Dinsdag 13 oktober: Granada – Embalse de los Bermejales
Ik slenter door Granada en haal een koffietje op Plaza di Larga. Het is weer spits op z’n Spaans in hrt cafétje. Alleen draaien niet alle radertjes even gesmeerd, chaos! Ik sta de boel zo es te observeren terwijl.ik wacht op het juiste moment om een koffietje te confisceren … Er is er één in de hele chaos die onverstoorbaar blijft. Ze laat zich duidelijk niet verleiden te proberen de boel te redden maar vult waar dat kan onverstoorbaar de nodige gaten. Als ik een koffietje heb bemachtigd vraag ik haar of ik meteen kan afrekenen. Ze knikt maar eerst poleert zij onverstoorbaar een voor één een nieuwe voorraad theelepeltjes anders grijpen de collega’s van de bediening mis en zou haar radertje haperen … mooie les zo hier in Granada …
Nog even klimmen naar de Mirador de St Nicolas en dan wordt het langzamerhand tijd om weer op defiiets te stappen.
In het Black Swan nog een fotootje van de White Swan aan de muur en de Black Swan bij de receptie (zijn haar eigen woorden hoor!). Ik spreek de twee Duitse jongemannen nog even. Ze heb en hun fietsen alweer in de fietsdozen gepakt staan voor de terugvlucht. We wisselen op de valreep nog wat waardevolle tips uit over bikepacken. Het valt mij op hoe beide jongens een enorme openheid uitstralen maar op een heel ingetogen manier en hun blik is vibrant, levendig!
Als ik in de hal mn fiets sta op te laden spreekt een ander gast mij nog aan, een Nederlandse jongeman. Hij is geïnteresseerd in mijn reis. Hij ‘hangt’ hier al wat langer rond vertelt hij. Hij heeft geen huis op het moment, het klinkt wat triestig. In mijn hoofd plopt de gedachte op; “koop een fiets en ’n tent en stap op de fiets” maar niet hardop … waar ik later een beetje spijt van heb.
Dan trap ik Granada uit, vòòr ik de stad verlaat last ik mij nog verleiden een ijssalon binnen te stappen waar het ijs enòrm verleidelijk wordt tentoongesteld. Ik zie geen prijzen en stap met een ijsje van 8,50 de deur uit … tsjòh … een ijsje kan je niet meer teruggeven …
Het duurt even voor ik de drukte van Granada weer achter mij heb gelaten. In de loop van de middag bel ik de camping die ik op de route heb gespot. Ja, ik kan terecht maar de baas sluit de poort om 19u. omdat er verder geen gasten zijn. Dàt wordt krappe sokken. Ik ben uitendelijk pas over 2en uit Granada vertrokken. Volgens de vriendelijke dame aan de telefoon zegt Google Maps dat ik het in 1,5u moet redden en is het 2e deel van de route alleen maar afdalen. Het is nu tegen half 6. Stevig op de trappers dan maar!
Maar Google Maps weet niets van bepakte fietsen en flink tegenwind … en ik blíjf maar klimmen! Dus na een uur race tegen de klok laat ik het los. Ik deed dit voor mn lol toch? Ik fiets een paar tandjes rustiger door en bel tegen 19u dat ik het niet ga redden maar wèl in de buurt ben.
Geen probleem, de baas houdt de poort voor mij open!
En zo zoef uiteinfelijk de le laatste kilometers ìnderdaad relaxed naar beneden naar het meer, rol de open poort in en scoor zelfs nog een biertje voor in de tent … nou ja, biertje … de baas heeft alleen liter flessen koud staan!
De camping is in schril contrast met de sfeervolle en bedrijvige camping bij Cazorla. Geen kip te bekennen, kaal en ongezellig. Ik zie wel twee bepakte fietsen staan. Ik zet mijn tentje hierbij in de buurt op, toch niet zo alleen.
De fietsen blijken van een aardig duits koppel die 3 weken aan het off road fietsen zijn door Zuid Spanje. Ze hebben hier MTB’s gehuurd om niet hun eigen bikes op het vliegtuig mee te hoeven nemen. Over de kwaliteit van de huurfietsen zijn ze nog niet helemaal uit.
We duiken onze tentjes in. Op zo’n uitgestorven camping is het toch fijn om buurtjes te hebben. Terwijl ik als ik daar als ik in het ‘wild’ kampeer gek genoeg niet zo’n probleem mee heb.
