Zaterdag 3 oktober nog nìet vertrokken … Eerste hobbel, ‘Trekje’ flightproof inpakken. In mijn hoofd een uurtje werk, in het echte leven ruim de halve zaterdag mee zoet. Ik prepareer de fiets vernuftig, bolletjes plastic, isolatie foam, karton, tiewraps en tape. Het boeltje wordt een keer of 6 weer uit die enorme kartonnen doos gelift en weer nèt even anders geprepareerd vòòr hij er uiteindelijk soepeltjes inglijd en ik het aandurf.
Niks nog even relaxed met een kopje koffie op de bank dus. Bloed, zweet … zònder tranen, dat dan weer wel.
Ik duik met een iets geruster hart mijn bedje in. Morgen pikt zoonlief mij op met zijn werkauto met grote laadbak. Heerlijk dat kleine kindertjes uiteindelijk ook groot worden, soms ook nog met een grote auto. Is dàt even fijn ; )
Zondag 4 oktober
Nog véél fijner dan die groete auto is de stevige hug die ik krijg bij het afscheid, met een welgemeende “Héle fijne reis moeders!”
Daar gaat moeders, met zenuwkriebels; grootste zorg … gaat het allemaal goed komen met mn Trekker Trekje?
Maar ’t inchecken van die enorme fietsdoos met inhoud gaat heel smooth, zenuwen smelten als sneeuw voor de zon! Prima vlucht en vòòr ik het weet staat op Sevilla airport die enorme doos weer voor mn neus! Ik bouw de fiets weer op en laat doos (in goed overleg) bij de afval bakken achter. Ze begrijpen wel dat die niet mee gaat achterop. Als ik uiteindelijk het vliegveld verlaat is t inmiddels donker. Het is nog zo’n 18 km naar het hostel. Éven lijkt het erop dat ik de snelweg op geleid wordt, even terug voor ’n dubbelcheck! Maar gelukkig, er is nog een parallel weg. Ik fiets kilometers door een stil en donker niemandsland over hobbelige asfalt en gravelwegen, achter mij kleurt de lucht boven het vliegveld rood. Aaf en toe wordt ingehaald door een auto masr die gaan met een respectvolle boog om mij heen. Ik ben blij met de krachtige verlichtingsset includief achterlicht met flashlight die ik voor deze reis heb aangeschaft!
Als ik wat meer in bewoonde wereld kom ben ik plots even deel van een plaatselijke optocht.
De laatste kilometers blijk ik lek te hebben gereden. Met een paar keer pompen tussendoor weet ik gelukkig fietsend het hostel te halen, pfieuw!!! Als dit de énige ‘flat’ van de hele reis is ben ìk tevree!
Na het inchecken scoor ik nog even een pokebowl en héél fout een blikje cola (en òòòhhh wat smaakt dat goed!!) en duik mn bunkbed in room 208 bed 4. Vrouwenslaapzaal van 8 personen. Bovenste bed … aan positieve discriminatie op basis van leeftijd doen ze hier niet, hélemaal mee eens!
Ik wil morgen om 7u bij de ticketshop van het Alcazar staan om nog een kaartje te bemachtigen. Met online bestellen was ik te laat, dus hopen dat ik zo nog aan een ticket voor deze ‘must see’.
Maandag 5 oktober
De volgende ochtend blijkt de keuken pas om 7u open te gaan en besluit ik mijn yoghurtje maar mee te nemen en voor de deur de ticketshop te ontbijten, ben ik wel belachelijk vroeg maar mooi wèl de eerste! … Nou, dat had ik gedacht!!! Als ik aankom blijkt en al zéker een man of 40 te staan/zitten! Samen met Vera een Chinese dame uit de US en Andrez een Columbiaan vormen we voor 3 lange uren wachten een kleine clan. We hebben een mooie uitwisseling over wereldse zaken, wisselen wat tips over Sevilla uit, zeggen wijze dingen over opgroeiende kinderen en vormen en passant een analyse over de psychologische invloed van een wachtrij op de mens; Zo observeren wij dat er drie categoriën zijn; Nieuwkomers die zich blindelings voegen naar de instructie’s van wachtenden over de plek van aansluiten die, eerlijk is eerlijk, door verkeersobstakels wat complex is. De 2e categorie die dit niet voor zoete koek aanneemt, eerst vragen stelt en zich dan conformeert én een 3e categorie die gewoon doorloopt, instructies negeert en dan alsnog af moet druipen omdat de community van wachtenden geen onrecht toelaat.
Kortom, vòòr we het weten is de zon op, weten we dat we zekersteweten een ticket zullen krijgen, voegt de familie van mijn clan zich bij hen èn wordt zoonlief Vincente op zoete croissants en godsgenade koffie! uitgestuurd … Zeg nou even zelf, dit is toch véle malen leuker dan heel saai op de bank, even tussen de bedrijven achter je laptopje een online ticket scoren?
Na eerst nog een bezoekje aan hotel Alfonzo Xlll, geen vergane maar bestaande glorie voor rond de 900 euro heb je een kamer voor de nacht … sluit ik opnieuw aan in de rij voor ‘mijn’ tijdslot van 11.30u en mag ik dat eindelijk het prachtige Alcazar bewonderen, met z’n rijk versierde zalen, kleurrijke tegels en sfeervolle tuinen. Ik slenter heerlijk rond en inderdaad, het ìs prachtig!
Het Baños de Doña Marua de Padilla met zn ondergrondse gewelfde ruimtes spreekt tot mijn verbeelding…
Na al dit moois moet nog wèl ’t bandje geplakt. Uiteindelijk na het scoren van een teil water kan ik een miniscuul gaatje dichten. Als dit de ènige ‘flat’ van de reis blijft ben ik tevree!!!
In de avond geniet ik nog van een Flamengo optreden in een klein intiem barretje. (Tip van Vera uit de wachtrij).
Wàt een power en passie!
En wàt een ervaringen dit eerste dagje Andalusië …
en dan heb ik nog amper gefietst!
Dinsdag 6 oktober
Vroeg op
Naar Plaza …
Koffietentje
Wens je een mooie reis met mooie avonturen.
LikeLike