Dinsdag 6 oktober
Dag 3 en ik heb alleen nog gefietst van de luchthaven tot Sevilla centro.
Vanmiddag trein ik nog naar Cordoba waar ik de Mesquita bezoek en nog wat rondstruin en morgen trap ik dan eindelijk af voor ’t eggie!
Maar vòòr ik de trein van 13u pak wil ook nog een paar uurtjes in Sevilla op struin. Ik wandel lekker vroeg richting Maria Luisapark om daar het Plaza de España te bewonderen. Vòòr ik daar aanbeland duik ik ’n piepklein tapas barretje in dat, zo vroeg in de ochtend meer dienst doet als koffiebarretje. Dit zijn de plekjes waar je met je café doblo solo voor je neus rustiger gaat ademen en onwillekeurig meedeint op de hartslag van de stad. Ik verlaat het barretje met een dankbaar; “que buen sitio”, de brede glimlach en “gratias” bevestigd dat ik mij verstaanbaar heb kunnen maken … nou, de boodschap is in ieder geval overgekomen!
Nadat ik het prachtige Plaza de España heb bewonderd besluit ik voor de terugweg een Sevici leenfiets avontuur aan te gaan (de Seviliaanse variant op de Swap fiets). App staat al op mn telefoon dus hoe moeilijk kan ’t zijn? Nou … het lukt mij moeiteloos een fiets te ontgrendelen. Volgens de app dan! Maar wèlke? Alle fietsen blijven stevig vergrendeld. Het ontgrendelen ongedaan maken lukt ook niet dus ik heb nu een fiets in gebruik maar geen idéé waar ik die moet vinden! Bellen naar de infolijn lukt niet. Ik riskeer minimaal 150 euro boete, Ai!!! Na een tijdje zie ik verderop een meneer bij een andere stalling een fiets pakken. Ik loop ernaartoe, wat blijkt … híer staan de Sevici fietsen! En de eerste de beste die ik probeer is raak, ik heb mn fiets!
Ik trap naar de overdekte Mercado de Triana, koop een tortilla voor in de trein en met uitzicht op de slager smul ik van een empanada. Met bewondering observeer ik aan de overkant de slager z’n vaardigheid in het uitbenen. Als je hem zo aan t werk ziet lijken het eenvoudige handelingen maar schijn bedriegt en oefening baart kunst.
Dan is het tijd om mijn eigen fietsie weer op te laden voor een treinrit van een kleine 2 uur naar Cordoba. Waar ik nog héél even toeristje zal spelen voor ik morgenochtend dan ècht aftrap!
Na een relaxte treinrit installeer ik mij in het sfeervolle hostel El Katre en bezoek ik de Mezquita Moskee in Spanje, bekend om haar honderden rood-witte bogen, slenter nog wat rond en weet met wat geduld en mijn liefste glimlach nog een tafeltje te bemachtigen in de patio van een klein maar super fijn restaurantje Damasco. Net als mijn stoofpotje gesereveerd wordt begint het te stortregenen. Precies boven mijn tafeltje drupt t zeil dat over de patio gespannen is stevig door. Mij deert ’t niet, tussen de dikke druppen door geniet ik van een heerlijk stoofpotje met aubergine en de lekkerste rijst die ik ooit gegeten heb!
In het hostel deel ik een stapelbed met een Spaanse dame die het bed onder heeft gereserveerd. Ik schat haar niet veel ouder dan ik ben. Als we kennismaken vertelt zij met handen en voeten dat zij kanker heeft, 2 keer. Ze ontbloot haar borst … “uno”, draait zich om en wijst naar haar bil “dos”. Hierna tovert zij een armbandage tevoorschijn, wappert die voor mn neus en showt mij tot slot nog een indrukwekkend corset. Met een toneelstukje maakt ze mij duidelijk dat haar rolstoel beneden staat, daarmee rolt ze door de straatjes van Corboba. Ik probeer mij voor te stellen hoe dat gaat over de hobbelige straatjes van Còrdoba. Besluit dan dat ik genoeg ziek en zeer uitgebeeld heb gezien en klim mijn bovenbedje in. Mn slapie schuifelt nog een tijdje al zuchtend en steunend in de kamer rond. Als ook zij in bed stapt stoot de arme vrouw ongenadig haar hoofd. De avond wordt afgesloten met luid gekreun dat geruime tijd aanhoudt. Ik houdt mn hart vast voor wat de nacht zal brengen maar besef mij tegelijkertijd hoe groot het contrast is en hoe dankbaar ik ben voor mijn gezonde lijf dat mij in staat stelt een fietsavontuur als dit aan te gaan …
Mooi verslag en foto’s!En dan
LikeLike