Zondag 11 oktober Cazorla – Villa nueva de las Torres
Ik ontbijt met een restje pasta van gisteravond. Niet zo heel slecht eigenlijk, hier kan ik best aan wennen!
Ik trap af zonder doel voor vandaag, geen camping in het vooruitzicht dus ik ga zien hoe ver ik kom.
Als ik door Quesade kom is er gelukkig een winkeltje open op zondag dus inslaan! De jonge knul achter de kassa stelt wat vragen over mijn reis, hij vindt het wel leuk dat ik zo enthousiast ben over Spanje. Nederland is volgens hem weer een heel mooi land. Als ik buiten de boel sta in te pakken loopt hij langs met een kar vol spul en wenst mij over z’n schouder met een brede grijns nog eens “good luck!!!” Dat zijn van die kleine momentjes die goud zijn!
In Huesa duik ik nog even een café in om af te koelen met een koude cola waar ik een smakelijke tapas bij krijg. Het is weer eens spitstijd. De bediening loopt zich de benen uit het lijf en de barman trekt sérieus sprintjes heen en weer achter de bar. Ik probeer het zo onopvallend mogelijk te volgen masr het is echt zo. Elke keer weer trekt hij vanuit stilstand weer een sprintje als hij weer iets aan de andere kant moet doen. De omzet wordt gedraaid in een kort tijdsbestek, elke seconde telt!
Vlak na Huesa begint een mooie off road variant. Niet zo’n instinker als waar ik twee dagen terug mijn tanden op stuk beet. Deze is pittig maar goed te doen en ontzettend de moeite waard! Ik fiet over mooie verlaten gravelwegen, onder andere met mooi zicht op de Picos de Guandiana. Een karakteristieke rotsformatie. Het is zweten maar genieten!
Het licht wordt al wat zachter nu de middag vordert, het is uitgestorven en ruig. Prachtig!
Op een gegeven moment hoor ik in de verte toch wat naderen. Twee quads die zo snel dichterbij komen dat ik maar even goed de kant aanhoudt. Ze racen met een rotvaart voorbij en maken vlak voor mij een paar slidings waardoor ik in een stofwolk gehuld wordt … Waaròm? Ik zal er geen antwoord op krijgen …
Niet veel later krijg ik ze weer in het vizier ze komen mij nu tegemoet. Ik ga nu niet meer aan de kant. Dit keer houden ze netjes afstand. Hebben ze door dat ik geen stoere macho op de fietsben die geïmponeerd moet worden … maar ern vrouw die hun óma zou kunnen zijn, potdikkie?!
Ik geniet weer lekker verder van de stilte en ruigte. Af en toe een ruine van een huis dat het landschap nog een extra dimesie geeft.
Na een prachtige afdaling kom ik bij Alicún de Ortega weer in de bewoinde wereld. Ik vraag bij een huis wat water. De vrouw des huises knoopt een gesprek aan l en vertelt mij van alles waar ik natuurlijk geen woird van versta. Ze blijft vrolijk doir praten en zoonlief, ik schat een jaar of 16, staat er met een stille glimlach bij. Maar dat ik haar niet versta geeft niks , ze komt lief en open op mij over en we hebben in dit moment oprecht contact … meer is niet nodig. We nemen afscheid en ik fiets een paar dorpen voorbij vòòr ik een zijweggetje insla om een tentplek te zoeken. Die vindt ik, jawel natuurlijk weer onder de olijfbomen. Im wacht op de schemer. Maar als ik aanstalten maak om m’n tent op te gaan zetten hoor ik een stuk verderop een blaf. Even later weer maar nu dichterbij en wéér. Dit voelt niet oké, ik bedenkt mij niet langer en pak snel mijn biezen. Ik vindt een andere plek waar ik mij meer welkom voel en een rustige nacht doorbreng onder de prachtige sterrenlucht …
