Dinsdag 6 oktober
Dag 3 en ik heb alleen nog gefietst van de luchthaven tot Sevilla centro.
Vanmiddag trein ik nog naar Cordoba waar ik de Mesquita bezoek en nog wat rondstruin en morgen trap ik dan eindelijk af voor ’t eggie!
Maar vòòr ik de trein van 13u pak wil ook nog een paar uurtjes in Sevilla op struin. Ik wandel lekker vroeg richting Maria Luisapark om daar het Plaza de España te bewonderen. Vòòr ik daar aanbeland duik ik ’n piepklein tapas barretje in dat, zo vroeg in de ochtend meer dienst als koffiebarretje. Dit zijn de plekjes waar je rustiger gaat ademen en onwillekeurig meedeint op de hartslag van de stad achter een goede café doublo solo. Ik verlaat het barretje met een dankbaar; “que buen sitio”, de brede glimlach en “gratias” bevestigd dat ik mij verstaanbaar heb kunnen maken … nou, de boodschap is in ieder geval overgekomen!
Nadat ik het prachtige Plaza de España heb bewonderd besluit ik voor de terugweg een Sevici leenfiets avontuur aan te gaan (de Seviliaanse variant op de Swap fiets). App staat al op mn telefoon dus hoe moeilijk kan ’t zijn? Nou … het lukt mij moeiteloos een fiets te ontgrendelen. Volgens de app dan! Maar wèlke? Maar alle fietsen die er staan blijven vergrendeld. Opnieuw vergrendelen lukt ook niet dus ik heb nu een fiets in gebruik maar geen idéé waar ik die moet vinden! Bellen naar de infolijn lujt niet. Ik riskeer minimaal 150 euro boete, Ai!!! Na een tijdje zie verderop een meneer bij een andere stalling een fiets pakken. Ik loop ernaartoe, wat blijkt híer staan de Sevici fietsen! De eerste de beste die ik vastpak is raak, ik heb mn fiets!
Ik trap nog even naar de overdekte Mercado de Triana voor een tortilla voor in de trein en met uitzicht op de slager smul ik van een empanada. Ik observeer met bewondering zijn vaardigheid in het uitbenen. Als je hem zo aan t werk ziet lijken het eenvoudige handelingen maar schijn bedriegt want oefening baart kunst.
Dan is het tijd om mijn eigen fietsie weer op te laden voor een treinrit van een kleine 2 uur naar Cordoba. Waar ik nog héél even toeristje zal spelen voor ik morgenochtend dan ècht aftrap!
Na een relaxte treinrit installeer ik mij in het sfeervolle hostel El Katre en bezoek ik de Mezquita Moskee in Spanje, bekend om haar honderden rood-witte bogen, slenter nog wat rond en weet nog een tafeltje te bemachtigen
Ik deel een stapelbed met een Spaanse dame die het bed onder heeft gereserveerd. Ikschat haar niet veel ouder dan mij. Als we kennismaken vertelt zij met handen en voeten dat zij kanker heeft, 2 keer. Ze ontbloot haar borst … “uno”, draait zich om en wijst naar haar bil “dos”. Hierna tovert zij een armbandage tevoorschijn, wappert die voor mn neus en showt mij daarna een indrukwekkend corset. Met een toneelstukje maakt ze mij duidelijk dat haar rolstoel beneden staat, daarmee rolt ze door de straatjes van Corboba. Ik probeer mij voor te stellen hoe dat gaat door hobbelige straatjes van Còrdoba. Ik besluit dat ik genoeg ziek en zeer uitgebeeld heb gezien en klim mijn bovenbedje in. Mn slapie schuifelt nog een tijdje al zuchtend en steunend in de kamer rond. Als ook zij in bed stapt stoot de arme vrouw ongenadig haar hoofd. De avond wordt afgesloten met luid gekreun dat geruime tijd aanhoudt. Ik houdt mn hart vast voor wat de nacht zal brengen maar besef mij tegelijkertijd hoe groot het contrast is en hoe dankbaar ik ben voor mijn gezonde lijf dat mij in staat stelt een fietsavontuur als dit aan te gaan …
Mooi verslag en foto’s!En dan
LikeLike