Donderdag 8 oktober; Baena – Jaen
Vòòr de eerste wandelaars boven komen snel mn tentje opbreken. Ontbijtje aan de picknick tafel. Dit keer krijg ik gezelschap van een zwijgzame meneer op leeftijd en zijn hondje. Ook hij neemt de andere picknicktafel en disciplineerd werkt hij zijn oefeningen af. 10 push-ups, 10 bench dips en afsluitend armswings. Dan stappen ze weer op.
Ook ik stap weer op de fiets. Maar zodra ik zit is het duidelijk … plat nummer 2! Wéér geen vroege start!
Opnieuw ga ik het gevecht aan met de stroeve band. Een bandje plakken of wisselen is niet zo’n ding maar die strakke tubeless ready banden zijn dat wèl. Ik breek al een bandenlichter op het afnemen van de band en houdt mn hart vast voor het erom leggen… Nee pap … die tubeless ready bandjes van tegenwoordig krijg ik er ècht niet met de hand om zoals je mij als kind leerde. Gelukkig heb ik drie lichters maar ’t wordt wèl spannend nu! Dezelfde band als twee dagen terug en opnieuw niets te zien of voelen dat het lek veroorzaakt kan hebben en plakkert van het eerste lek zit er nog netjes op. Geen teiltje water hier om een miniscuul gaatje te vinden dus reserveband erin. Zodra ik kans zie maar 2 reserve banden en een extra set bandenlichters scoren. Dan maar iets minder lichtgewicht, better safe than sorry.
Als ik ’n uurtje later weer rol huppelt er een grote lobbes van ’n hond een stuk met met mij op. Het is aandoenlijk om te zien dat grote beest, hoog op z’n poten die alle kanten opzwaaien.
Vandaag volg ik tot Jaen de Via Verde Del Alceite. Een voormalige spoorlijn, die tot 1985 olijfolie vervoerde door het hart van Andalusië. Nu een verkeersvrij fietspad van 128 kilometer.
Na een oaar kilometer fietsen tref ik het voormalig treinstation, nu een restaurant en verkoop van olijolie en aanverwante artikelen. Ik stop voor een café solo en bestel er meteen maar een tostada bij. Als ik die al bijna op heb zie ik bij de buurman pas hoe ik ‘m ècht had moeten beleggen. Olijfolie sprenkelen, daarover de tomatensaus, stukkie afsnijden dan pas plakkie jamòn erop … voor de volgende keer.
Als ik weer verder ga volgen prachtige en relatief vlakke kilometers. Af en toe een oude spoorbrug waar de bielsen getuigen van het verleden.
Ik tref Paul en Anita uit de Bilt. We maken gezellig een praatje en intussen plakt Paul de lekke band van Anita … tsja sòms zou ik tòch …
De tweede helft van de dag steekt er een straffe wind op die ik recht voor de kop krijg. Zo komt het bij een licht glooiend klimmetje alsnog aan op de Hollandse doortrap mentaliteit van de eenzame fietser.
Ik passeer Martis, Torredon Jimena, Torre del Campo en tot slot Jaen. Ook hier geen camping of betaalbaar hostel. Dus na 2 nieuwe binnenbanden, bandenlichters en boodschappen voor eten te hebben gescoord dòòr, op zoek naar een plekje voor de tent.
Ik moet nog een aardig endje dòòr voor de route van de doorgaande weg afbuigt. Daar vindt ik een plekje in een stille olijfgaard uit het zicht achter een betonnen gebouwtje.
Ik kan weer redelijk gerust slapen maar verlang intussen wel naar een frisse douche.
