodatie. Als ik de steile stenen trap op klim tref ik in een nis een vriendelijke jonge dame aan een tafeltje die de Pelgrims welkom heet en inschrijft. Ik slaap een verdieping hoger in slaapzaal ‘Jonquille’ en deel de slaapzaal met Claire die ik ook hier weer tref en een jongeman van 18. Hij heeft zijn voeten flink stuk gelopen, het ziet er niet best uit.

Ik sta lang onder de hete douche om op te warmen na deze natte koude wandeldag. Na de douche plof ik op bed en wil alleen nog maar liggen. Mijn scheen is pijnlijk en warm en ik voel mij moe en rillerig.

Zaterdag 13 mei Aubrac – Saint Côme d’Olt

Ik wordt niet bepaald fit wakker en twijfel of het slim is om te gaan lopen. Het weer nodigt ook niet echt uit, het ziet er naar uit dat het opnieuw een natte en koude dag zal worden. Normaal niet zo’n probleem maar nu twijfel ik, neem ik een dagje rust of toch proberen? Ik raak intussen in een leuk gesprekje met de jongedame die de gite beheert. Opgegroeid in Parijs maar hier neergestreken nadat zij een Camino liep. Het voelde hier goed voor haar. Zij vertelt hoe de community mentaliteit hier op het ‘platte’land wezenlijk verschilt met de individualistisch mentaliteit in een grote stad als Parijs. Ieder doet iets voor de community, ingegeven door ieders persoonlijke kwaliteiten en voorkeuren. er is een gevoel van gedeelde verantwoordelijkheiden ieder draagt zo zijn of haar steentje bij. Het creëert een gevoel van verbinding en van waarde zijn. Zij combineert haar online werk met het werk hier in de gite en geniet van de contacten met de pelgrims. Het is mooi om te horen hoe zij het ervaart, als jonge vrouw die midden in het leven staat en bewust kiest voor een plek als deze.

Ik besluit toch te gaan lopen en te kijken hoe het gaat. Als het niets wordt kan ik terugkomen en een extra nachtje in Le Tour doorbrengen. Als ik de natte kou in stap komt de jonge Fransman aanlopen, hij is de verkeerde richting op gestart en komt op zijn schreden terug. Als ik hem zo vòòr mij zie stappen zijn wandelstokken voor zich neerplantend om zijn voeten te ontzien heb ik met hem te doen, tegelijjertijd bewonder ik zijn doorzettingsvermogen! De wandelwol die ik hem in de gite aanbood sloeg hij af, hij had al tape, second skin, pleisters en dergelijke en zag geen meerwaarde in nòg een lapmiddel.

Voor mij lijkt het eenmaal aan de wandel redelijk te gaan. In saint chély d’aubrac besluit ik even op te warmen in een cafétje en bestel een potje thee. Als de thee klaargemaakt wordt krijg ik te horen dat ze met 5 minuten gaan sluiten, pùnt… Ik kan de thee buiten opdrinken. Ook dat kan je treffen in Frankrijk. Ik bedank voor de thee en vindt even verderop een plek waar ik wel gastvrij wordt ontvangen. Dat ze ook hìer op punt van sluiten staan merk ik pas als ik mijn thee op heb en heb afgerekend. Mevrouw sluit de boel af en gaat boodschappen doen. Ik ben haar dankbaar voor haar geduld!
Hoewel ik de dag aardig door heb gestapt lijken de laatste kilometers door stroop te gaan. Ik blijk een lotgenote te hebben, ik deel op dit stuk het pad met een Franse jongedame die er ook aardig doorheen blijkt te zitten. We steken elkaar een hart onder de riem en helpen elkaar zo door de laatste kilometers. Op mijn tandvlees bereik ik uiteindelijk de camping. Een warme douche geeft mij nog nèt genoeg energie om nog het dorp in te lopen voor een hapje eten maar als ik daarna mijn tent induik gaat het lichtje uit… Ik hoop dat de nacht een wondertje verricht.

Zondag 14 mei Rustdag

Als ik wakker wordt is het duidelijk. Vandaag wordt er niet gelopen! Ik ben volkomen geradbraakt, ik wil voor geen goud mijn slaapzak uit! Om een potje thee te zetten of naar het toilet te gaan moet ik minstens een uur moed verzamelen.

Ik kan mij op dit moment niet voorstellen mijn rugzak ooit nog op mijn rug te tillen en òòit nog een stap op de Camino te zetten …

Maar ik weet ook dit gaat weer voorbij .

Ik geef mij over en vertrouw …

Maandag 15 mei

Saint Côme d’Olt – Estaing

Een dag en een nacht in mn coconnetje heeft een wondertje verricht, ik voel mij stukken beter! Ik start de ochtend rustig op om even te voelen of het ècht weer gaat maar ik heb zin om weer te gaan te lopen. Het weer werkt mee. Ik ben er weer!

Vandaag loop ik naar Figeac, ik heb niet geprobeerd te reserveren vanwege de drukte. Ik gok op een rustig kampeerplekje net buiten Figeac. Als ik het stadje nader spot ik een terreintje naast het plaatselijke buitenzwembad waar al een tentje staat. Nog een wandelaar neem ik aan. Ik daal af naar het terreintje maar er blijkt een vrouw met twee kinderen bij het tentje te horen. Een van 6 jaar en èèn van 10 maanden. Het is al rond 8 uur in de avo d en ik pols of ze ook gaan slapen in het tentje. Ze wijst naar zichzelf en schudt van nee, wijst naar beide kinderen en knikt ja. Ik hoop toch ècht dat we hier met een misverstand te maken hebben. Ik heb er niet echt fedusie in vannacht als babysit te fungeren. Ik besluut mezelf eerst nog op een lekker biertje in Figeac te trakteren en later terug te komen om mijn tentje op te zetten. Als ik de brug over loop staat er aan de andere zijde een wandelaar met rugzak, hij spreekt mij aan om te vragen of ik naar de plaatselijke gite ga. Ik leg uit dat ik in mijn tentje overnacht. Àhhh!!! reageert hij opgelucht … en maakt mij lachend duidelijk dat hij mij anders van de brug zou hebben geduwd. Twee gasten van de gite die gereserveerd hebben zijn nog niet op komen dagen, het is nu acht uur en zijn ze er tegen negenen nog niet dan kan hij in de gite terecht. Hij kneep hem toen ik over de brug kwam want vreesde dat ik één van de bewuste gasten was!

Als ik van mijn Trappist zit te genieten op een terrasje krijg ik een ingeving. Twéé gasten die niet komen opdagen en één gegadigde … dan is er dus nòg een plekje vrij! Ik bel de gite en já hoor, hoewel het eigenlijk al veel te laat is voor de check in krijg ik groen licht èn de code van de voordeur! Het geld mag ik onder het kasboek op het bureau leggen!

Ik zet geen tentje op en geniet van een warme douche! Als de Fransman binnen komt stappen en mij verbaast aanschouwt bedankt ik hem nog even hartelijk dat hij mij niet van de brug duwde maar een plekje in de gite bezorgde!!!